Różaniec jest dla mnie modlitwą bardzo szczególną. Odgrywa ona ogromną rolę w kontaktach z Najświętszą Maryją Panną, która jest zasadniczą Pośredniczką między nami a Bogiem. Z drugiej strony, kiedy odmawia się ją refleksyjnie, nie tylko recytując słowa, wówczas przypomina sobie człowiek niejako całą historię zbawienia, począwszy od urodzenia aż do zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Modlitwa różańcowa ma jeszcze jedną, dla mnie osobiście, bardzo ważną cechę. Mogę ją odmawiać wszędzie: jadąc samochodem, idąc ulicą i mogę ją odmawiać nie od razu od początku do końca, tylko fragmentami. To jest dla mnie bardzo ważna rzecz.

Różaniec odgrywa w moim życiu szczególną rolę. Jest on pogłębieniem tego intymnego nawiązania kontaktu między mną a Bogiem poprzez Maryję.

Po raz pierwszy z Różańcem zetknąłem się w dzieciństwie, podczas II wojny światowej, chociaż wtedy jeszcze nie rozumiałem do końca tej modlitwy. Czasy były ogromnie trudne; rodzice odmawiali Różaniec i oczywiście mnie, wtedy jako małego chłopca, w to wciągali. Modlitwa różańcowa zaczęła się pogłębiać w okresie dorastania, głównie poprzez uczestnictwo w nabożeństwach październikowych. Odkąd poszedłem do Seminarium, Różaniec stał się dla mnie modlitwą codzienną.