Po dwóch pierwszych czytaniach, niedzielna Liturgia Słowa doprowadza nas do Ewangelii. Głoszenie Ewangelii otacza Kościół całym szeregiem specjalnych oznak czci. Do głoszenia Dobrej Nowiny jest bowiem upoważniony tylko diakon lub kapłan. Świeccy wierni mogą brać udział w czytaniu Ewangelii tylko w Niedzielę Palmową i w Wielki Piątek - wtedy, kiedy odczytuje się opis Męki Pańskiej z podziałem na „role” (słowa Chrystusa wypowiada z zasady kapłan). Do głoszenia Ewangelii diakon otrzymuje od kapłana przewodniczącego Liturgii specjalne błogosławieństwo, zaś prezbiter lub biskup mający głosić Ewangelię prosi Boga o oczyszczenie jego serca i ust. W tej modlitwie kryje się echo prośby, z jaką kiedyś prorok Izajasz zwracał się do Boga świadomy, że nie jest godzien podjąć się tak wielkiego zadania (por. Iz 6, 1-7).
W dniach uroczystych można nieść w procesji do ambony dymiącą kadzielnicę i zapalone świece, zaś do głoszenia Dobrej Nowiny używać dużej i ozdobnej księgi - ewangeliarza. Na początku głoszenia Ewangelii diakon lub kapłan pozdrawia wiernych wezwaniem „Pan z wami”, przypominając im prawdę o obecności Chrystusa w Jego słowie. Następnie czytający kreśli kciukiem mały znak krzyża na księdze oraz na swoim czole, ustach i piersiach. Podobne znaki (na czole, ustach i piersiach) wykonują wszyscy inni uczestnicy. To znak, że nie wstydzimy się Ewangelii, ale jesteśmy gotowi wyznawać ją ustami i sercem. Do tego nas upoważnia i zobowiązuje udział w prorockiej misji Chrystusa, jakiego dostąpiliśmy w dniu chrztu św.
Po zapowiedzi tytułu Ewangelii wierni wielbią Chrystusa okrzykiem: „Chwała Tobie, Panie”, zaś na koniec, w odpowiedzi na aklamację diakona lub kapłana: „Oto słowo Pańskie” śpiewają: „Chwała Tobie, Chryste”. Po ogłoszeniu Ewangelii biskup może udzielić wiernym błogosławieństwa księgą ewangeliarza. Ten, kto Ewangelię ogłosił, całuje księgę, mówiąc: „Niech słowa Ewangelii zgładzą nasze grzechy”. Słowa te mówią o jakby sakramentalnej skuteczności słów Dobrej Nowiny. Dobra Nowina jest bowiem słowem łaski i życia, słowem żywym i skutecznym jak miecz obosieczny, słowem, które osądza serce człowieka. Kiedy z posłuszeństwem wiary przyjmujemy to słowo, działa w nas Duch Święty, który oczyszcza nasze serce i dopomaga nam, abyśmy swe postępowanie uzgodnili z wolą Boga. Wszak Jezus powiedział do Apostołów: „Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was” (J 15, 3).