Miłość bliźniego, wyrażająca się w najstarszych i zawsze nowych dziełach miłosierdzia co do ciała i co do ducha, stanowi najbardziej bezpośrednią, powszechną i powszednią formę owego ożywiania duchem chrześcijańskim porządku doczesnego, co stanowi specyficzne zadanie świeckich.
(„Christifideles laici”, 41)

Krzyż. Dwie zapalone świece. Figura Matki Bożej przystrojona różami. Kilkanaście osób zajmuje miejsca przy nakrytym obrusem stole w sali przy kościele Nawrócenia św. Pawła w Lublinie. Uśmiechnięte twarze. Życzliwe spojrzenia. Za chwilę rozpocznie się spotkanie Stowarzyszenia Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci.
„Zostaw otwarte drzwi - mówi pani Helena, zelatorka - Na gości czeka się z otwartymi drzwiami”. Jedna z pań rozdaje najnowszy numer Biuletynu Informacyjnego Apostolstwa Dobrej Śmierci i kalendarze, druga zbiera ofiary na Mszę św. Panuje pogodna atmosfera. „Witam wszystkich serdecznie na spotkaniu - mówi z uśmiechem pani Helena - za chwilę przyjdzie Ksiądz Proboszcz, ale tymczasem porozmawiajmy o Mszy św. w intencji naszego opiekuna, ks. kan. płk. Jana Szubartowskiego”. Przeglądam podany mi biuletyn Nadzieja i Życie i zaraz na początku wpadają mi w oczy słowa ks. Antoniego Żebrowskiego MSF, dyrektora Stowarzyszenia - „Trzeba umieć każdego dnia zatrzymać się na chwilę, by pomyśleć: czego chce ode mnie Chrystus? Jak najlepiej spełniać Jego wolę? Jak zdobywać dla Niego ludzi, świat? To jest zadanie dla nas i całego Apostolstwa Dobrej Śmierci. Nie złością, zazdrością, gniewem czy nienawiścią, ale pokorą, miłością i dobrocią mamy przemieniać otaczający nas świat i serca ludzi...”. Przebiegam wzrokiem spis treści - rozważania nt. proroctwa Symeona, jednej z tajemnic Różańca do Siedmiu Boleści Matki Bożej, refleksje o czci Matki Bożej i Sercu Jezusa, relacja z V Zjazdu Gnieźnieńskiego oraz I Kongresu Ruchów i Stowarzyszeń Maryjnych, świadectwa z rekolekcji dla członków Apostolstwa, kronika i kalendarium ADŚ.
Obecni na spotkaniu dzielą się świadectwem działania Boga w ich życiu w ostatnim czasie. Pukanie do drzwi. Milkną rozmowy. „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus” - pozdrawia zgromadzonych ks. kan. Ryszard Wieczorek. „Witam Dobrą Śmierć. Modliliście się już?”. Kierując spojrzenia w stronę figury Niepokalanej, wszyscy wstają. Odmawiamy dziesiątek różańca. Modlitwa podejmowana przez członków Stowarzyszenia jest odpowiedzią na apel Jana Pawła II, który powiedział w Gdańsku w 1987 r.: „Na różnych miejscach cierpi człowiek, bardzo cierpi i woła drugiego człowieka, potrzebuje jego pomocy, jego obecności”. Stąd członkowie Apostolstwa podejmują nieustanną modlitwę wstawienniczą za konających, terminalnie i nieuleczalnie chorych, rodziny i osoby posługujące chorym, rodziny osierocone po śmierci najbliższych, a także o nowe, liczne i święte powołania kapłańskie, zakonne, misyjne i hospicyjne, o łaskę wiary i nawrócenia dla obojętnych religijnie oraz w intencjach ADŚ. „Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi, teraz i w godzinę śmierci naszej...” - słowa modlitwy brzmią dziś jakoś szczególnie. „Porozmawiajmy o bieżących sprawach” - mówi z uśmiechem ks. kan. Wieczorek. Wszyscy z uwagą wpatrują się w Księdza Proboszcza, który wyjaśnia przebieg nawiedzenia parafii Nawrócenia św. Pawła przez Matkę Bożą w kopii Jasnogórskiego Wizerunku. Apostolstwo ma wyznaczony czas adoracji w nocy z 24 na 25 września. Na twarzach obecnych pojawia się uśmiech. „Czas jest krótki. Już teraz trzeba rozpocząć przygotowania” - jedna z pań podkreśla z naciskiem. Pozostali z aprobatą kiwają głowami.
Spoglądam na ostatnią stronę kalendarza wydanego przez ADŚ. Czytam historię Stowarzyszenia: „Jest to zrzeszenie modlitewne, które w sposób szczególny uwrażliwia na realizację celu ostatecznego, jakim mam być zbawienie duszy. Jest zrzeszeniem modlitewnym, które ma przygotować do godnego, chrześcijańskiego umierania, otwartym na wszystkich bez wyjątku chrześcijan. Wstępujący do Stowarzyszenia poprzez swoje modlitwy i ofiary pragną wyjednywać dla wiernych katolików wytrwanie w łasce uświęcającej, dla obojętnych religijnie i grzeszników łaskę nawrócenia oraz dla wszystkich dobrą i świętą śmierć. Jako hasło i motto ADŚ przyjmuje słowa Chrystusa »Czuwajcie... Módlcie się... Bądźcie gotowi« (Mt 25,13). Realizując ten cel członkowie Apostolstwa często kierują swe myśli ku wieczności i starają się wystrzegać grzechu, aby być gotowym na śmierć w każdej chwili; żywią szczególne nabożeństwo do Matki Bożej Bolesnej i św. Józefa. Członkowie Stowarzyszenia mają udział w zasługach płynących ze wspólnych modlitw wszystkich członków, uczestniczą w przywilejach i łaskach będących owocami odprawianych w ich intencjach Mszach św.”.
„Muszę już iść do swoich obowiązków” - Ksiądz Proboszcz serdecznie żegna się z „Dobrą Śmiercią”, ale spotkanie jeszcze się nie kończy. Jedna z pań daje świadectwo łask, jakich doświadczyła na pielgrzymce na Jasną Górę i dzieli się bólem związanym z odejściem jej brata do Pana. Spotyka się z wielką życzliwością i współczuciem obecnych. W modlitwę kończącą spotkanie wplata się wezwanie o spokój duszy jej bliskiego człowieka. „Zapraszamy na nasze spotkania w każdy pierwszy wtorek miesiąca po Mszy św. o godz. 10.00 w kościele Nawrócenia św. Pawła (najbliższe 7 września) albo na Mszę św. każdego 13. dnia miesiąca” - mówi mi na pożegnanie pani Helena. „Proszę przyznać, tu panuje naprawdę rodzinna atmosfera”. Tak, na spotkaniu Stowarzyszenia Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci w parafii Nawrócenia św. Pawła doświadczyłam naprawdę serdecznej, rodzinnej atmosfery.

Historia Stowarzyszenia Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci jest związana z kultem Matki Bożej Bolesnej. W dziejach Kościoła Stowarzyszenie to przyjmowało różne nazwy i przechodziło różne koleje losu. W Polsce już w XVII w. istniało „Bractwo Dobrego Pasterza”, powołane dekretem papieża Klemensa X, którego celem było uproszenie dobrej i szczęśliwej śmierci. Obecna nazwa Stowarzyszenia została nadana 22 lipca 1908 r. przez papieża Piusa X. W miejsce starego „Bractwa Dobrej Śmierci” zostało utworzone nowe pod nazwą „Stowarzyszenie Matki Boskiej Patronki Dobrej Śmierci”, którego centrala mieści się w Montligeon we Francji. W Polsce filia Stowarzyszenia mieści się w Górce Klasztornej, została powołana dekretem Prymasa Polski Józefa Glempa 30 maja 1987 r. Opiekę nad ADŚ w Polsce sprawują Misjonarze Świętej Rodziny.
Istnieją trzy stopnie przynależności do Stowarzyszenia. Dla pierwszego stopnia żąda się aktu dobrej woli, aby przez wpisanie się do księgi ADŚ oddać się pod opiekę Matki Bożej, Patronki Dobrej Śmierci; drugi stopień oprócz wpisu do księgi zobowiązuje do odmawiania rano i wieczorem 3 razy Zdrowaś Maryjo z dodaniem na końcu „Matko Boża, Patronko Dobrej Śmierci - módl się za nami, św. Józefie - módl się za nami”; natomiast trzeci stopień to modlitwa przepisana dla II stopnia oraz codzienny, wieczorny rachunek sumienia, a także raz w miesiącu przystąpienie do sakramentu pojednania i Eucharystii wyciszenie się dla refleksji nad godnym przygotowaniem na śmierć.
Święta patronalne ADŚ: uroczystość św. Józefa (19 marca), święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (31 maja), święto Matki Bożej Bolesnej (15 września), święto św. Michała Archanioła (29 września) i święto św. Teresy od Dzieciątka Jezus (1 października).
Informacje nt. działalności Stowarzyszenia, przynależności, włączenia się do nieustannej modlitwy wstawienniczej czy prenumeraty biuletynu Nadzieja i Życie można uzyskać pod adresem: Apostolstwo Dobrej Śmierci, Górka Klasztorna, 89-310 Łobżenica, tel. (0-67) 286-00-38, e-mail: ads@msf.opoka.org.pl; www.ads.msf.opoka.org.pl.