12 sierpnia 2001 r. zapisał się w historii miasta i parafii Krzepic. O godz. 13.00 rozpoczęła się transmisja na cały świat Mszy św. z kościoła pw. św. Jakuba Apostoła w TV Polonia. Redaktorem odpowiedzialnym za transmisję był pan Jerzy Klechta. Dla nas, krzepiczan, było to wielkie przeżycie religijne i estetyczne.

Mszę św. rozpoczęło, przy dźwiękach fanfar, odsłonięcie pochodzącego z 1736 r. cudownego obrazu Matki Bożej Różańcowej. Chór wraz z wiernymi zaśpiewał pieśń do Matki Bożej Krzepickiej:

Liczne masz, Maryjo, trony

w całym świecie i u nas.

Błogosławisz świata strony

wszystkim ludziom w każdy czas.

Masz w Krzepicach tron wspaniały,

tu od wieków królujesz.

Tu Twój obraz okazały,

tu naszą miłość czujesz. (...)

Ostatnie lata krzepickiej parafii są dla niej okresem renesansu. Wierni wspierając finansowo gospodarza parafii - ks. kan. Mariana Gąsiorowskiego, są świadkami i współautorami licznych prac i dzieł, które powstają na rzecz wspólnoty. Wprawdzie czasy są ciężkie, ale minione pokolenia wcale lżej nie miały. Pozostawiły nam w spadku wiarę i przepiękny kościół, będący perłą królewskich Krzepic. Dzieło świadczy o wielkości minionych pokoleń, które żyjąc i pracując, pracowały dla Boga. Prawdziwa sztuka i jej sacrum wciąż trwa, mimo że zmieniają się czasy i ustroje. Dzieła tworzone dla Boga mają szczególną wartość, nie pójdą w zapomnienie.

Rozpoczynając homilię, ks. kan. Marian Gąsiorowski zacytował słowa z Listu do Hebrajczyków: Wiara jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy”.

Główne myśli płynące z homilii wygłoszonej w czasie Mszy św. skupiały sie wokół wartości: wiara jest łaską, najcenniejszym darem. Wiarę trzeba przyjąć z konsekwencjami, nie można wierzyć koniunkturalnie. Wiara to współpraca Boga z człowiekiem. Całe życie człowieka to czekanie na spotkanie z Panem. Opowiedzenie się za Bogiem dla współczesnego człowieka jest trudne, ale opłaca się. W prasie laickiej pojawiają się artykuły sugerujące, jaki ma być Kościół, jaki Papież. Ludzie nieżyczliwi Kościołowi chcą być reformatorami wiary, dyktować jej warunki.

Dzięki łączom satelitarnym mogliśmy się dzielić wiarą, modlitwą i pięknem naszej świątyni. Transmisję oglądali rodacy mieszkający poza Polską. Śledzili z nostalgią również ci, którzy w Krzepicach się urodzili. Żyjąc z dala od świata własnych korzeni, zapewne wciąż do nich wracają. Msza św. z rodzinnych Krzepic na pewno stała się okazją do subiektywnych powrotów do świata dzieciństwa i młodości, który przeżyli w Krzepicach.

Powtarzaliśmy za poetą: Aby nie zaćmił się w naszym życiu Bóg”; słowa pieśni kończące Mszę św.:„Nie rzucim, Chryste świątyń Twych. Nie damy pogrześć wiary!”, stały się dla każdego nakazem. Panie, zachowaj światło wiary.