„Zwyczajnie, gdy mowa o Panu Bogu, zdaje się nam, Drodzy w Chrystusie, że mieszka [On] w nieokreślonej oddali, w nieznanych przestworzach, odgrodzony od ludzi, jakby zamknięty w niebiańskim pałacu, bez troski o człowieka i jego losy na ziemi.
Inaczej sądził i nauczał Greków św. Paweł, gdy mówił; (Bóg) «nie jest daleko od każdego z nas. W Nim bowiem żyjemy, poruszamy się i jesteśmy (...) Jesteśmy bowiem z jego rodu» (Dz 17, 27 n.).
Wszędzie zatem spotykamy się z Panem Bogiem, w nim żyjemy, w nim ruszamy się, chociaż nie widzimy go oczyma ani nie dotykamy ręką.
Boski Zbawiciel chciał jednak zostawić nam widomy znak swej boskiej i ludzkiej obecności na ziemi. Dlatego ustanowił Najświętszy Sakrament przy ostatniej wieczerzy i zamieszkał z nami do końca wieków ze swą niezgłębioną miłością. Płonąca lampa przed wielkim ołtarzem oznajmia nam, ilekroć nawiedzamy świątynię Pańską, gdzie przebywa Jezus Chrystus i budzi w naszym sercu hymn: «Przed tak wielkim Sakramentem / Upadajmy na twarze...».
Stoimy bowiem w obliczu Pana Jezusa, który w tabernakulum pod osłoną chleba kryje prawdziwie i rzeczywiście swój majestat z Bóstwem i Człowieczeństwem. Z cichego swego mieszkania powtarza do nas: «To jest Ciało moje, to jest Krew moja», zapewniając nas swym nieomylnym słowem, że mieszka prawdziwie wśród swego ludu, jak najtroskliwszy pasterz dusz naszych.
Wspomnianą tajemnicą Najświętszego Sakramentu zamierzamy przejąć Wasze serca z nadejściem nowego roku, który pragniemy poświęcić szczególniejszej czci i miłości Pana Jezusa, utajonego w Najświętszej Eucharystii. W tym roku bowiem postanowiliśmy urządzić kongres eucharystyczny - czyli uroczysty obchód na cześć Najświętszego Sakramentu w Przemyślu, w którym uczestniczyć będzie cała diecezja.
Wprawdzie oddajecie cześć Panu Jezusowi w Najświętszym Sakramencie w swoich kościołach, słuchając Mszy świętej, przystępując do Komunii świętej, biorąc udział w nabożeństwach i procesjach z Najświętszym Sakramentem. Ale [oprócz] powyższych objawów naszej wiary świętej powinniśmy się zdobyć niekiedy na hołd całej diecezji, abyśmy wspólnie wobec świata wyznali naszą wiarę w obecność Pana Jezusa w Sakramencie Ołtarza i wyrazili Mu najserdeczniejszą wdzięczność za Jego miłość, nie znającą granic”.
Wyjaśniać szeroko nie trzeba, jak wspomniany obchód religijny jest naszym świętym obowiązkiem. Wszak w Kościele katolickim Najświętszy Sakrament jest bezcennym skarbem i największą świętością, On jest sercem całego życia chrześcijańskiego. Nie dziw, że wokoło Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie skupiali się wierni od zarania Kościoła. Św. Łukasz, opisując życie pierwszej gminy chrześcijańskiej w Jerozolimie, świadczy, «że trwali w nauce apostolskiej i w uczestnictwie łamania chleba» (Dzieje Ap. 2, 42). Mówiąc o uczestnictwie łamania chleba św. Łukasz niewątpliwie miał na myśli udział wiernych w ofierze Mszy świętej i Komunii. I odtąd nie rozstawali się z Barankiem Bożym, z tym chlebem żywota”.
(Bp Franciszek Barda, fragment listu pasterskiego zapowiadającego Kongres Eucharystyczny w Przemyślu w 1936 r.)