Św. Antoni Padewski

Oś kompozycji witraża stanowi wizerunek św. Antoniego w stroju franciszkańskim trzymającego na ręku Dzieciątko Jezus. W lewym dolnym rogu widać kościół parafialny noszącego wezwanie Świętego w Mińsku Mazowieckim. Z prawej - herb miasta.
Całość na tle symbolizującym niebo i ziemię. Jest to typowy dla większości kompozycji witrażowych zabieg zastosowania sąsiedztwa realistycznej figuracji i abstrakcji geometrycznej tworzącej w tle nastrój całości - znaki i rytmy podbudowują temat.
Projektant świadomie zderza te dwie płaszczyzny, a uzyskując efekt dekoracyjny nie gubi czytelności głównego tematu, umiejscowionego centralnie.
Witraż przedstawiający św. Antoniego z Padwy ufundował dekanat Mińsk Mazowiecki.
Św. Antoni Padewski urodził się w Lizbonie w 1195 r. Jako kilkunastoletni młodzieniec wstąpił do Kanoników Regularnych św. Augustyna. W 1219 r. otrzymał święcenia kapłańskie, a w roku następnym zapoznał się z duchowymi synami św. Franciszka z Asyżu i natychmiast do nich wstąpił, zmieniając imię na Antoni. Postanowił też udać się do Afryki, by oddać życie za Chrystusa. Ciężka choroba spowodowała konieczność powrotu, a burza zagnała statek na Sycylię. Stąd udał się do Asyżu, na kapitułę generalną nowego zakonu i spotkał się ze św. Franciszkiem. Potem osiadł w eremie w Montepaolo, w pobliżu Forli, gdzie studiował Pismo Święte. Jednocześnie udzielał się z pomocą duszpasterską, a zwłaszcza kaznodziejską, tak że po jakimś czasie wyznaczony został na generalnego kaznodzieję zakonu. Odtąd Antoni wędrując nawoływał do poprawy życia i pokuty. Dar wymowy, postawa ascetyczna i towarzyszące głoszonemu przez niego słowu Bożemu cuda, sprawiały, że gromadziły się wokół niego wielkie tłumy. Kazania głosił na placach. Zwalczał potem herezję w południowej Francji, a po powrocie wybrany został prowincjałem Emilii i Mediolanu. Gdy w sprawach zakonnych udał się do Rzymu, papież Grzegorz IX poprosił go o wygłoszenie kazania. Wywarło ono na nim tak wielkie wrażenie, że polecił Antoniemu wygłaszanie kazań do pielgrzymów przybywających do Rzymu. Znakomity kaznodzieja napisał Kazania Niedzielne i Kazania na święta. Wrócił do swojej prowincji, ale w 1230 r. zrzekł się urzędu prowincjała i udał się do Padwy. W drodze umarł na puchlinę wodną i wycieńczenie organizmu, w klasztorze w Arcella. Było to 13 czerwca 1231 r. Pochowano go w Padwie. W niecały rok, papież Grzegorz IX, na podstawie udokumentowanych przez komisję papieską licznych cudów, zaliczył go w poczet świętych. Nie ma drugiego świętego cieszącego się taką popularnością i wzywanego we wszystkich troskach i kłopotach codziennych. Bóg szczodrze obdarzył swojego wybrańca jeszcze za życia w dar uzdrawiania, wskrzeszania umarłych, przebywania równocześnie w dwóch miejscach, itp. W Padwie jest wspaniała bazylika z Jego grobem i relikwiarzem z zachowanym dotąd w nienaruszonym stanie językiem, a we wszystkich prawie zakątkach świata znajdują się kościoły i kaplice, ołtarze, a chociażby obrazy tegoż Świętego.

Bł. Roman Archutowski

Witraż powstał z inicjatywy ks. prał. Kazimierza Konowrockiego, wychowanka bł. Romana Archutowskiego. W części środkowej widać postać błogosławionego, stojącą na drucie kolczastym przeradzającym się w cierń (nawiązanie do śmierci w obozie). Pod nim napis wotywny:
„Błogosławiony Męczenniku ks. Romanie Archutowski
Módl się za nami
Dar Księży Wychowanków”.
W lewej części kompozycji figura Matki Bożej Niepokalanej z dziedzińca seminarium warszawskiego. Z prawej widok na kościół seminaryjny na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie, gdzie Błogosławiony był rektorem.
Witraż - prócz postaci centralnej Błogosławionego o zdecydowanie portretowym charakterze - posiada wybitnie dekoracyjną formę opartą na zmienności rytmów kolorystycznych.
Bł. Roman Archutowski żył w latach 1882-1943. Studiował w Akademii Duchownej w Petersburgu. Po powrocie do kraju pełnił różne funkcje, m.in. dyrektora Gimnazjum im. Stanisława Kostki w Warszawie, a od 1940 r. rektora Seminarium Duchownego w Warszawie. Niezwykły pedagog, człowiek wielkiego autorytetu i prawości. Aresztowany przez Niemców był więziony na Pawiaku, a potem wywieziony do obozu na Majdanku. Pomimo maltretowania, chorób i głodu, do śmierci spełniał obowiązki kapłańskie, podtrzymując współwięźniów na duchu.
Autorem obydwu witraży jest artysta malarz Lech Okołów z Warszawy. Zrealizowała je Pracownia Witrażownictwa Artystycznego w Józefowie - Michalinie k. Warszawy pod kierownictwem konserwatora zabytków i witraży mgr. Andrzeja Skalskiego.