Od tragicznego końca rosyjskiego okrętu podwodnego Kursk upłynął już rok. Kilkumiesięczną wrzawę w mediach pochłonęła, podobnie jak okręt, głucha cisza tajemniczych głębin. Nie ustalono winnych katastrofy, nie podano jej przyczyn, a operację ratowania Kurska opatrzono klauzulą " ściśle tajne". Świat ekscytował się próbami dotarcia do uwięzionych na dnie marynarzy, danymi technicznymi okrętu, zachowaniem władz rosyjskich. O dramacie uwięzionych na dnie oraz ich rodzin było zdecydowanie ciszej. Kilkanaście dni temu telewizyjna dwójka w cyklu Świat bez fikcji przedstawiła ludzki wymiar wydarzenia. Bohaterką filmu była wdowa po oficerze z Kurska, która szczęściem małżeńskim cieszyła się tylko kilka miesięcy. Rozdarta bólem, nie do końca świadoma trwałej nieobecności męża, wciąż czuje jego zapach, pieczołowicie przechowuje najmniejsze pamiątki, ubrania i przede wszystkim listy. Brakuje jej jednak listu najcenniejszego, bo ostatniego napisanego przez męża na Kursku, być może tuż przed końcem jego życia. Prokuratura wojskowa nie chce wydać tego bardzo osobistego wyznania, mimo iż ujawniła jego treść. Wdowa śle pisma i próbuje odzyskać najcenniejszą dla niej pamiątkę, niestety na próżno. Na próżno czekają też rodziny innych ofiar na ujawnienie tego, co naprawdę wydarzyło się pod wodą - admiralicja nabrała wody w usta. Prawda leży na dnie tajnych archiwów.

Do takich sytuacji Rosjanie już chyba przywykli. Biurokratyczne fenomeny nie budzą szczególnych emocji, jednak to, co wyemitowały Wiadomości z 14 sierpnia mogło zadziwić nawet Rosjan. Otóż zaginęło... miasto. Nie, nie jest to sprawa z Archiwum X, lecz fakt najprawdziwszy. Ulice, co prawda, są, domy też, mieszkańcy również, lecz papierów brak, ściślej dowodów osobistych, bez których obywatele nie istnieją. Mieszczanie nie mogą głosować, odbierać przesyłek poleconych, zakładać kont bankowych, słowem - czeski, tzn. rosyjski film! Nie cieszmy się jednak przedwcześnie, w Polsce też nie jest lepiej. W Bystrzycy Kłodzkiej podczas prawyborów okazało się, że cała teoria marketingu politycznego wzięła w łeb. Na nic billboardy, reklamy w telewizji, wiece wyborcze i ulotki, gdy o oddanym głosie decyduje wypita do dna butelczyna gorzałki. Polmosy już wietrzą interes: wybory do Sejmu i Senatu, do rad gminnych itd. - żyła złota. Wątpliwości może budzić czas, kiedy trunek został spożyty. Jeśli zwerbowany wyborca opróżnił butelkę po głosowaniu, to jeszcze nie najgorzej. Natomiast jeśli zrobił to przed oddaniem głosu, wówczas mógł postawić krzyżyk na chybił-trafił, czyli w niezgodzie z oczekiwaniami werbowników. Metoda ta nie jest zatem w 100% skuteczna, poza tym nie każdy Polak jest amatorem napojów alkoholowych! Zbliżają się wybory. Byłoby dobrze wybierać na trzeźwo. Ale trzeźwo to nie tylko bez alkoholu we krwi. To stanowczo za mało. Potrzebna jest jeszcze trzeźwość polityczna. A tej - obawiam się - może nam znowu zabraknąć.