Pomijając pradzieje, historyczny Potok swoimi korzeniami sięga początków XV w. Lokowany na prawie magdeburskim, miał należeć do niejakiego Mikołaja z Łęk. Na przełomie XV i XVI w. był własnością dziedziczną Jana Giebułtowskiego, zaś w 1581 r. znalazł się w rękach rodziny Lubomirskich, a po kilku latach władali nim Stadniccy ze Żmigrodu, W XVII w. dziedzicami Potoka zostali Oświęcimowie z Kunowej, a wśród nich Florian Oświęcim, ojciec Stanisława - dworzanina i posła króla Władysława IV Wazy oraz znacznie młodszej Anny, urodzonej z innej matki.
Potok, leżący przy ważnym trakcie, był niszczony przez wojenną zawieruchę, zwłaszcza w XVII i XVIII w. Największego zniszczenia dokonali Węgrzy w 1657 r. Na początku XIX w. miejscowość ta stała się własnością rodziny Stojowskich, a następnie Łozińskich. W tym czasie prace poszukiwawcze za ropą naftową na terenie Potoka potwierdziły obecność bogatych jej złóż, a rozwijający się przemysł wydobywczy wpłynął dodatnio na pomyślny rozwój miejscowości. Na terenie Potoka od bardzo dawna znane były źródła wody mineralnej, solanki jodowo-bromowej i wody siarczkowej. Być może, iż te źródła naprowadziły poszukiwaczy na złoża ropy naftowej. Przeszło sto lat temu, historyk ks. W. Sarna tak pisał o Potoku: „... istniało tu źródło siarczane i jodowe, które miało się zapalać od świecy. Od roku 1892 słynnym się stał Potok z powodu nadzwyczajnej wydatności nafty. Obecnie roi się tu od wieżyc wiertniczych, jak w porcie od masztów”. Przeszło wiekowa historia kopalnictwa naftowego w Potoku zostawiła do dzisiaj w jego krajobrazie resztki szybów - trójnogów, liczne maszty i kiwony; a także czynną jeszcze Kopalnię Ropy Naftowej - Potok.
Jedynym zabytkiem Potoka jest kompleks dworski, to znaczy dwór z 1918 r., wybudowany na pozostałościach starego dworzyszcza (służący ostatnio służbie zdrowia) wraz z parkiem, założonym w 1851 r. Wśród wielu nasadzeń występuje tu orzech czarny, grójecznik japoński, brzoza papierowa, a także topole koreańskie.
Administracyjne więzy, cywilne i kościelne, łączyły Potok z sąsiednim Jedliczem. Do kościoła parafialnego było stąd bardzo daleko, dlatego na początku lat 70. minionego wieku w Potoku powstała skromna kaplica, obsługiwana przez jedlickich kapłanów. Biskup przemyski Ignacy Tokarczuk, rozbudowując sieć parafialną diecezji, w 1974 r. przy tej kaplicy ustanowił samodzielną parafię w Potoku. Pierwszym proboszczem został wikariusz jedlicki, ks. Jan Gocek. Nowa parafia wymagała ogromu pracy duszpasterskiej i administracyjnej. Należało intensywnie budować wspólnotę parafialną - żywy Kościół w duszach ludzkich i rodzinach, a także myśleć o materialnej świątyni i domu parafialnym. Tę pracę podjął od 1979 r. drugi proboszcz Potoka, ks. Franciszek Brzyski, dotychczasowy wikariusz krośnieńskiej fary.
31 października br. parafia św. Andrzeja Boboli w Potoku uroczyście obchodziła 30-lecie swego istnienia i rozwoju, a także 25-lecie duszpasterzowania proboszcza ks. Franciszka. Dziękczynną Mszę św. odprawił przemyski biskup pomocniczy Adam Szal, w asyście koncelebrującego grona kapłańskiego. Parafianie potoccy ze swoimi księżmi dziękowali Panu Bogu najpierw za powstanie na ich rodzinnej ziemi żywego parafialnego Kościoła, który w chwilach pięknej rocznicy ubogacał się pogłębioną wiarą młodych, przyjmujących sakrament bierzmowania. Byli także wdzięczni, że Pan błogosławił ich ofiary i ciężkie prace, dzięki którym powstały materialne zręby ich parafii; plebania i kościół.
Wielofunkcyjnego domu parafialnego nie powstydziłaby się niejedna miejska parafia. Jego możliwości sprawiły, że Ksiądz Proboszcz ze swoją parafialną rodziną mógł i chciał przyjąć pod swój dach kapłana seniora ks. prał. Karola Telesza, który na przestrzeni minionych lat stał się „jednym z nich”.
Kościół pod wezwaniem św. Andrzeja Boboli w Potoku zaczęto budować w 1982 r. rozciągając to dzieło na wiele żmudnych lat. Składały się na to co najmniej trzy powody. Projekt arch. Ewy Bohm okazał się bardzo ambitny, ale i trudny do wykonania. Wspólnota parafialna to zaledwie półtora tysiąca wiernych. Przy budowie swojego kościoła Potok nie korzystał z nadzwyczajnego sponsoringu. Budowano więc długo, ale konsekwentnie i solidnie. Powstał obiekt o rzadkiej formule architektonicznej, w której z pięknym i funkcjonalnym wnętrzem zderza się surowa bryła zewnętrzna. Kiedy patrzy się na kościół od strony północno-zachodniej, w jego surowej bryle można się dopatrzyć kształtów „wielkiej ryby w ruchu”. Przy wzmożonej wyobraźni zdaje się to potwierdzać i układ wnętrza. Czyżby nawiązanie do wymowy starotestamentowej Księgi Jonasza?
W ciągu minionych trzydziestu lat mieszkańcy Potoka dokonali bardzo wiele w dziedzinie ducha i materii. Przed nimi dalsza droga życia, uświęcania, doskonalenia, upiększania. Wyrażając słowa uznania, trzeba im życzyć na kolejne lata wytrwałości zdobywanej pod przewodnictwem św. Andrzeja Boboli.