"Niechaj w tym domu przeznaczonym do wychowania i kształcenia dzieci i młodzieży, podopieczni i wychowawcy, przeniknięci słowami prawdy dają świadectwo życia chrześcijańskiego i całym sercem trwają w jedności z Chrystusem". Te słowa modlitwy poświęcenia zostały wypowiedziane 9 września br. przez abp. Józefa Życińskiego podczas uroczystości otwarcia budynku świetlicy "Promyk" przy ul. Odlewniczej w Lublinie.

Podmiotem prowadzącym świetlicę jest Fundacja Integracyjna " Na Tatarach", ustanowiona w 1997 r. m.in. przez proboszcza parafii pw. Matki Bożej Królowej Polski ks. kan. Zbigniewa Kuzię oraz radnego tej dzielnicy i Prezydenta Lublina Andrzeja Pruszkowskiego. Celem Fundacji jest integrowanie i aktywizowanie społeczności Tatar, szczególnie przez różne formy zagospodarowania czasu wolnego dzieci i młodzieży, organizowanie spotkań kulturalnych i religijnych. Na zajęcia w świetlicy opiekuńczo-wychowawczej, prowadzonych przez wolontariuszy pod kierownictwem Beaty Miedzwieckiej, uczęszcza ok. 50 dzieci z osiedli: Tatary, Zadębie i Przyjaźni. Biorą one udział w takich formach pomocy, jak: zespoły zainteresowań, dożywianie, pomoc w nauce, wycieczki, pielgrzymki i wyjazdy wakacyjne. W tych użytecznych dla wychowania młodego pokolenia przedsięwzięciach pomaga również Policealna Szkoła Pracowników Służb Socjalnych oraz Akademia Młodzieżowa działająca przy Fundacji "Szczęśliwe Dzieciństwo". Dotychczas świetlica mieściła się w budynku parafialnym. W 1998 r. Rada Miejska podjęła uchwałę o przekazaniu Fundacji nieczynnych i zdewastowanych obiektów dawnego basenu. Budynek został wyremontowany i zaadaptowany dla potrzeb świetlicy dzięki pomocy wielu darczyńców, a szczególnie Fundacji "Tilburg-Polen" z Holandii. Oryginalny projekt architektoniczny nadający budynkowi charakter baśniowy wykonał lubelski architekt Stanisław Machnik. Projekty branżowe wykonali mieszkańcy Tatar - projektanci Jan Chmiel, Edward Skrzypek i Ignacy Skrzypek.

Uroczystość otwarcia i poświęcenia świetlicy rozpoczął powitaniem gości ks. Adam Buczyński, Prezydent Fundacji "Na Tatarach". Wśród zaproszonych przyjaciół, którzy mieli być świadkami niezwykłej dla parafii i dzielnicy chwili, byli: abp Józef Życiński z sekretarzem ks. Adamem Siomakiem, dziekan dekanatu Lublin Wschód ks. kan. Józef Siemczyk oraz przedstawiciele władz wojewódzkich i miejskich: Wojewoda Lubelski Waldemar Dudziak, Dyrektor Wydziału Spraw Społecznych Krzysztof Michałkiewicz, Prezydenci Miasta Lublina: Andrzej Pruszkowski i Zbigniew Wojciechowski, Przewodnicząca Rady Miejskiej Helena Pietraszkiewicz, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie Antoni Rudnik oraz dyrektorzy placówek oświatowych mieszczących się na terenie dzielnicy Tatary, a także wszyscy, którzy przyczynili się do powstania nowej siedziby " Promyka".

Jako pierwszy głos zabrał Andrzej Pruszkowski, który podziękował obecnym za to, że jego udziałem stały się dwa słowa: gaudium et spes ( radość i nadzieja). Radość dlatego, że spełniły się jego marzenia i to, co niemożliwe, zostało zrealizowane. Nadzieja - ponieważ projekt adaptacji basenowego terenu będzie miał ciąg dalszy, powstaną na nim urządzenia sportowo-rekreacyjne dla mieszkańców Tatar. Pomoc finansowa holenderskiej fundacji była dobrym zalążkiem do realizacji tego pomysłu. Później dołączyło się wielu ludzi, aby w sposób bezinteresowny doprowadzić rzecz do końca. Zanim nowy budynek świetlicy został poświęcony, Metropolita Lubelski w słowach refleksji określił tę uroczystość " symbolem bardzo optymistycznych treści", które kryły się w długich działaniach; ponadto jest ona doskonałym przykładem zespolenia działania duchownych, przedstawicieli władz miasta i gości z Holandii, którzy zjednoczyli się, aby stworzyć coś dla wspólnego dobra.

W uroczystościach prym wiodły dzieci - wychowankowie świetlicy, które wprowadzały światło radości nie tylko wręczanymi w dowód wdzięczności bukietami słoneczników, ale także uśmiechem i śpiewem. To potwierdzenie, że wspólny wysiłek "łańcucha pięknych serc" nie idzie na marne. Wprost przeciwnie, jest inwestycją szlachetniejszą niż inne, inwestuje bowiem w kolorową stronę dzieciństwa. Ta zaś jest nie tylko podstawą późniejszego charakteru człowieka, ale i wyspą, do której często podróżujemy we wspomnieniach.