Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu. (Ga 4, 4-5)

Matka Jego powiedziała do sług: "Zróbcie wszystko cokolwiek wam powie". (J 2, 5)

Nie ulega wątpliwości, że Jezus Chrystus przyszedł na świat po to, aby nas zbawić. Swoim pragnieniem zbawienia ogarnął wszystkich ludzi. Nikogo nie wykluczył z osiągnięcia ostatecznego szczęścia w niebie. W dzisiejszych czytaniach mszalnych usłyszymy wypowiedź Jezusa o tym, kto może być zbawiony. Zasadniczym warunkiem osiągnięcia zbawienia jest wiara, dlatego Jezus stawia dziś przed nami pytanie o nią.

Rabini żydowscy nauczali lud, że Pan Bóg zbawi tylko naród wybrany. Zbyt ciasno pojmowali ideę zbawienia. Już prorocy przeciwstawiali się temu głosząc powszechność zbawienia dla wszystkich ludzi. Słuszność tej tezy potwierdza choćby prorok Izajasz w dzisiejszym pierwszym czytaniu. Mówi on, że poganie chociaż wezwani jako ostatni, będą jednak pierwszymi, zasiądą w Królestwie Niebieskim i oni także " ujrzą chwałę Boga".

Myśl o zbawieniu od zawsze intrygowała ludzi, dlatego problem ten co jakiś czas powracał w rozmowie z Jezusem. Postawiono go także w drodze do Jerozolimy. Chrystus jednak nie daje jednoznacznej odpowiedzi, bo chce omówić ten problem całościowo.

Zdaniem Jezusa zbawienie nie jest sprawą ani łatwą ani trudną. Jest ono uwarunkowane wieloma czynnikami. Przede wszystkim utrudnia je brak wiary i zatwardziałość ludzkiego serca. Jezusowi chodzi tu o tych, którzy przeciwstawiali się Jego nauce, a kiedyś na sądzie zapragną wejść do Jego domu mówiąc: "przecież jadaliśmy i piliśmy z Tobą i na ulicach naszych nauczałeś". Lecz Jezus oskarży ich o odrzucenie Jego nauki i jej niezrozumienie. Powie, że jeśli ktoś chce się cieszyć pełnym szczęściem z obcowania z Nim, musi już tu, na ziemi, nie tylko Go dostrzegać, ale zawsze i wszędzie przyznawać się do Niego, respektować Jego naukę i wierzyć w Niego pełnią swojego serca.

Wiara jest zasadniczym warunkiem zbawienia. Mówi św. Paweł, że "bez wiary nie można podobać się Bogu" i dodaje: "czuwajcie, trwajcie mocno w wierze, bądźcie mężni i wzmacniajcie się". Wszyscy jesteśmy wezwani do wiary. Dzięki niej stajemy się przyjaciółmi Boga i braćmi Jezusa Chrystusa. Ona nie tylko skraca dystans między nami a Bogiem, ale znosi wszelkie podziały między ludźmi, ukazując nam wszystkim jeden jedyny cel naszej ziemskiej wędrówki - Jezusa Chrystusa.

Ale dzisiejsza Ewangelia nie tylko akcentuje ogromną rolę wiary potrzebnej do zbawienia. Ona zawiera również akcenty uniwersalistyczne. Mówi o Królestwie Bożym wysłużonym przez Jezusa a przeznaczonym dla wszystkich ludzi. Poucza o powszechnym nawróceniu się wszystkich. O przynależności do Królestwa nie będzie decydowała przynależność do narodu wybranego, ale jedynie wielkie pragnienie zjednoczenia się z Chrystusem.

Próżną zatem jest rzeczą snuć teoretyczne rozważania, kto będzie, a kto nie będzie zbawiony. Nie na tym polega religijność człowieka, ale przede wszystkim na sprawiedliwym i bogobojnym życiu, na gorącym pragnieniu zjednoczenia się z Chrystusem. Trzeba nieraz zdecydować się na wielki wysiłek, bo zbawienie nie przychodzi samo na człowieka, ale jest owocem długotrwałej, a często i mozolnej pracy. Wyrażają to słowa Chrystusa o "ciasnych drzwiach", przez które wchodzi się do domu Pana. Ta wzmianka o trudnościach ma być dla wszystkich zachętą do zdecydowania się na wszelki wysiłek, bo godzien jest tego wysiłku cel, do którego zdążamy. Zbawić się bowiem, to znaczy zabezpieczyć sobie wieczność, skorzystać z owoców zbawczej męki i śmierci Chrystusa. Zbawić się, to także modlić się o zbawienie. Jezus niewątpliwie da nam łaskę zbawienia, gdy o nią szczerze poprosimy. A więc módlmy się dziś, jutro i przez całe nasze życie o największy dar: o wieczne zbawienie.