Wzywanie człowieka do nawrócenia i pokuty jest stałym obowiązkiem Kościoła. Dlatego towarzyszy ono nieustannie jego misji od pierwszych chwil jego istnienia. Niekiedy jednak ludzie zarażeni konsumpcjonizmem lub laicyzmem potrzebują dodatkowego impulsu do nawrócenia. Często tę rolę spełniają różne nadzwyczajne zdarzenia, pochodzące od Boga. Można do nich bez wątpienia zaliczyć również objawienia maryjne w La Salette we Francji, które dokonały się 19 września 1846 r. Wówczas to Maryja, za pośrednictwem dwojga pastuszków - Maksymina Giraud i Melani Calvat wezwała ludzkość do życia godnego dzieci Bożych. Szerzeniem Jej orędzia zajęły się w sposób szczególny utworzone wkrótce męskie i żeńskie zakonne zgromadzenia saletyńskie. Jednym z nich są Siostry Matki Bożej z La Salette, zwane popularnie saletynkami.
Zgromadzenie to powstało stosunkowo późno, bowiem dopiero 25 marca 1962 r. Utworzono je jednak z połączenia dwóch, istniejących wcześniej, saletyńskich żeńskich rodzin zakonnych, Sióstr Wynagrodzicielek Matki Bożej z La Salette oraz Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Matki Bożej z La Salette. Pierwsze powstało we Francji w 1871 r. z inicjatywy Henrietty Deluy-Fabry. Po 40 latach, w 1911 r. przybyło ono na ziemie polskie, na których w podjasielskim Dębowcu utworzyło swoją placówkę. Siostry podjęły pracę w saletyńskim Niższym Seminarium Duchownym. Posługiwały tam przez kilkadziesiąt lat aż do wiosny 1956 r., kiedy musiały opuścić Polskę. Drugie z wymienionych zgromadzeń było o wiele młodsze, powstało bowiem dopiero w roku 1930. Utworzono je również we Francji. Odznaczało się ono znaczną aktywnością, co pociągnęło za sobą rozrost personalny i strukturalny zgromadzenia. Nie był on jednak zbyt zadowalający. Znacznie przyspieszyła go dopiero fuzja obu wymienionych rodzin saletyńskich. Aktualnie Zgromadzenie Saletynek liczy 160 sióstr, które pracują na placówkach znajdujących się w następujących krajach: Francji, Angoli, Brazylii, Filipinach, Madagaskarze, Stanach Zjednoczonych oraz Polsce. Ich najważniejszym zadaniem jest realizowanie życia zakonnego w duchu pojednania, wynikającym z objawień saletyńskich.
Idea ponownego sprowadzenia saletynek do Polski towarzyszyła od wielu już lat władzom zwierzchnim, tak męskiej, jak i żeńskiej saletyńskiej rodziny zakonnej. Udało się ją zrealizować dopiero w 2002 r. dzięki staraniom prowincjała Księży Saletynów ks. Józefa Krzyszychy oraz przełożonej generalnej saletynek s. Marii Wiktorii Rasoamanarivo. Powierzono wówczas saletynkom opróżnioną przez siostry prezentki placówkę zakonną przy parafii pw. Matki Bożej Saletyńskiej w Rzeszowie. Siostry przybyły tam w czerwcu 2002 r., ale oficjalna erekcja rzeszowskiego domu nastąpiła kilka miesięcy później, 24 września 2002 r. w obecności bp. Edwarda Białogłowskiego. Wspólnota rzeszowskich saletynek posiada charakter międzynarodowy. Składa się bowiem z zakonnic, wywodzących się aż z trzech narodowości: polskiej, filipińskiej i malgaskiej. Na początku tworzyło ją pięć sióstr: Maria Ostrowska - przełożona, Michalina Szczygieł, Leonor Garcia, Myrna Cariaga i Lucia Ralalaharisoa. Po roku posługi z Rzeszowa wyjechała s. Leonor. Obecnie tamtejszą wspólnotę saletynek tworzą cztery zakonnice.
W Rzeszowie siostry zaangażowane zostały przede wszystkim do pracy w parafii saletyńskiej. Posługują tam w zakrystii, kancelarii parafialnej, księgarni, parafialnej Caritas, oazie Dzieci Bożych, grupie ewangelizacyjnej Effatha oraz w Domowym Kościele. Oryginalną formą ich aktywności było towarzyszenie kapłanom w wizycie duszpasterskiej. Przez pewien czas siostry prowadziły też zajęcia edukacyjne, ucząc języków obcych. Ta wieloraka posługa w parafii, choć bardzo absorbująca, nie zamyka saletynek na inne formy religijnej aktywności. Posługują w rzeszowskim więzieniu, a także pomagają kapłanom w prowadzeniu rekolekcji szkolnych i powołaniowych.
Siostry Saletynki, choć są obecne w Rzeszowie dopiero od 2 lat, położyły na jego kościelnych dziejach ważny akcent - międzynarodowym charakterem swojej placówki podkreślają powszechność Kościoła.