Bardzo popularna jest opowieść o tym, jak św. Franciszek zawarł pokój ze „złym bratem wilkiem” z Gubbio. Mniej znana jest scena opisująca spotkanie ośmioletniego Jezusa z lwami, utrwalone w apokryficznej Ewangelii Pseudo-Mateusza. Zdarzyło się bowiem pewnego razu, że w pobliżu licznie uczęszczanej drogi z Jerycha nad Jordan zadomowiła się lwica z młodymi, tak, że nikt z podróżujących tamtędy nie czuł się bezpieczny. Nikt, z wyjątkiem małego Jezusa, który swą mocą ułagodził zwierzęta, a zażyłość z lwią rodziną tłumaczył ludziom tak: „O ileż lepsze od was są zwierzęta, które poznają swego Pana i czczą Go, a wy ludzie, stworzenie na obraz i podobieństwo Boga, nie znacie Go. Dzikie zwierzęta rozpoznają mnie i stają się łagodne, ludzie zaś mnie nie widzą i nie rozpoznają”. Bardzo często łagodność idzie w parze ze zdolnością widzenia tego, co boskie. Jest sposobem patrzenia na świat charakterystycznym dla „wtajemniczonych”, dla tych, co znają miłość i cierpienie, tęsknią za tym, co doskonałe, ale potrafią pochylić się nad słabością, bo też łagodność jest jednym wielkim pochyleniem się nad drugim. Nie bez przyczyny kojarzona jest najczęściej z macierzyństwem i nie bez powodu uosobieniem łagodności jest Maryja.
Łagodność jest cnotą tak dyskretną, że prawie zapomnianą. Trudno jednak ją przecenić, tym bardziej, że stanowiła ona swego czasu fundament naszej kultury. To Ateńczycy bowiem chwalili się, że przynieśli ją światu. Starożytni Grecy (twierdzi J. De Romilly, analizując myśl grecką) uważali łagodność za przeciwieństwo otaczającego ich barbarzyństwa, tym samym zaś za synonim stworzonej przez siebie cywilizacji. Łagodność, greckie praotes, oznacza wg de Romilly, zarówno miłe zachowanie, życzliwość okazywaną innym, jak i zrozumienie wobec nieszczęśliwych, stając się tym samym bliska szlachetności i dobroci. Dla winnych łagodność jest pobłażliwością i zrozumieniem, człowieczeństwem i miłosierdziem. U jej źródła zaś stoi zawsze skłonność do przyjmowania drugiego, jak kogoś, dla kogo pragnie się dobra i nad kim się pochyla, łagodność bowiem jest miłością zgadzającą się na niedoskonałość. Jest cicha i pokorna, nic dziwnego, że tak mało się o niej pisze i tak rzadko się ją zauważa. Jest najdyskretniejszą odmianą współczucia, siłą spokoju i owocem doświadczenia, które mówi słowami Seneki: oto wszyscy jesteśmy nierozważni, nieprzezorni, wszyscy jesteśmy niestateczni, skłonni do narzekań, żądni zaszczytów, wszyscy jesteśmy nikczemni! Co kto potępia w kim innym, to każdy znajdzie sam w sobie. Zatem, mówi dalej filozof, bądźmy łagodniejsi dla siebie wzajemnie, ponieważ, sami źli, pomiędzy złymi żyjemy”. Łagodność rozumiana jako przyjęcie drugiego takim, jakim jest, staje się fundamentem prawdziwego spotkania i trwałej miłości, wszak miłość jest łagodna i gdy owej łagodności w związkach zaczyna brakować, można być pewnym, że coś jest nie tak... Język polski - tak się szczęśliwie składa - ukazuje ścisłe powiązanie łagodności z godnością, bo też są one nierozerwalne. Arystoteles nie bez przyczyny umieścił ją wśród cnót, ponieważ ustanawia złoty środek pomiędzy nieuzasadnionym gniewem a tchórzliwą służalczością.
A Comte-Sponville, poczytny filozof francuski, starając się ująć łagodność w słowa, pisze o męstwie bez przemocy, sile bez twardości, miłości w stanie pokoju i być może coś w tym jest? Dla taoistów wszak łagodność jest metodą zachowania siły i jej pomnażania. Hinduistów zaprawia w nieczynieniu zła, nieobca jest też uśmiechowi Buddy. Dla chrześcijan, którzy świadomość własnej słabości wiążą z wiarą we wszechmoc Boga, łagodność to przede wszystkim owoc Ducha Świętego i jako taka jest wyznacznikiem postępu duchowego, co zaznaczają liczni mistycy. Łagodność jest też sztuką dystansu, wyrozumiałą świadomością ludzkich słabości, jest pięknem twarzy i światłem oczu, jak to wyraźnie widać na prawosławnych ikonach.