Zanim przedstawimy przebieg uroczystości obchodów jubileuszu, warto przypomnieć sobie, czym jest parafia. Pytanie retoryczne, trochę naiwne, bo każdy katolik należy do jakiejś parafii. Według naszej wiedzy, parafia to najmniejsza kościelna jednostka administracyjna, część diecezji o ściśle określonym terytorium, z pewną ilością wiernych, proboszczem i jego pomocnikami, kościołem parafialnym i urzędem parafialnym. Jest to określona społeczność wiernych, społeczność dążąca do celów nadprzyrodzonych, tak jak nadprzyrodzoną instytucją jest święty Kościół powszechny, którego cząstką jest nawet najmniejsza parafia - żywą cząstką historycznego Ciała Chrystusowego. Każdy parafianin to żywa cząstka Kościoła. Proboszcz jest kapłanem Chrystusowym, nauczycielem prawd wiary, przewodnikiem dusz, szafarzem sakramentów świętych. Jest człowiekiem, ale poświęconym na służbę Bożą w sakramencie kapłaństwa, postawionym na czele parafii przez władze kościelne. Kościół to dom Boży, miejsce, gdzie przebywa w Najświętszym Sakramencie Jezus Chrystus, gdzie parafianie gromadzą się, aby uczestniczyć w publicznej modlitwie i w Ofierze Mszy św. Parafia to rodzina. Jak ojciec, matka i dzieci stanowią jedną całość, podobnie parafianie składają się na żywą komórkę organizacyjną Kościoła. Sercem rodziny jest matka, która wiąże i jednoczy całą rodzinę. Sercem parafii jest kościół parafialny, ojcem zaś - duszpasterz. Parafia i wszystko to, co się z nią wiąże, winno być serdeczną troską nie tylko proboszcza, ale sprawą wszystkich parafian. To do nich należy dbałość o schludność i piękno świątyni parafialnej, o należyte jej utrzymanie i przyozdobienie, o wyposażenie zakrystii w bieliznę kościelną, aparaty liturgiczne, o splendor nabożeństw i uroczystości kościelnych. Parafia łączy katolików w prawdziwą rodzinę Bożą. Powinna tworzyć ścisłą wspólnotę, rozwijać życie religijne i świadomość katolicką.

Jubileusz 250 lat istnienia takiej parafii pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny obchodzono 30 czerwca 2001 r. w Zagórzu. Uroczystości poprzedzone były renowacją misji świętych, poprzez które ks. Michał Błaszkiewicz i ks. Zygmunt Jarzyna przygotowali duchowo wspólnotę kościoła do przeżycia święta Jubileuszu i odpustu Nawiedzenia Matki Bożej. Najzacniejszym gościem tej uroczystości był abp Józef Michalik. Orkiestra dęta z Zagórza, orszak ministrantów, lektorów, księży z sąsiednich dekanatów i parafii przeprowadzili Księdza Arcybiskupa i asystujących mu ks. dziekana Eugeniusza Dryniaka oraz proboszcza ks. Józefa Kasiaka przed ołtarz Najświętszej Maryi Panny Zagórskiej. Wśród witających byli przedstawiciele parafian najmłodszych - Natalia Strzelecka, młodzieży - Jolanta Nieznańska, Anna Dufrat, Agnieszka Mazur, Kinga Rodkiewicz i Krzysztof Żyła. Pozostałych parafian reprezentowali Ewa Rodkiewicz i burmistrz

Jacek Zając, a z urzędu proboszcz parafii - ks. Józef Kasiak. Historię kościoła i kultu Matki Bożej przypomniał ks. prał. Wacław Partyka, który 23 lata temu przybył do Zagórza i był wikariuszem w tutejszym kościele. Jako historyk sztuki posiada ogromną wiedzę o zabytkach sakralnych, więc przekazane informacje wzbogaciły naszą wiedzę o początkach kościoła i parafii.

W historię parafii wpisany jest żywy kult Matki Bożej poprzez łaskami słynący obraz przedstawiający Zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny, nazywanej "Panią Bieszczadzką", Nadzieją upadających na duchu i Przyjaciółką wszystkich, którzy chcą zawierzyć jej swe troski. W homilii Ksiądz Arcybiskup przypomniał cudowną moc Maryi - matki Syna Bożego, która poznała ból i cierpienie. Nie odtrąca Ona nikogo, kto się do niej zwróci z prośbą o pomoc.

W kronikach kościoła zapisane są podziękowania od tych, którym Najświętsza Panna udzieliła swoich łask.

Uroczystościom jubileuszowym zawsze towarzyszą szczególne przygotowania. Do tych przygotowań włączyli się: służba liturgiczna, chór dziecięcy pod kierownictwem Ryszardy Pach, kapela "Zagórzanie", orkiestra dęta z Zagórza oraz parafianie. Nad całością oprawy artystycznej czuwał organista Edward Mąka. Wydano też monograficzne opracowanie dziejów parafii pod redakcją Joanny Kułakowskiej-Lis. Końcowym akcentem było uroczyste odśpiewanie Ciebie, Boga, wysławimy i Boże, coś Polskę z towarzyszeniem orkiestry.

Zwykle tak kończą się relacje z ważnych uroczystości. Jednak była to wyjątkowa uroczystość i warto przekazać jeszcze kilka refleksji z ostatniej ławki w kościele. Jubileusz to nie tylko święto, nowa oprawa, zaproszeni goście. To przede wszystkim dzieło zjednoczenia we wspólnej modlitwie przy stole Pańskim, zjednoczenia w wierze i miłości. To dzień odnowy wiary, pojednania i poczucia wspólnoty. Stojąc przed ołtarzem, wsłuchani w słowa Pasterza, zapominamy o codziennych troskach i pragnieniach. Czujemy tylko, że łączy nas "COŚ", czego nie umiemy nazwać, ale to "COŚ" daje nam nowe siły i lekkość duszy. Czujemy się zjednoczeni, silni duchem i odnowieni.