Nad duchowym przygotowaniem do odpustu parafialnego czuwał kustosz sanktuarium, ks. prał. Andrzej Tokarzewski. W przeddzień centralnych uroczystości w sanktuarium odprawiane były Msze św., a wieczorem, ulicami Lubartowa przeszła procesja z figurą św. Anny z sanktuarium na plac Józefa Piłsudskiego, gdzie przed pałacem Sanguszków odbyła się Liturgia Słowa, prowadzona przez bp. Mieczysława Cisło. Na zakończenie odbył się koncert „Lubelskiej Federacji Bardów” oraz pokaz sztucznych ogni. Wierni wzywali wstawiennictwa Patronki Rodzin szczególnie podczas Mszy św., w czasie której bp Ryszard Karpiński uroczyście błogosławił dzieci, a także na sumie odpustowej, celebrowanej przez metropolitę lubelskiego abp. Józefa Życińskiego.

Mały Nazaret

Bp Mieczysław Cisło, „przenosząc” wieczorną refleksję do Nazaretu, gdzie żyła i pracowała Święta Rodzina, modlił się, by św. Anna pomogła czynić z naszych domów mały Nazaret, aby budziła sumienia, przywoływała nas do tego ładu, jaki naznacza Ewangelia, Jezus Chrystus i Dekalog, żebyśmy pielęgnowali w naszych domach ducha mądrości Bożej. Ponieważ cywilizacja i kultura zniewala dziś człowieka egoizmem zmysłów i pożądliwością oczu - mówił bp Mieczysław Cisło - dlatego potrzeba wiele wysiłku wychowawczego, pracy nad sobą i współpracy z łaską, by ona przywracała w nas tę harmonię, którą zamierzył Stwórca u początków stworzenia, a którą zakłócił grzech. Pasterz mówił dalej, że cywilizacja śmierci odwołuje się do chaosu wewnętrznego, dziedzictwa grzechu pierworodnego, do dysharmonii, jaką grzech pierworodny wprowadził w życie, natomiast cywilizacja życia jest cywilizacją miłości i ofiary, dlatego człowiek broni się przed nią. Przytoczył za Ojcem Świętym, że „prawda jest tą wartością, której ma się podporządkować sumienie człowieka, kształtowane prawdą Bożą”. Zwracając uwagę na współczesne przemiany, podkreślił potrzebę mobilizowania wszystkich sił duchowych w trosce o młode pokolenie oraz wartość opieki, asystencji i wychowania, jaką mogą dać rodzice i dziadkowie, dzieląc się mądrością życia skorygowaną błędami w świetle Dekalogu.

Sanktuarium św. Anny

Pierwotnie Lubartów nosił nazwę Lewartów, od herbu właścicieli, Firlejów - Lewarta. Nie ma dokładnej daty powstania parafii, jest jedynie wzmianka z 1549 r. o fundacji drewnianego kościoła parafialnego pw. św. Piotra Apostoła i nadaniu dziesięciny przez bp. Samuela Maciejowskiego. W kilka lat po założeniu, parafia stała się ośrodkiem innowierczym, a kościół w l. 1557-98 był w rękach dysydentów. Świątynia spłonęła, a nowa wybudowana ok. 1603 r. była już pod wezwaniem św. Anny. Obecnie istniejący murowany kościół, wybudowany w l. 1733-35 wg projektu Pawła Antoniego Fonatany z fundacji księcia Pawła Karola Sanguszki, został konsekrowany w 1738 r. Kościół jest murowany z cegły, trzynawowy, późnobarokowy, o korpusie na rzucie wydłużonego ośmioboku. W kościele znajdują się 4 kaplice na osiach przekątnych, do prezbiterium z jednej strony przylega zakrystia, z drugiej - kaplica; na piętrze jest loża. Wnętrze późnobarokowe, wzbogacone jest przez polichromie i stalle w prezbiterium, 8 drewnianych ołtarzy barokowych, wiele zabytkowych portretów i epitafiów oraz chrzcielnicę z poł. XVIII w. W środkowym polu ołtarza głównego znajduje się łaskami słynący obraz św. Anny Samotrzeciej namalowany w 1694 r.

Muzeum parafialne

Od 2000 r. przy sanktuarium św. Anny istnieje muzeum parafialne, w którym znajdują się zbiory zgromadzone na przestrzeni ostatnich 300 lat. Są to m.in.: ornat ofiarowany kościołowi przez księcia Sanguszkę w dniu konsekracji świątyni, monstrancje z XVIII w., kielichy i krzyże z różnych okresów, relikwiarz Drzewa Krzyża Świętego, feretrony (cztery z ok. 1740 r., trzy z XIX w.), pozytyw organowy z XVIII w., rzeźby wyobrażające różnych świętych. Na ścianach muzeum wisi cykl obrazów z wizerunkami dwunastu Apostołów, opatrzonych łacińskimi fragmentami „Credo”. Ponadto zespół portretów proboszczów tutejszej parafii, obrazy ze zbiorów kościoła i ofiarowane parafii malowidła z prywatnej kolekcji dziekana lubartowskiego. W muzeum znajduje się także wyjątkowy księgozbiór (od 1650 r. do czasów współczesnych), przechowywany w zabytkowych szafach bibliotecznych.