Ks. Józef Widawski urodził się 11 grudnia 1882 r. w Bukaczowcach, na terenie archidiecezji lwowskiej obrz. łac., jako syn Tomasza i Marii. Filozofię i teologię studiował w Wyższym Seminarium Duchownym we Lwowie. Na kapłana został wyświęcony w 1909 r. Od tegoż roku pracował jako wikariusz w parafii Kozowa, a w 1910 r. w Bolechowie. Do marca 1916 r. był administratorem parafii Podmichale i Pustomyty i przez pewien czas wikariuszem w Stanisławowie. W 1916 r., przez okres jednego miesiąca, był na froncie włoskim jako kapelan wojskowy, po czym powrócił do Lwowa i tam mieszkał do lipca 1917 r. W październiku tegoż roku przebywał jako kapelan wojskowy we Wiedniu.
W 1919 r., po uzyskaniu zgody od abp. Józefa Bilczewskiego, metropolity lwowskiego, złożył prośbę w Kurii Diecezjalnej w Lublinie o przyjęcie go do diecezji lubelskiej.
4 lipca 1919 r. otrzymał od Biskupa Lubelskiego nominację na wikariusza parafii Łabunie. Już jednak 4 września tegoż roku został prefektem Seminarium Nauczycielskiego w Chełmie. Od 31 stycznia do 4 marca 1920 r. był rektorem kościoła poreformackiego w Chełmie. 27 marca tegoż roku został proboszczem parafii Miniatycze, gdzie pracował do 15 czerwca 1921 r. 16 czerwca 1921 r.
Biskup Lubelski zlecił mu organizowanie parafii przy kościele w Turowcu (parafia Wojsławice). Już jednak 1 października tegoż roku przeszedł na probostwo parafii Dub, gdzie pracował do 21 sierpnia 1923 r. Od 12 maja 1925 r. był proboszczem w Perespie, a od 16 października tegoż roku do 2 marca 1926 r. w Majdanie Sopockim. Potem jako rezydent mieszkał w domach prywatnych: w Majdanie Sopockim, Długim Kącie i Józefowie.
Ks. Widawski otrzymał w 1921 r. od ministra Spraw Wojskowych Krzyż Walecznych jako uznanie za złożone dowody męstwa oraz miłości Ojczyzny podczas inwazji bolszewickiej w powiecie hrubieszowskim.
W 1942 r. został aresztowany przez gestapo i rozstrzelany w Zamościu.