11 sierpnia Kościół wspomina św. Klarę. Niewiele wiemy o niej samej, kojarzymy ją zazwyczaj ze św. Franciszkiem. Tymczasem to wielka święta, o czym świadczy fakt, że zaledwie w dwa lata po śmierci została kanonizowana.
Było dla nas dobrą okazją wydanie w 2002 r. w Bibliotece „Niedzieli” książki ks. dr. Jacka Neumanna pt. Chrystologiczny charakter życia chrześcijańskiego w świetle pism św. Klary z Asyżu. Książka ta ukazała się dokładnie w dzień 750. rocznicy śmierci św. Klary. Ta Święta była wielką odtwórczynią i propagatorką idei św. Franciszka z Asyżu. Wierna zasadom radykalizmu chrześcijańskiego, wspomagała go w działaniu i modlitwie. Uważana jest za duchową uczennicę św. Franciszka. Drugi zakon franciszkański to siostry klaryski - Zakon Sióstr Ubogich, założony właśnie przez św. Klarę.
Urodziła się ok. 1194 r. w Asyżu, w rodzinie szlacheckiej. Otrzymała podstawowe wykształcenie, co w owych czasach u dziewcząt nie było częste. Z 12 lat starszym od niej Franciszkiem Bernardone, synem sąsiadów, często rozmawiała na temat konieczności nawrócenia się i zasadniczej przemiany życia. Rozumieli się dobrze, oboje chcieli jak najlepiej służyć Bogu i ludziom. Gdy rodzina zauważyła, że dziewczyna ma inklinacje zakonne, zaczęła myśleć o wydaniu jej za mąż, zwłaszcza impulsywny ojciec. Wiele trudu kosztowało Klarę pozostanie przy powziętych decyzjach, była człowiekiem o silnym charakterze i stanęli za nią krewni i inni ludzie. W 1213 r. powstał klasztor św. Klary, a ona sama została jego ksienią. Siostry przyjęły regułę benedyktyńską. Do tego zakonu wstąpiła również siostra św. Klary - Agnieszka, ogłoszona później świętą, a po śmierci ojca - także jej matka Ortolana i najmłodsza siostra Beatrycze.
Przez 40 lat św. Klara kierowała klasztorem św. Damiana, okazując się dobrą organizatorką, opiekunką chorych i słabych sióstr. Sama także często chorowała. Życie w klauzurze nie było łatwe. Klara interesowała się także sprawami publicznymi, miała swój udział w obronie klasztorów przed Saracenami - była odważna i potrafiła stawić czoło wielu trudnym sytuacjom.
W 1226 r. była przy śmierci św. Franciszka. Żyła jeszcze później 27 lat, zmarła 11 sierpnia 1253 r. w opinii świętości. Na kilka dni przed śmiercią odwiedził ją papież Innocenty IV, udzielając błogosławieństwa i zatwierdzając napisane przez nią konstytucje zakonu. W dwa lata później papież Aleksander IV dokonał jej kanonizacji. Jej ciało spoczywa w Asyżu, w bazylice pod jej wezwaniem i można je tam oglądać.
Św. Klara odegrała ważną rolę w kształtowaniu się życia zakonnego w Kościele. W Polsce klasztory sióstr klarysek znajdują się w Kaliszu, w Krakowie, Miedniewicach, Zamościu i w Starym Sączu. Klasztory kontemplacyjne przeżywają często biedę i niedostatek, toteż na naszych łamach czasami prosiliśmy o ich wspomaganie. Ponawiamy nasz apel i dziś, będąc pod urokiem świętej Założycielki klarysek, która naśladowanie Chrystusa w życiu kontemplacyjnym, w posłuszeństwie, bez własności i w czystości, we wspólnocie siostrzanej, uczyniła podstawą charyzmatu swojego zakonu.