Koinonia - braterska wspólnota, którą opisują Dzieje Apostolskie, jest jednym z najważniejszych znaków rozpoznawczych chrześcijaństwa. I nie na darmo po Soborze Watykańskim II to właśnie określenie przyjął Kościół - "wspólnota pielgrzymującego ludu Bożego..." (IV Drogowskaz Nowego Człowieka). Gdy dzisiejszy świat stał się piewcą egoizmu i partykularnych interesów jednostki (którą wprost zachęca się, by nie przejmowała się innymi, ale myślała wyłącznie o sobie), Jezus proponuje nam wszystkim drogę wspólnoty.

On sam dał nam wzór takiej wspólnoty, zapraszając do niej najpierw apostołów, a potem posyłając dla swoich przyjaciół Ducha jedności i miłości. Ten sam Duch i dziś przynagla nas do tworzenia braterskiej wspólnoty między braćmi i siostrami. Ruch Światło-Życie przechodząc wiele przeobrażeń, dąży ku temu właśnie ideałowi. Nasz założyciel - sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki wielokrotnie podkreślał wartość wspólnoty jako miejsca osobistego, personalnego spotkania z Bogiem i drugim człowiekiem, piękno głębokiego zaangażowania na rzecz drugiego człowieka.

Podstawą braterskiej wspólnoty jest miłość, najważniejszą w niej osobą - Jezus Chrystus. Na takim fundamencie można tworzyć tę niezwykłą rzeczywistość, o której mówi Jezus: poznają was po miłości. To wielkie wyzwanie dla naszych, oazowych grup. Iść drogą miłości, wzajemnej troski i pomocy, wzajemnego zaangażowania, otwartości i ufności. Uważam, że to jeden z najcenniejszych darów oazy: dar przyjaźni, miłości, dar wspólnoty. Tylu ludzi szuka dziś wokół miłości, wielu jest samotnych, a wciąż przybywa tych, których niezdolnymi do miłości uczynili ludzie. Czy mamy tak żyć - sami, opuszczeni, zamknięci w swoich domach i sprawach? Oaza jest często dowodem na to, że można żyć inaczej.

"Człowiek nie może odnaleźć siebie inaczej, jak tylko przez bezinteresowny dar z samego siebie" (X Drogowskaz Nowego Człowieka) . Droga proponowana przez Ruch - droga małej grupy, kontaktów personalnych oraz wzajemnej troski jest dla niejednego i niejednej z nas szkołą braterskiej miłości, umiejętności poświęcenia siebie, walki z własnym egoizmem. Może właśnie dlatego warto być w oazie - nie po to, by tę miłość zabrać dla siebie, ale po to, by się jej stale uczyć oraz budować ją tam, gdzie Pan nas posyła. I tak sobie marzę, że nadejdą czasy, a może już nadchodzą, że w zimnym, egoistycznym świecie wspólnoty oazowe będą dla młodych ludzi źródłem ognia miłości.

Życzę sobie i wam wszystkim, byśmy budowali właśnie takie wspólnoty.