Pan Jezus po chrzcie w Jordanie rozpoczął wielkie dzieło nauczania o Królestwie Bożym, które wraz z Nim przyszło na ziemię. Była to nauka radosna, podnosząca na duchu, ukazująca sens życia ludzkiego, mówiąca o przyszłym szczęściu życia z Bogiem w niebie. Tę radosną nowinę nazywano Ewangelią. Ton Evangelion, słowo greckie oznaczające radosną nowinę. Nauka Pana Jezusa była wtedy dla ludzi i jest dzisiaj dla nas radosną nowiną.
Pan Jezus, głosząc ją, podkreślał, że nie chce znosić, czy zmieniać dotychczasowego Objawienia Bożego i prawa, ale chce je wypełnić, udoskonalić. Dokonało się to w Kazaniu na Górze, gdy Jezus ogłosił osiem błogosławieństw. Można je nazwać sercem Ewangelii, streszczeniem całej nauki Jezusa.
W trzecim błogosławieństwie Jezus mówi: „Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię” (Mt 5, 5). A w innym miejscu: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych” (Mt 11, 29).
Nie jest to rada, ale polecenie, nakaz dla tych, którzy chcą żyć z Chrystusem i należeć do Jego Królestwa. Jak należy rozumieć te słowa Zbawiciela? Kto jest człowiekiem cichym? Cichy to ten, kto jest opanowany, nie wybucha gniewem, nie złości się, nie przeklina, nie okazuje niecierpliwości, zawsze jest panem siebie, „ma duszę w swoich rękach”.
Wzorem opanowania był św. Maksymilian Kolbe. Nigdy nie podnosił głosu, nie okazywał niecierpliwości. Podobno tylko raz w życiu podniósł głos, gdy widział, jak brat w drukarni źle obsługuje maszynę i marnuje papier. Zawołał wtedy głośno: „Uważaj, bracie, co robisz!”. Cichy to ten, kto przebacza, kto złem za zło nie odpłaca. Kiedyś w obozie hitlerowskim niemiecki kapo pobił bez żadnego powodu szanowanego przez współwięźniów o. Maksymiliana. Jeden z więźniów, patrząc na to, postanowił Niemca ukarać. „On za to zapłaci” - powiedział do o. Maksymiliana. Ten prosił go, aby tego nie czynił, aby Niemca zostawił w spokoju. On jednak nie posłuchał i po pewnym czasie przyszedł do ojca i powiedział z satysfakcją: „Niemiec dostał za swoje”. Wtedy o. Maksymilian mu powiedział: „Bracie, nie jesteś jeszcze chrześcijaninem”.
Cichy jest ten, kto umie znosić ludzi gwałtownych, krnąbrnych, niedelikatnych, jakich wielu spotykamy w życiu. Jezus, który dał nakaz cichości, jest dla nas wzorem. Popatrzmy na Apostołów. Byli to ludzie prości, nieokrzesani, spierający się o pierwszeństwo. Jezus zawsze odnosił się do nich z miłością i wyrozumiałością. Ewangelie mówią o gniewie Jezusa, który wypędził ze świątyni przekupniów. Był to jednak święty gniew bez złości, przeciw znieważaniu świątyni Pańskiej. W naszym życiu również może mieć miejsce taki gniew i nie musi być grzechem, np. gdy ktoś sprzeciwia się grzechowi, niemoralności czy złym obyczajom. Święty gniew nie jest grzechem, gdy okazujemy go z miłości i dla obudzenia sumienia.
Cisi to ci, którzy biorą sobie do serca słowa Pana Jezusa: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem...” i usiłują Go naśladować. Nie smucą się powodzeniem i sukcesami innych, nie zazdroszczą drugim dobra, ale cieszą się nim. To ci, którzy w niepowodzeniach, doświadczeniach i upokorzeniach nie załamują się, nie tracą duchowej równowagi, ale wierzą, że Bóg ich kocha.
Każdy z nas nosi w sobie pragnienie szczęścia, pokoju, bo takim Bóg stworzył serce człowieka. Wszyscy chcemy być szczęśliwi i nie ma w tym nic złego. Ale pamiętajmy, że drogę do prawdziwego pokoju i szczęścia ukazuje nam Pan Jezus w błogosławieństwach, a szczególnie w trzecim: „Błogosławieni cisi, albowiem oni posiądą ziemię”. Jaką ziemię? Już tu, w tym życiu otrzymają nagrodę, posiądą ziemię, na której żyjemy oraz ziemię w przyszłym życiu - niebo. Bo: „Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1 Kor 2, 9).