W naszej pobożności ważne miejsce zajmuje nabożeństwo do Serca Jezusowego, m. in. obchodzimy pierwsze piątki miesiąca, odmawiamy litanię, poświęcamy się Boskiemu Sercu. Rodzi się zatem pytanie, kto i kiedy zainicjował tę formę pobożności?

Nabożeństwo to powstało pod wpływem objawień, jakich doświadczyła Małgorzata Maria Alacoque, francuska zakonnica z Zakonu Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, u nas wizytkami zwanych. Tej to świętej zakonnicy ukazywał się wielokrotnie Pan Jezus w widzialnej postaci, a w jednym z objawień, dokonanym 16 czerwca 1675 r., w niedzielę podczas oktawy Bożego Ciała, odsłonił przed nią Swe Serce, rzucające naokoło jasne promienie i otoczone koroną cierniową, u wierzchu uwieńczone krzyżem, i powiedział do niej: "Oto Serce, które tak bardzo ukochało ludzi, że nie oszczędzając siebie, wyczerpało się i strawiło dla okazania im swojej miłości". Od tego czasu kult Boskiego Serca Jezusowego rozwija się w Kościele.

Co przyczyniło się do upowszechnienia tego nabożeństwa?

Podczas tych objawień Pan Jezus zażądał, aby ku czci Jego Serca poświęcono pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała, a ludzie przez modlitwy i Komunię św. wynagradzali Mu liczne zniewagi, jakich doświadcza od grzeszników. Nadto zażądał, aby katolicy, czy to osobiście, czy zbiorowo, składali Jego Sercu cześć i okazywali Mu miłość, aby wszędzie uznane było królestwo Jego Serca. Za łaską Bożą i staraniem Kościoła nabożeństwo do Serca Jezusowego rozszerzyło się po całym świecie, chociaż siły piekielne usiłowały temu przeszkodzić. Dziś niemal w każdej świątyni jest ołtarz poświęcony Najświętszemu Sercu Jezusa, a każdy wierzący katolik temuż Sercu oddaje cześć i odwzajemnia miłość.

Od wielu wieków kult Najświętszego Serca Jezusowego cieszy się niesłabnącą popularnością wśród wiernych. Co o tym decyduje?

Przede wszystkim przedmiot czci. Jest nim rzeczywiste Serce Jezusowe. To samo, które Duch Święty w łonie Najświętszej Panny utworzył; które na krzyżu otwarte zostało włócznią setnika; które teraz króluje na tronie chwały w uwielbionym człowieczeństwie Chrystusowym; które jest żywe i obecne w Przenajświętszym Sakramencie Ołtarza. W Sercu tym mieszka cała pełnia Bóstwa; jest Ono ogniskiem i godłem miłości Bożej. Prócz tego Serce to jest tronem łaski, stolicą miłosierdzia i źródłem życia nadprzyrodzonego na ziemi; z Niego wypłynęły wszystkie dzieła miłości, z Niego wyszedł Kościół katolicki oraz wytrysnęło siedem zdrojów zbawienia (sakramentów). Wreszcie Serce to jest bezpiecznym schronieniem dla tych, którzy walczą i cierpią. Te przymioty Boskiego Serca sprawiają, iż przystępujemy do Niego z miłością i ufnością, przekonani, że dzięki Jego wsparciu żadna pokusa nas nie pokona, praca nie znuży, krzyż nie przygniecie, nawet śmierć nie zastraszy.

Nie podlega dyskusji fakt, że o popularności kultu decyduje jego przedmiot. Czy jednak tylko tym można ją wytłumaczyć?

W przypadku kultu Serca Jezusowego musimy jeszcze uwzględnić obietnice dane przez Zbawiciela św. Małgorzacie Marii. Powiedział On do niej: "Grzesznicy znajdą w moim Sercu źródło i ocean nieskończony miłosierdzia. Dusze oziębłe staną się gorliwymi, a dusze gorliwe podniosą się do wysokiej doskonałości (…). Kto będzie rozszerzał to nabożeństwo, tego imię będzie zapisane w moim Sercu i nie będzie wymazane (…). Gdziekolwiek obraz mojego Serca będzie umieszczony ku szczególnemu uczczeniu, tam sprowadzi wszelkie błogosławieństwa" .

Każdy wierzący katolik jest świadom miłości Serca Jezusowego i pragnie swym życiem tę miłość odwzajemnić. Na co więc winien zwrócić szczególną uwagę?

Jest wiele form kultu Serca Jezusowego, jak np. uroczystość poświęcona tej tajemnicy, pierwsze piątki miesiąca, nabożeństwa czerwcowe, prywatne odmawianie litanii, częste przystępowanie do sakramentów świętych, adoracja Najświętszego Sakramentu. Obok tych praktyk pobożnościowych, bardzo ważne jest naśladowanie Chrystusa w swoim życiu. W tym przypadku należy walczyć ze złem, unikać grzechu, a nade wszystko sumiennie wypełniać wolę Bożą, czyli być wiernym Bożym przykazaniom, nakazom Kościoła oraz obowiązkom swego stanu. W ten sposób postępując odwzajemnimy Bożą miłość, wynagrodzimy Sercu Jezusowemu za grzechy ludzkości oraz przyczynimy się do Jego panowania na świecie.