Co o pogrzebie dziecka i innych procedurach z tym związanych mówi polskie prawo? Mec. Walerian Piotrowski wyjaśnia, że polskie ustawodawstwo jest bardzo ogólne i nawet jeżeli o czymś pisze wprost, np. o tym, że rodzice mają prawo pochować dziecko, które urodziło się martwe, to nie jest powiedziane, jak to należy zrobić. Nie ma bowiem żadnych rozporządzeń wykonawczych. Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie postępowania ze zwłokami i szczątkami ludzkimi z 7 grudnia 2001 r. jednoznacznie mówi (paragraf 4), że spopielenia zwłok lub szczątków ludzkich może dokonać zakład opieki zdrowotnej „na wniosek osób uprawnionych”, w tym przypadku rodziców dziecka. To samo rozporządzenie (paragraf 8, punkt 3) stwierdza, że zaświadczenie stwierdzające pochodzenie zwłok dziecka martwo urodzonego lub szczątków ludzkich zobowiązany jest wydać lekarz zakładu opieki zdrowotnej lub lekarz wykonujący zawód w ramach indywidualnej praktyki lekarskiej.
Warto przy tym zaznaczyć, że żaden z aktualnie obowiązujących aktów prawnych nie zawiera definicji porodu ani poronienia. Są to terminy medyczne, których prawo polskie nie precyzuje. Ustawa z 1962 r. mówiła o tym, że do 16. tygodnia następowało poronienie, od 16. do 29. tygodnia - poród niewczesny, zaś po 29. tygodniu - przedwczesny. Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 1992 r. zawierające definicję, co należy uznać za poronienie, a co za przedwczesny poród, zostało uchylone 6 czerwca 1998 r. Fakt, że nie wprowadzono w tym względzie nowych norm prawnych sprawia, że wielu lekarzy kieruje się starymi, nieobowiązującymi już przepisami. Żaden przepis prawa o aktach stanu cywilnego (ustawa z 29 września 1986 r.) nie mówi o tym, że wydanie aktu urodzenia martwo urodzonego dziecka nie dotyczy dzieci poniżej 500 g lub gdy ciąża trwała krócej niż 22 tygodnie. Oznacza to, że w każdym przypadku: poronienia, przedwczesnego porodu lub urodzenia martwego dziecka rodzice mają prawo domagać się od szpitala wydania aktu zgonu, a dokładnie dokumentu z adnotacją, że dziecko urodziło się martwe, lub że aktu zgonu nie sporządza się. Na jego podstawie urząd wystawia akt urodzenia, bez względu na wagę dziecka. Akt ten zaś umożliwia zorganizowanie pogrzebu.
Tyle mówi polskie prawo. W praktyce jednak wygląda to inaczej. Szpitale poród do 22. tygodnia kwalifikują jako poronienie, w przypadku których stosuje się wewnątrzszpitalne procedury, ustalane na podstawie ustawy z 1962 r.
I najczęściej nie informuje się wtedy rodziców, że mają prawo do wydania ciała dziecka oraz dokumentu stwierdzającego jego zgon.