Z Hugo, wolontariuszem z Taizé rozmawia Aleksandra Polewska

Aleksandra Polewska: - Lizbona to początek czy koniec Europy?

Hugo: - To zależy z której strony spojrzysz, ale możemy przyjąć, że jedno i drugie.

- Portugalię od Polski dzieli blisko 4 tys. km, a Ty twierdzisz, że jesteśmy narodami bardzo do siebie podobnymi.

- Pierwsze podobieństwo zauważyłem już w nazwach naszych krajów: obydwie zaczynają się od liter „Po” (śmiech.) Drugie to takie, że w naszych językach jest mnóstwo tzw. szeleszczących i brzęczących dźwięków. Mamy też swoje wielkie miejsca święte: wy Jasną Górę, a my Fatimę. Jednak przede wszystkim Polska i Portugalia to kraje bardzo katolickie, z żywymi kościołami. Jesteśmy też co najmniej tak samo gościnni jak wy, choć mam nadzieję, że w czasie spotkania w Lizbonie uda nam się tę waszą słynną już w Europie gościnność „przebić”. W każdym razie moi rodacy intensywnie przygotowują się, by w tej dziedzinie was pokonać.

- Z pobudek patriotycznych nie będę życzyć Wam powodzenia i wierzę, że się na mnie nie pogniewasz z tego powodu. A co według Ciebie różni Polaków od Portugalczyków?

- Pierwszą rzeczą, jaką otrzymacie po przyjeździe do Portugalii, będzie uśmiech. My zawsze jesteśmy uśmiechnięci. Być może wynika to z faktu, że w Portugalii zawsze jest piękna pogoda. Bardzo często też śpiewamy. Nawet kiedy nasi piłkarze przegrali swój historyczny mecz w Atenach - też śpiewaliśmy. Po prostu jesteśmy od was trochę pogodniejsi.

- Rozumiem, że w Lizbonie podzielicie się z nami optymizmem i pogodą (także w tym dosłownym znaczeniu). A co my będziemy mogli dać Wam w zamian?

- Odnoszę wrażenie, że historia Polski to historia pojednań i jednoczenia się z Europą. To bardzo piękne. Wy zawsze wybaczacie tym, którzy was kiedyś skrzywdzili. Ta postawa jest znakiem nie tylko dla mnie, ale i dla wielu innych moich rodaków. Poza tym żyjecie w samym sercu Europy, na wschodzie macie prawosławną Rosję, na zachodzie protestanckie Niemcy, na północy zlaicyzowaną Skandynawię. Polska to kraj na granicy kultur i wyznań. Umiecie przez to fantastycznie współżyć z tymi, którzy się od was różnią. My, Portugalczycy, mamy na wschodzie bardzo do nas podobną i tak jak my katolicką Hiszpanię, a na zachodzie Atlantyk. Jesteśmy trochę odizolowani od innych państw. Patrząc na was, uczymy się otwartości na inność.

- Portugalczycy są już od kilku lat obywatelami Unii Europejskiej. Polacy zaledwie od kilku miesięcy. Myślę, że przy okazji spotkania w Lizbonie, możecie również podzielić się z nami doświadczeniami związanymi z członkostwem we Wspólnocie Europejskiej.

- Spotkałem wielu młodych Polaków, którzy bardzo pesymistycznie patrzą na wasze wejście do UE. Jestem jednak przekonany, że z czasem sami zobaczą, ile dobra spłynie na wasz kraj dzięki obecności we Wspólnocie. Mam tu na myśli nie tylko kwestie ekonomiczne, polityczne czy socjalne, ale również na przykład sprawy związane z infrastrukturą czy edukacją. W Polsce przez dziesięciolecia panował komunizm. W Portugalii nie mieliśmy co prawda nigdy komunizmu, ale równie mocno ucierpieliśmy przez dyktaturę. Członkostwo w Unii pomogło nam wrócić do normalności, nadrobić zaległości, które z tej dyktatury wynikły.

- Jakie wartości według Ciebie Polacy mogą wnieść do Unii?

- Nie mówiłbym o tym używając czasu przyszłego, bo w moim przekonaniu już wnosicie te wartości. Jak już wspomniałem, jesteście znakiem przebaczenia i pojednania dla innych narodów. Inny przykład: w Europie rozsypują się rodziny, zanika życie religijne, a Polska jawi się nam jako ostoja tych wartości. Myślę też, że tylko wy, Polacy, jesteście w stanie walczyć z korupcją. Unia sobie z nią nie poradzi, ale wy jesteście w stanie to zrobić.

- Twoich hiszpańskich sąsiadów dotknął duży kryzys wiary. A w Portugalii dla przykładu 40% młodzieży należy do stowarzyszeń katolickich. Czym to tłumaczyć?

- I to jest kolejne podobieństwo, bo w Polsce też bardzo wielu młodych ludzi należy do organizacji katolickich. Ale nie będę odpowiadał na wszystkie pytania. Po prostu przyjedźcie w grudniu do Lizbony i sami poszukajcie odpowiedzi. Zapraszamy i czekamy!

- Dziękuję za rozmowę.