Dekanat: Ińsko
Siedziba parafii: Storkowo 26
Liczba wiernych: 701
Proboszcz: ks. Wawrzyniec Sofianowicz
Kościoły filialne: Ginawa - pw. św. Anny, Studnica - pw. Świętej Trójcy
Wspólnoty: Żywy Różaniec (3 róże), ministranci (19)
Czasopisma: „Niedziela” (3 egzemplarze)

Wieś Storkowo leży na Pojezierzu Ińskim, 4 km na północ od Ińska. Była tu już duża osada w okresie kultury łużyckiej. Świadczą o tym trzy cmentarzyska kurhanowe. Podczas prac archeologowie znaleźli tu sporo skarbów (narzędzia z brązu, naszyjniki, zapinki, klamry). W średniowieczu była wsią chłopsko-dworską. Pierwszy raz wspomniana jest w 1491 r. Wtedy wymieniono jako patronów miejscowego kościoła rodzinę von Schmiedeberg. Obok wsi chłopskiej w 1604 r. istniał tu majątek rycerski rodu von Mildewitz. W XVIII wieku należał do urzędnika kamery Zimmermanna, następnie do rodu von Kleist. W XVIII wieku istniejący we wsi folwark został rozbudowany, powstało duże założenie z dworem, parkiem i zespołem budynków gospodarczych. W 1828 r. majątek kupiła rodzina von Knapp. Przebudowała ona cały zespół w II poł. XIX wieku. Majątek liczący w 1884 r. ok. 2 tys. ha był jednym z większych w tym rejonie. W 1928 r. dobra storkowskie i prawo patronatu nad kościołem przejął od rodziny von Knapp Max Schröder. We wsi wybudowano szkołę. W 1939 r. Storkowo liczyło 545 mieszkańców. W 1945 r. majątek zajęły wojska radzieckie, które stacjonowały tam do 1947 r. Potem na bazie majątku ziemskiego utworzono PGR. Dziś opuszczone zabudowania, czekając na ewentualnego nowego właściciela, marnieją. Dotyczy to także pałacu z ok. 1900 r., wybudowanego w stylu eklektycznym. Warto go zobaczyć! Ciekawostką jest rosnący przed pałacem potężny dąb, obudowany schodami prowadzącymi do drzwi wejściowych. Dolną część drzewa obejmuje łuk schodów. Górna część - potężne konary - wznosi się nad tarasem. Za pałacem rozciąga się park dworski, założony w XIX wieku.
Obecny kościół wybudowany został w 1850 r., w miejsce średniowiecznego (wtedy też na północno-wschodnim skraju wsi założono nowy cmentarz). Do budowy kościoła użyto kamienia narzutowego. Ma on plan prostokąta o wymiarach 20,7x10,2 m. Jego drewniana wieża wyrasta z korpusu nawowego, pokrywa ją spiczasty hełm. Wnętrze kościoła przykrywa strop płaski deskowany. Nie zachowały się wcześniej znajdujące się w kościele: renesansowy ołtarz i ambona. Prezbiterium wyniesione jest o trzy stopnie, na którego ścianie nad tabernakulum wisi obraz Matki Bożej Różańcowej. Z prawej strony zaś stoi figura Serca Jezusowego. W części zachodniej umieszczona jest empora chórowa, wsparta na czterech masywnych słupach. Jedynym elementem historycznego wyposażenia jest obecnie spiżowy dzwon o średnicy 0,70 m (data powstania jest nieznana).
Należy wspomnieć również o tutejszym poniemieckim cmentarzu. Kiedy kilka lat temu oczyszczono go z narosłej zieleni, wyłoniły się groby oznaczone żeliwnymi krzyżami o wysokości 1,1 do 1,3 m. Jest ich ponad sto, doskonale zachowanych. Tym samym ranga tego cmentarza jest ważna, można go porównać w naszej archidiecezji jedynie z cmentarzem w Karsiborze k. Świnoujścia. W przeszłości w sposób barbarzyński eksploratorzy złomu, pozyskując elementy metalowe, zniszczyli wiele cmentarzy na naszym terenie. Warto, by społeczność Storkowa strzegła ten swój zabytkowy cmentarz, mogący być przedmiotem dumy, przed ewentualnym wandalizmem.
Kościół w Storkowie poświęcono 15 sierpnia 1946 r. Samodzielną parafią zostało Storkowo 6 czerwca 1974 r. Dziś obejmuje 8 miejscowości. Parafią administrowali kolejno księża: Wacław Pławski (1974-79), Czesław Grajkowski (1979-1982), Jan Żyła (1982-85), Stanisław Wygrabek (1985-94), Marian Sztomber (1994-96), Krzysztof Brożyna (1996-2004).
Od 24 sierpnia 2004 r. proboszczem jest ks. Wawrzyniec Sofianowicz. Do parafii przybyłem 16 sierpnia 2004 r., zastając jeszcze ks. Krzysztofa Brożynę, który pracował w tym miejscu 8 lat. Za kilka dni udawał się na przydzieloną mu nową placówkę. Ksiądz Proboszcz, wyświecony w 1988 r., pochodzi z Radomia. Po świeceniach kapłańskich pracował jako wikariusz w Ińsku, Chojnie (w parafii pw. św. Trójcy), w Trzebiatowie, w Cyhrach, Dolicach, Wegorzynie i w Nowogardzie (w parafii pw. św. Rafała Kalinowskiego). Ksiądz Proboszcz przekazał mi informacje o pracach, które podejmował na rzecz trzech zabytkowych kościołów parafii. Wieża kościoła parafialnego o konstrukcji drewnianej wychylała się od pionu w kierunku nawy. W latach 2002-2003 podjęto działania zabezpieczające. Polegały one na wstawieniu słupów (elementów nośnych całej konstrukcji wieży). Wymieniono pokrycie dachu, kryjąc go blachą dachówkopodobną. Wieża otrzymała nowe odeskowanie drzewem modrzewiowym, hełm pokryto nową blachą cynkową i pomalowano na ceglany kolor. W kościele w Studnicy zabezpieczono wieżę, ale wymaga on jeszcze dalszych prac remontowych. Przy kościele ustawiono odnaleziony kamień poświęcony ofiarom I wojny światowej. Duży problem stwarza kościół w Ginawie. Jest to budowla szachulcowa z XVIII wieku, mocno naruszona przez upływ czasu. By zapobiec jej rujnacji, w 1996 r. kościół został podstemplowany wewnątrz i z zewnątrz. W latach 1997-98 rozpoczęto wymianę słupów ryglowych ścian południowej i północnej. Zapoczątkowane prace zostały przerwane. Nie kontynuowano ich z powodu braku funduszy. Koszty przekraczały bowiem możliwości finansowe parafian.
24 sierpnia br. do parafii przybył ks. Wawrzyniec Sofianowicz. Wyświęcony 16 czerwca 1991 r., pracował jako wikariusz w Warnicach, Drawnie, Trzebiatowie, Krzęcinie, Resku i w Nowogardzie. Ksiądz Proboszcz zamierza kontynuować energicznie remont kościoła w Ginawie. Czeka też na ukończenie kaplica cmentarna, której mury już stoją. Rozpoczął się też już remont kapitalny plebanii, dostawionej w 1967 r. do południowej ściany kościoła. Z Anglii kościół parafialny otrzymał organy.
Odrestaurowano obraz Matki Bożej Różańcowej. Owocny okazał się odpust parafialny 7 października br., który prowadził ks. Adam Komisarczyk ze Szczecina. Zakończyło go wspólne grillowanie obok budynku plebanii.
Życzymy nowemu Księdzu Proboszczowi, dla którego Storkowo jest pierwszą samodzielną placówką, sukcesów w pracy duszpasterskiej, a także ukończenia prac remontowych przy kościołach.