Podążając śladami patrona diecezji św. Brata Alberta Chmielowskiego, nie sposób nie odwiedzić pustelni na Kalatówkach w Tatrach, w której przebywał, modlił się i pracował. Ale nie tylko.

Święty Albert Chmielowski należy do ulubionych postaci Ojca Świętego Jana Pawła II. Ten jeden z najbardziej obiecujących malarzy Młodej Polski w młodości brał udział w powstaniu styczniowym. Amputowano mu roztrzaskaną w bitwie nogę i potem całe życie chodził o kuli. Za udział w powstaniu groziło mu wywiezienie na Sybir. Ze szpitalnego aresztu przyjaciele wynieśli go w trumnie, pozorując śmierć.

W życiu malarza, później świętego, odkrywamy wiele takich niezwykłych epizodów. Jednym z nich jest pobyt Chmielowskiego w nowicjacie Księży Jezuitów, skąd wyszedł po kilku miesiącach z symptomami załamania nerwowego. Fiasko jezuickiego nowicjatu nie zmieniło jednak postawy Chmielowskiego. Mało tego, jeszcze gorliwiej rozpoczął poszukiwanie swojego miejsca w życiu i relacji do Boga. Za radą ks. Pogorzelskiego związał się z tercjarstwem św. Franciszka z Asyżu. Naśladując św. Franciszka, Chmielowski stał się wędrownym apostołem szerzącym ideały świętego z Asyżu wśród najuboższych mieszkańców miast i wsi ziemi podolskiej.

Radość franciszkańskiego apostolatu nie trwała długo. W 1884 r. Chmielowski otrzymał od władz carskich nakaz opuszczenia tych ziem. Przeniósł się do Krakowa z zamiarem kontynuowania porzuconej pracy. Tam otworzył pracownię malarską, która rychło stała się przytuliskiem dla krakowskich nędzarzy. W tym czasie chętnie bywał w zakładzie ks. Siemaszki prowadzącego dzieło miłosierdzia wśród zaniedbanych, biednych młodzieńców. Inauguracyjnym aktem pracy charytatywnej Chmielowskiego była umowa z magistratem krakowskim z 1888 r., w której zobowiązał się bezinteresownie opiekować miejską ogrzewalnią w Krakowie przy ul. Piekarskiej.

Widząc przywiązanie do wiary katolickiej Polaków, Chmielowski marzył, by co dziesiąty Polak związał się z tercjarstwem. Niestety myśl ta nie została wprowadzona w życie. Udało mu się natomiast powołać dwa zgromadzenia zakonne - Braci i Sióstr Posługujących Ubogim III Zakonu św. Franciszka. Powołane przez siebie zakony uważał za "zakon ludu i dla ludu". Oparł je na regule św. Franciszka. Nie skrępował ich paragrafami i kanonami tradycyjnego życia zakonnego, ale dał pełną swobodę działania na szerokim polu pracy charytatywnej takimi metodami, jakie uznają za najlepsze, byle były oparte na Ewangelii. Przytuliska stały się głównymi placówkami pracy Brata Alberta i jego zgromadzeń. Pragnął, by przytuliska stały się samowystarczalnymi ośrodkami, w których wszyscy, tj. bezdomni i członkowie zgromadzenia, wspólnymi siłami pracowaliby na swoje utrzymanie. Przytuliska miały powstawać przede wszystkim w dużych miastach w najbiedniejszych dzielnicach. W planach Brata Alberta było objęcie siecią przytulisk węzłowych stacji kolejowych, kopalń, portów i innych miejsc gromadzących masowo ubogą ludność robotniczą lub bezrobotną. Działalność Świętego objęła oprócz Krakowa także Lwów, Sokal, Tarnów, Stanisławów, Przemyśl, Kielce, Tarnopol i Jarosław. Oprócz przytulisk Chmielowski zakładał domy dla bezdomnych dzieci i młodzieży, zakłady dla kalek, starców i nieuleczalnie chorych. Otaczał także opieką szpitale wojskowe i zakaźne w czasie I wojny światowej.