Jednym ze zobowiązań Ruchu Światło-Życie jest udział w 15-dniowych rekolekcjach wakacyjnych osnutych wokół tajemnic różańcowych, które mają podsumować całoroczną formację i wyznaczyć drogę na następny rok pracy. Zwieńczeniem trzeciego roku oazowego jest uczestnictwo w rekolekcjach trzeciego stopnia, które mają pomóc młodzieży w odnalezieniu swojego miejsca w Kościele i zaangażowaniu się w pełniejszą posługę w swoich parafiach.

Ponad 50 osób w dniach 14-30 lipca br. znalazło swoją oazę w Michalicach k. Namysłowa, aby w tym wyjątkowym miejscu pozwolić Panu Bogu uporządkować swoje życie i oczyścić pragnienia. Dla większości z przybyłych były to trzecie, a nawet czwarte rekolekcje w tym miejscu i wśród tych samych osób, a więc nie było potrzeby przełamywania lodów i poznawania się.

Każdego dnia poznawaliśmy tzw. kościół stacyjny, czyli świątynię rzymską, która miała nam przybliżyć fragment tajemnicy Kościoła. I tak duchowo zwiedzaliśmy m. in. Bazyliki św. Jana na Lateranie, św. Piotra na Watykanie, św. Pawła za Murami, Santa Maria Maggiore, Katakumby i inne.

Świątynie naszych serc uświęcała codzienna uroczysta Eucharystia, sprawowana w duchu posoborowej odnowy Liturgii. Zabytkowy parafialny kościół pomagał wyciszyć się i właściwie przeżyć najważniejsze spotkanie dnia. Odpowiednio dobrane pieśni (wcześniej nauczone lub przypomniane) sprzyjały podkreśleniu wyjątkowości zbawczego dialogu.

Namiot Spotkania, czyli rozważanie Biblii, był czasem wsłuchania się w konkret wezwania Pana. W tych chwilach medytacji serce oczyszczało się z nieuporządkowanych pragnień i tworzyło właściwą hierarchię wartości, przywracając Bogu najważniejsze miejsce. Wezwanie Jezusa stawało się bardzo czytelne i zobowiązujące. Warto zaznaczyć, że ten sposób spotykania się ze Słowem Boga jest jednym z codziennych zobowiązań każdego oazowicza.

Niewątpliwie ważnym doświadczeniem tych rekolekcji była wspólna modlitwa Liturgią Godzin. Codziennie rozpoczynaliśmy dzień Godziną Czytań połączoną z Jutrznią. Czasami łączyliśmy Jutrznię z Eucharystią. Wielką radością był udział dużej grupy uczestników rekolekcji w Nieszporach, które miały charakter dowolny. Również wieczorna kompleta gromadziła wielu tych, którzy w modlitwie Kościoła odnaleźli siebie. Jest nadzieja, że po powrocie do rodzinnych stron uczestnicy rekolekcji będą codziennie łączyć się w tej modlitwie z całym Ludem Bożym.

Bardzo interesującym punktem dnia było tzw. "spotkanie z żywym Kościołem". Gościliśmy w Michalicach przedstawicieli różnych ruchów, stowarzyszeń czy grup działających w Kościele. I tak mieliśmy okazję poznać, jak funkcjonuje Odnowa w Duchu Świętym, Ruch Focolare, Komunia i Wyzwolenie, Oaza Rodzin, KSM, Duszpasterstwo Akademickie, Poradnictwo Rodzinne, Diakonia Życia. Charyzmat zakonny wspaniale zaprezentowały Siostry Elżbietanki i diakon z zakonu franciszkańskiego. Pięciu alumnów Wyższego Seminarium Duchownego w Legnicy codziennie przez świadectwo życia i liczne rozmowy prowadziło swoistą akcję powołaniową.

Najmocniejszym akcentem tych rekolekcji było spotkanie z człowiekiem, który przez alkohol niszczył swoje życie i życie swoich najbliższych. Dzięki Bogu i grupie Anonimowych Alkoholików może on dzisiaj naprawiać to wszystko, co lekkomyślnie unicestwiał. Myślę, że wtedy uczestnicy doskonale zrozumieli, jakim zagrożeniem jest alkohol i inne używki. Z pewnością owocem tego spotkania było podpisanie przez większość oazowiczów deklaracji abstynencji, która zresztą jest zobowiązaniem w Ruchu Światło-Życie. Przystąpienie do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka to konkret ofiarowania swojej abstynencji człowiekowi zniewolonemu, który często sam sobie już nie może pomóc.

Codziennie budowaliśmy wspólnotę przez spotkania w małych grupkach, poprzedzone konferencjami wprowadzającymi w temat danego dnia. Warunkiem dobrego przeżycia tego czasu była szczerość i zaufanie. Uczestnicy spełnili ten wymóg i otworzyli się na siebie, dzieląc się swoim doświadczeniem. W ten sposób stworzyła się silna więź międzyosobowa, która powinna przetrwać także po rekolekcjach. Na pewno dla licznych te 15 dni były czasem zdobywania przyjaciół, na których zawsze będzie można liczyć.

Niewątpliwie wielu przeżyło też Drogę Krzyżową w plenerze, dzień wspólnoty w Bardzie Śl., ognisko, zabawę, a także jazdę do kościoła filialnego na przyczepie ciągnika. Oazę zjednoczyło też cierpienie kleryka Krystiana, który po niefortunnym wypadku trafił do szpitala.

Rekolekcje zakończyła agapa, czyli uczta jedności i miłości. Animatorzy przedstawili wtedy ciekawy program artystyczny, wykazując się swoimi pirackimi zdolnościami.

Bogu niech będą dzięki za ten wspaniały czas refleksji nad swoim życiem. Potrzebą serca jest również dziękczynienie tym, którzy za nas się modlili, a także wspierali nas materialnie. Bardzo nam pomogli: Caritas Diecezji Legnickiej, ks. prał. Tadeusz Dańko, ks. kan. Bogdan Żygadło, Państwo Janczak, Państwo Sulimir, hurtownia AVES, Państwo Buczek, Państwo Tur i mieszkańcy Michalic na czele z ks. kan. Stefanem Dombajem i jego rodzicami. Bóg zapłać! Pani Tosi Szpisak i Eleonorze Smolińskiej niech Bóg wynagrodzi za okazane serce i bezinteresowną służbę w kuchni. Jedzenie było pyszne. Dziękujemy zwłaszcza za racuchy.

Jest nadzieja, że młodzież po tych rekolekcjach mocniej zaangażuje się w życie Kościoła, zwłaszcza parafialnego. Niektórzy odnaleźli swoje miejsce we wspólnocie, rodzinie, parafii. Wielu odkryło swoje charyzmaty, które mogą być skarbem dla tych, do których Pan ich posyła.

Jedność nie musi być mrzonką. Doświadczyliśmy tego. Teraz rozpoczął się czas weryfikacji postanowień rekolekcyjnych i wydawania owoców. Czy nauczyliśmy się miłości do Boga i Kościoła? Czas pokaże.