Autor podkreśla fakt, że UE, która powstawała w latach 70-tych była zupełnie inna niż ta, która się marzyła jej twórcom, gdyż do głosu doszły siły polityczne, których ideologią był konstrukcjonizm i lewicowy liberalizm. Szczególnie niebezpieczny jest „konstrukcjonizm, który uznaje, że społeczeństwo nie jest zakorzenione w historii ciągiem pokoleń, które przechowuje w swym kodzie genetycznym tradycje, obyczaje i wartości przekazywane w procesie socjalizacji”, ale zakłada, że społeczeństwo jest zbiorem jednostek politycznie stworzonym, który można zorganizować wedle założonego planu politycznego. Autor ubolewa, że „Europa po upadku żelaznej kurtyny była już zupełnie inna, niż to się marzyło jej twórcom. Nie była oazą dla wolnych państw i narodów oraz wartości chrześcijańskich, jako postawy stabilności kontynentu”. Polska i inne kraje dawnego bloku sowieckiego wstąpiły do UE w momencie, kiedy „zaprogramowano zrywanie więzi człowieka z jego miejscem urodzenia, z poprzednimi pokoleniami, poprzez wyśmiewanie tradycji, kpienie z dawnych obyczajów i zastępowanie ich przykładami ‘nowoczesnego człowieka’”. Elity europejskie oderwały się od rzeczywistości, a dzisiaj kierują się polityczną utopią, utopią zrodzoną z arogancji, z przekonania, że obywatele - a raczej „poddani” - nie dojrzeli do ducha i celów epoki, w której żyjemy. Wszystkich tych, którzy są krytycznie nastawieni do obecnego stanu uważa się za „antyeuropejskich”. Co gorsza, aby zwalczać krytyków i alternatywne programy, UE ucieka się do niedemokratycznych działań pod szyldem „obrony demokracji”. Tak to było, dla przykładu, po ostatnich wyborach w Polsce. W tej sytuacji jedynym rozwiązaniem, według Autora, jest „rekonstrukcja UE, która może przybrać kształt reintegracji Europy już na nowych zasadach”.

Następnie minister Szczerski wyjaśnia dlaczego Polska ma w tej sytuacji dużą rolę do spełnienia. „Gdy Europa ma dzisiaj fundamentalny problem z własną tożsamością, gdy coraz bardziej przemienia się w postkulturowy zlepek jakichś nieokreślonych sił i procesów, tym bardziej lekcja dziejów Polski jest wprost bezcenna” gdyż, dodaje, „Dzieje polskiego narodu od chrztu w 966 r., to dzieje trwania w tej samej kulturze, tożsamości, wartości opartych na jednym najgłębszym rdzeniu. Tylko głębokie korzenie dają gwarancję długiego trwania. To jest bardzo poważna lekcja dla dzisiejszej polityki europejskiej”.

Pozwolę sobie na dygresję. W zeszły czwartek Papież Franciszek w swej homilii podczas Mszy św. w Domu św. Marty powiedział: „Bez korzeni nie można żyć: naród bez nich lub który dopuścił do utracenia ich, jest chory. Osoba bez korzeni, która o nich zapomniała, jest chora. Ponowne odnalezienie, odkrycie własnych korzeni oznacza zdobycie siły do kroczenia naprzód, do dawania owoców”.

Osobne rozdziały książki poświęcone są tak ważkim argumentom jak „władza a rynek”, „suwerenność we wspólnej Europie”, „miejsce dla Europy w geopolityce”, „Trójmorze, nowa rola i miejsce Europy Środkowej”, aby zająć się argumentem centralnym, czyli „Rekonstrukcją Europy”. Minister Szczerski podaje konkretny plan rekonstytucji Unii Europejskiej w pięciu punktach:

1. Nowy układ relacji między krajami członkowskimi a UE. Według Autora należy wzmocnić rolę parlamentów narodowych w kontrolowaniu instytucji ponadnarodowych i egzekwować zasadę pomocniczości. Należałoby też zastosować model „demokracji międzyrządowej”.

2. Odnowienie pierwotnych założeń w relacjach między państwami europejskimi. Chodzi o przywrócenia zasady równości państw członkowskich a odrzucenie hierarchii i funkcji hegemonów.

3. Przywrócenie wolności gospodarczej w ramach wspólnego rynku, który powinien opierać się na czterech podstawowych swobodach: przepływu osób, kapitału, usług i towarów. Autor szczególnie domaga się demopolizacji handlu i dystrybucji, która jest w rękach wielkich korporacji.

4. Uczynienie z UE aktora polityki międzynarodowej w ramach polityki globalnej, jako lojalnego partnera NATO w polityce bezpieczeństwa.

5. Odnowienie korzeni tożsamościowych Europy, ponieważ UE powinna być wspólnotą cywilizacyjną.

Konkludując pan Minister podkreśla, że „na problemy integracji odpowiedzią nie jest więcej integracji, ale więcej wolności i solidarności”. Więc nowa „Unia zdrowego rozsądku” nie będzie realizować jakiegoś wyabstrahowanego „projektu” Unii, ani zajmować się konstruowaniem „nowych Europejczyków”, lub tylko nakazami i regulacjami, tylko „uwierzy w narody i państwa, w ich tradycję, różnorodność, historię”. Dlatego „podmiotami polityki integracyjnej powinny być narody i państwa”, które w żaden sposób „nie mogą być wchłaniane przez jakiegoś molocha eurobiurokracji”.