Spacerując uliczkami Niagara Falls - urokliwego miasteczka pełnego turystów przybywających tu z całego świata, aby zobaczyć amerykański wodospad Niagara - ujrzałam polskie nazwisko proboszcza na tablicy informacyjnej przed kościołem.
Był to dla mnie nieodparty impuls do wejścia na plebanię. Tropię przecież ślady polskości w USA, gdziekolwiek jestem, a znalazłam się tutaj w związku z udziałem w Zjeździe Nauczycieli Polonijnych.
Ks. Michael H. Burzyński okazał się bardzo sympatycznym rozmówcą, którego pradziad przybył do Stanów Zjednoczonych po powstaniu styczniowym w 1863 r. Mimo że ks. Burzyński, niestety, nie mówi po polsku, żywo interesuje się sprawami Polski, zwiedził kraj przodków, a nad jego klęcznikiem wisi obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Droga do służby duszpasterskiej wiodła młodego Michaela przez studia w Notre Dame University w Southband w stanie Indiana, gdzie uzyskał magisterium i doktorat z psychologii. Następnie w czasie pracy w charakterze psychologa nagle zrodziło się w nim pragnienie zrobienia czegoś więcej niż tylko pomoc pojedynczym ludziom. Dr Burzyński podjął decyzję o rozpoczęciu studiów teologicznych w Seminarium Chrystusa Króla w Buffalo. Od grudnia 2000 r. jest proboszczem parafii St. Mary of the Cataract w Niagara Falls.
Piękny kościół pw. Maryi na Kaskadach ufundowany został w 1835 r. Nad świątynią i całym miasteczkiem góruje wieża, na której znajduje się tablica z 1870 r. z napisem: „This Tower is as high in the sky as American Falls is deep into the gorge”.
- Wykształcenie psychologiczne bardzo przydaje się w pracy duszpasterskiej - mówi ks. dr Burzyński - podczas spowiedzi, przy ślubach i pogrzebach, w prowadzeniu ośrodka charytatywnego i we współpracy z lokalnymi władzami. Parafia liczy prawie tysiąc rodzin, czyli około trzech tysięcy wiernych, z których co trzeci jest Polakiem lub Amerykaninem polskiego pochodzenia. Pasją ks. Michaela jest turystyka. Zwiedził już niemal cały świat, ale do najważniejszych podróży zalicza te do Włoch i Polski. Specjalnie dla czytelników „Niedzieli w Chicago” ks. Michael z dumą pokazał swoją kolekcję monstrancji zebraną w czasie wojaży, ale także dzięki parafianom. Wszyscy w okolicy znają pasje kolekcjonerskie Księdza Proboszcza, więc starają się pomagać w powiększaniu zbiorów.
Ks. Burzyński zaprasza serdecznie nad piękną Niagarę i do swojego kościoła.

***

Ks. Krzysztof Pożarski z Sankt Petersburga (dawny Leningrad) w Rosji również przyjechał do Niagara Falls na VIII Zjazd Nauczycieli Polonijnych. Urodzony, wychowany i wykształcony w Polsce, już w czasie studiów w seminarium duchownym postanowił, że swoje życie kapłańskie zwiąże ze Wschodem, tam gdzie brakuje księży katolickich, tam gdzie nadal mieszkają jego dalecy krewni i kuzyni.
Swoim wyborem zaświadczył, że można świadomie zrezygnować z łatwiejszego życia na rzecz trudniejszego, z bezpiecznego na pełne niespodzianek, ze stabilizacji na rzecz tułaczki.
Świętujący 15-lecie kapłaństwa ks. Krzysztof przypomina pielgrzyma. Mapa jego miejsc pracy duszpasterskiej tworzy sieć łączącą liczne miejscowości na terenie Rosji i Białorusi. Przypomina sieci Apostołów, w które jak oni „łowi” rozproszonych po Wschodzie katolików. W swej misji chrystianizacyjnej przypomina św. Pawła. Nie boi się nowych miejsc, nowych ludzi, nowych wyzwań. Ks. Krzysztof pracował w Pskowie, w Daniłowiczach, założył parafie w Wielkich Łukach i w Murmańsku, dojeżdżał do Archangielska. W Wielkim Nowogrodzie odszukał jedynego w tym mieście katolika. Potem jeszcze kilku następnych i… powstała parafia. Od 1996 r. pracuje w Sankt Petersburgu. W tym 5-milionowym mieście znajduje się sześć (!) kościołów katolickich oraz seminarium duchowne. Parafia św. Stanisława, której jest proboszczem, liczy 400 osób, z czego około 50 wiernych to ludzie młodzi. Katolicyzm w Rosji dopiero odradza się po latach sowieckiej indoktrynacji. Kościół katolicki dzięki takim kapłanom, jak ks. Krzysztof odzyskuje zniszczone kościoły, gromadzi wiernych, dociera do młodych. Ponad 40% księży pracujących na Wschodzie to Polacy.
Dzięki zaangażowaniu w życie polonijne i przynależności do Związku Polaków oraz Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego „Polonia” im. Adama Mickiewicza, ks. Pożarski działa konsekwentnie i roztropnie. Uzyskuje pomoc finansową za pośrednictwem abp. Tadeusza Kondrusiewicza z Moskwy, z Zespołu Pomocy Kościelnej dla Katolików przy Sekretariacie Episkopatu Polski, od dobroczyńców i sponsorów.
O rozmiarach potrzeb i sytuacji materialnej Polonii na Wschodzie niech świadczy fakt, iż ks. Krzysztof przeciętnie zbiera na tacę w niedzielę równowartość 30 dolarów od 300 wiernych. Po 10 centów od osoby!
Od kilku lat ks. Pożarski organizuje Szkołę Letnią Języka i Kultury Polskiej przy współpracy Wspólnoty Polskiej i Konsulatu RP. Trzytygodniowy program obejmuje lektorat języka polskiego, literaturę ojczystą, historię, tradycje i dziedzictwo narodowe, katechizację. Notabene historię Polski wykłada konsul, historyk z wykształcenia, dr Hieronim Grala. Ogromnym zainteresowaniem słuchaczy cieszą się zajęcia z kultury bycia i zachowania. Uczestnicy zwiedzają także Sankt Petersburg, podążając polskimi śladami, których nie brakuje w tym pięknym, zabytkowym mieście.
Wiele miejsc związanych ze sławnymi Polakami, ważnymi wydarzeniami z historii Polski wymaga upamiętnienia, aby przetrwały dla następnych pokoleń. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż ks. Krzysztof Pożarski jest autorem Przewodnika po archiwach Sankt Petersburga dotyczących Kościoła katolickiego.
Możliwości organizacyjne i finansowe Szkoły Polskiej w stosunku do potrzeb obrazuje sytuacja, w której o jedno miejsce ubiega się czterech chętnych. Dojeżdżają często 3-4 dni, aby wziąć udział w zajęciach. Szkoła refunduje połowę opłaty za bilety, gdyż nikt nie jest w stanie pokryć samodzielnie kosztów podróży liczącej tysiące kilometrów.
Ks. Krzysztof serdecznie prosi Czytelników Niedzieli w Chicago o wsparcie materialne Szkoły. Dodatkowe informacje znajdują się na stronie internetowej: www. letniaszkola.sp.ru.
W 2006 r. kolejny zjazd. Prawdopodobnie odbędzie się w Houston, w stanie Teksas. Do zobaczenia zatem za dwa lata. Już dziś cieszę się na pełne nowych wrażeń spotkania.