Wychowanie estetyczne

Ważnym elementem procesu wychowawczego Sługi Bożego było kształtowanie kultury osobistej wychowanków, odpowiedniego stosunku do przyrody oraz wrażliwości estetycznej.
Nauczanie umiejętności utrzymania porządku i czystości wokół siebie, a następnie na miejscu nauki i pracy, a także doprowadzenie do dbałości o rzeczy własne i wspólne miało prowadzić do wyrobienia kultury osobistej.
Kontakt z przyrodą miał doprowadzić do jej umiłowania i poznania jej piękna. Należało wychowankom tak pokazać przyrodę, by przeżycia pozostawiały niezapomniane wspomnienia i były źródłem radości, a równocześnie, by kierowały myśl ku Bogu - Stwórcy. Zdaniem ks. Markiewicza, dzięki takim doznaniom i przeżyciom, myśli i uczynki wychowanków będą lepsze.
Wrażliwość estetyczną miało kształtować rozwijanie zdolności artystycznych - muzyka, teatr. Zwracano uwagę na estetyczną postawę i na sposób zachowania się.

Wychowanie intelektualne

Chłopcy w zakładach ks. Markiewicza pobierali naukę w zakresie szkoły elementarnej i szkół zawodowych. Najistotniejszym celem w zakresie kształcenia podstawowego było dostarczenie wychowankom wiedzy ogólnej, niezbędnej do wykonywania zawodu.
Ks. Markiewicz postulował zmiany w obowiązującym wówczas programie nauczania. Jego zdaniem reformę szkół i wychowania należało oprzeć na potrzebach życia. „Ograniczyć w szkołach należy uczenie autorów (starożytnych), albo jeszcze lepiej znieść całkowicie, a natomiast uczyć obszerniej literatury polskiej, historii powszechnej, geografii, nauk przyrodniczych, matematyki, zasad myślenia i zasad religii prawdziwej. Taki system jest rozumny, odpowiedni do czasów dzisiejszych i rzetelnie postępowy”. W zmianie systemu szkolnego i wychowania upatrywał Markiewicz powrót do wolności ojczyzny.
W programie szkół działających w zakładach zostały wprowadzone w odpowiedniej ilości takie przedmioty jak: język polski, historia literatury, historia dziejów ojczystych. Wiedza przekazywana w ramach tych przedmiotów miała służyć nie tylko poznaniu historii kraju, ale także miała pomóc w zrozumieniu błędów, które doprowadziły do jego upadku. W konsekwencji wiedza miała pomóc w wykształceniu odpowiedniej postawy obywatelskiej i patriotycznej.
Duży nacisk kładziono na zdobywanie wiedzy o przyrodzie i o prawach nią rządzących. Wielką rolę przypisywano rozwijaniu samodzielnej aktywności wychowanków - przygotowanie do samokształcenia.

Wychowanie fizyczne

Ks. Markiewicz dostrzegał znaczenie wychowania fizycznego dla prawidłowego rozwoju dzieci i młodzieży. Stwarzano okazję do „wyżywania się” na świeżym powietrzu. Liczne wycieczki i rajdy służyły zdrowiu i tężyźnie fizycznej. Chętnie korzystano z sali rekreacyjnej.

Wychowanie religijne

Wychowanie religijne - zdaniem Sługi Bożego - miało łączyć w jedną całość cały proces wychowawczy. Markiewicz pisał: „... tylko wychowanie oparte na religii prawdziwej, zdolne jest wyrobić dzielne i wielkie charaktery, to jest ludzi trzymających się ściśle stałych zasad i dokonujących rzeczy wielkich”. Wychowanie w zakładach rozpoczynano od odzwyczajania dzieci od ich złych skłonności. Służyły temu rozmowy, przykłady i uczestnictwo w nabożeństwach. Redukowano nakazy i zakazy, a wprowadzano odpowiednie lektury, słówka wieczorne oraz sakramenty święte. Jeden z wychowanków we wspomnieniach pisał: „Spowiedź, komunia św. - wypełniały w nas zawiść, ustrzegały od zboczeń, krzesały pojednanie - miłość, budowały społeczność, nową społeczność bez nienawiści”.
W procesie wychowania dużą rolę odgrywała sama modlitwa. Każdy dzień zaczynał się pacierzem i Mszą św. Krótko modlono się przed i po posiłku, przed i po pracy, jak też przed snem. Co roku młodzież uczestniczyła w rekolekcjach. Zdaniem ks. Markiewicza - modlitwa umożliwiała kontakt z Bogiem, stanowiła ważny argument w wychowaniu - pomagała znaleźć motywację do pracy, do uczciwości, pobudzała do refleksji.
Od śmierci czcigodnego sługi Bożego ks. Bronisława Markiewicza mijają 92 lata. Jego intuicje pedagogiczne, pomimo przemian politycznych, kulturowych, ekonomicznych i gospodarczych są ciągle aktualne i mogą znaleźć zastosowanie we wszystkich środowiskach szkolnych i wychowawczych.
Mimo, że zmienia się system, w którym człowiek żyje, sam człowiek jako osoba pozostaje niezmienny. Zawsze takie same, głęboko osadzone w naturze człowieka, są ludzkie nadzieje, tęsknoty i marzenia...
Ks. Bronisław Markiewicz w swojej wizji modelu wychowania potrafił przejść ponad przemijaniem czasu i zmiennością nurtów myślenia. W swej ogromnej wrażliwości i delikatności, jako kapłan i pedagog, umiejętnie dostrzegł to, co najbardziej w sercu niewinnego dziecka narażone jest na utratę ludzkiej godności. Wszystkie jego intuicje pedagogiczne rodziły się z troski o bezbronne istoty i znajdowały ukonkretnienie w poszczególnych aktach miłości.
Współczesna szkoła staje się niejednokrotnie sceną, na której rozgrywa się teatr miłości, bądź dramat jej braku. Sługa Boży ks. Bronisław Markiewicz poucza, ale równocześnie daje doskonały przykład - jak będąc wychowawcą pozwolić innym wzrastać ku pełni...