Zasada "kupą mości panowie" zagościła na złe w wielu praktykach duszpasterskich. Wystarczy przyjrzeć się choćby młodzieży idącej do bierzmowania całymi rocznikami, drugoklasistom przystępującym do Pierwszej Komunii św., albo parom idącym do ślubu - koniecznie na Starówkę. Ile w tym szukania Boga, a ile zachowań stadnych? Łatwo to ocenić po owocach. Bo dlaczego w Warszawie co trzecie małżeństwo się rozpada, dlaczego większość dzieci po Pierwszej Komunii św. znika z kościoła, by pojawić się dopiero na rocznicy? Dlaczego wreszcie bierzmowani wychodzą ze świątyń nie doczekawszy nawet końca swojej uroczystości?

Chrześcijaństwo przeżywane jako folklor może być masowe, ale nie będzie drogą do zbawienia. Zewnętrzne pozory wiary są niebezpieczne, bo tylko usypiają sumienia, zarówno ludu, jak i pasterzy. Mało tego, szatan łechcze pychę duszpasterza iluzją sukcesu, bo który z księży - nawet biskupów - nie chciałby mieć codziennie przed ołtarzem tak krzepiącego widoku tłumów, jak w Uroczystość Wniebowzięcia ze Szczytu Jasnej Góry? Czy zatem w 380 r. cesarz Teodozjusz nie wyświadczył nam niedźwiedziej przysługi? Czy wreszcie nasze przekonanie, że żyjemy w społeczeństwie katolickim, nie jest na wyrost?

Zastanawiające jest, że Jezus w czasie swej największej popularności, gdy szły za Nim tłumy ludzi zafascynowanych Jego mocą, studził ich zapał - jakby ostrzegał: zastanówcie się, czy na pewno chcecie pójść za Mną! To ryzykowne i trudne, nie podejmujcie pochopnych decyzji! Tak przecież trzeba odczytać sens przypowieści o człowieku, co zaczął budować wieżę, a nie zdołał dokończyć i o królu, co stwierdził, że nie może stawić czoła silniejszemu przeciwnikowi. I co ciekawe, te przypowieści są jakby plastycznym komentarzem do przykazania " nienawiści" wobec rodziców, współmałżonka, dzieci, a nawet i wobec siebie samego. Czyżby niepodporządkowana Bogu miłość była główną przeszkodą w zbawieniu? W każdym razie Jezus nie przejmował się ilością, ale jakością swoich uczniów.

Dziś stwierdzenie, że jakiś duszpasterz tworzy elity brzmi niemal jak oskarżenie o zdradę stanu. Sam doświadczyłem tego ze strony zwolenników katolicyzmu ludowo-socjalnego. A tymczasem trzeba się zastanowić, czy Kościół z natury nie jest elitarny, choć jest powszechny. Świadomość powszechnego powołania do świętości nie może być wszakże uzasadnieniem dla naginania lub przemilczania trudnych wymagań chrześcijaństwa w tym celu, by wszyscy mieli spokojne sumienie, że są całkiem niezłymi chrześcijanami w całkiem katolickiej Polsce.