Po 40 latach kapłańskiego posługiwania spotkali się na wspólnych rekolekcjach w domu klasztornym Sióstr Adoratorek w Bolesławcu księża, którzy w roku 1961 z rąk metropolity wrocławskiego, kard. Bolesława Kominka, w archikatedrze wrocławskiej przyjęli sakrament kapłaństwa i tym samym udział w posłannictwie samego Chrystusa. Rekolekcyjnym rozważaniom przewodniczył dyrektor Wydziału Duszpasterskiego Legnickiej Kurii Biskupiej, ks. kan. Julian Źrałko.

Uroczystości jubileuszowe zwieńczyła Msza św. w kościele pw. Matki Bożej Różańcowej w Bolesławcu pod przewodnictwem wikariusza generalnego diecezji legnickiej, ks. Władysława Bochnaka, w koncelebrze Księży Jubilatów. Organizatorem jubileuszowego spotkania był proboszcz parafii, ks. prał. Władysław Karwacki. W czasie wspólnej modlitwy Eucharystycznej w imieniu Biskupa Legnickiego słowo pasterskie do Księży Jubilatów oraz przybyłych wiernych z miejscowej wspólnoty parafialnej skierował ks. inf. Władysław Bochnak. Powiedział m.in.:

"Wspólnie przeżywaliśmy czas rekolekcyjnej medytacji w domu klasztornym Sióstr Adoratorek Przenajświętszej Krwi Chrystusa w Bolesławcu. Zaangażowanie się naszego kolegi z czasów formacji seminaryjnej, ks. prał. Władysława Karwackiego, w przygotowanie jubileuszowego spotkania była przykładem wzorowej i braterskiej solidarności kapłańskiej. Ksiądz Władysław od kilku lat nosił się z zamiarem zorganizowania jubileuszu kapłaństwa właśnie tu, u Sióstr Adoratorek - oazie ciszy i spokoju duchowego, gdzie poprzez niewymowne warunki i atmosferę tego miejsca, może być w pełni ukazane świadectwo nie tylko wierności powołaniu kapłańskiemu, ale i świadectwo głębokiej wiary. Czas wspólnej modlitwy i przyjacielskich spotkań to okazja do wspomnień, w tym także tych z lat seminaryjnych studiów. Po każdych wakacjach z radością wracaliśmy do seminaryjnych murów w duchu szczerego braterstwa, które winno być wzorem dla dzisiejszych młodych pokoleń. Nasi profesorowie stawiali nam wielkie wymagania. Była to kadra przedwojenna, która wiedziała, co znaczy służyć, być kapłanem, przewodniczyć Ludowi Bożemu w drodze do świętości. Ale była też i ciężka praca i jakże ona nas zaprawiała i zahartowała do wielu wielkich zadań. Czas rozmyślań rekolekcyjnych potwierdził raz jeszcze wielkość i głębię słów Ojca Świętego Jana Pawła II, że na świecie przemija wszystko, a pozostaje jedynie Chrystus i Miłość nadprzyrodzona. Nas Kapłanów Jubilatów również ta sama Miłość zgromadziła przy stole Pańskim i kapłańskim ołtarzu. Porwani miłością Chrystusa w czasie formacyjnym tak bardzo tęskniliśmy do Chrystusowego kapłaństwa. I dzisiaj stajemy przed ołtarzem pełni nadziei i wdzięczności Panu Bogu za wszystko, co nam ofiarował w kapłańskim życiu i posługiwaniu. Idąc przez życie za głosem Chrystusa i trwając w przyjaźni z Nim, każdy dzień i każdą chwilę oddajemy na służbę Bogu Wszechmogącemu i dla uświęcania Ludu Bożego. Patrząc na siebie, w głębi swego serca i duszy nieśmiertelnej zobowiązani jesteśmy po wysłuchaniu rekolekcyjnych nauk do głębokiej refleksji nad słowami Jezusa z dzisiejszej liturgii słowa "poznacie ich po ich owocach" (Mt 7,16). Codzienny trud w posługiwaniu kapłańskim jest właściwie świadectwem naszej wierności w realizacji posłannictwa głoszenia Ewangelii, do jakiego zostaliśmy powołani przez Chrystusa. Przebyta przez nas droga gorliwości kapłańskiej przeplatała się z cierpieniem, zmartwieniami, niepowodzeniami, co jest tylko Panu Bogu znane. Ale pośród tych niedogodności mieliśmy zawsze przed sobą cel nadrzędny, jakim było uwielbienie Boga i prowadzenie ku Niemu powierzonych naszej opiece duszpasterskiej chrześcijan. W klimacie ewangelicznego posługiwania Ojca Świętego Jana Pawła II oraz jego świadectwa przeogromnej wiary i miłości skierowanej do wszystkich, trzeba nam, kapłanom, zadać sobie pytanie - dokąd idziemy i jaką drogą idziemy ? A trzeba wybierać codziennie. Bowiem mamy być ostatecznie świętymi i nieśmiertelnymi w niebie, poprzez wypełnienie tego wszystkiego, co do nas należy, do czego zostaliśmy powołani w każdym ze stanów ustanowionych przez Najwyższego Kapłana, a przede wszystkim mamy być w przyjaźni z Chrystusem, podejmować wysiłki, aby być dzieckiem Bożym, a we krwi Baranka obmywać swoje grzeszności, niedoskonałości, naśladując tym samym Jezusa. Naśladownictwo Chrystusa to pełnienie Jego uczynków miłosierdzia. Będzie to tym samym wypełnianie woli Ojca i służba w naszym kapłańskim powołaniu. Jakże wielkiego znaczenia nabiera fakt życia w przyjaźni z Chrystusem i bliźnimi. Ileż trzeba mieć miłości i cierpliwości, aby upodobnić się do Chrystusa, który był cichy i pokornego serca. Dlatego kapłanowi obce winno być poddanie się apatii i małoduszności, mając na względzie przez tyle lat budowaną i ugruntowaną przyjaźń z Chrystusem oraz pomiędzy sobą. Świętość może być realizowana w każdej sytuacji i warto żyć dla jedynej Miłości - Jezusa Chrystusa, a więc i warto podejmować cierpienia, bo to są drogi prowadzące właśnie do świętości.

Ciche bohaterstwo, cicha ofiarna praca są najbardziej cenione w oczach Bożych, czego przykładem mogą być święci czy błogosławieni. I trzeba w swoim życiu kapłańskim, tak jak i w rodzinnym, wszystko zawierzyć Opatrzności, zwłaszcza kiedy czynimy dobro, kiedy nas dotyka cierpienie i zło, kiedy za ofiarowaną przez nas dobroć spotyka nas urąganie i pospolita ludzka niewdzięczność połączona z nienawiścią. Wobec ogromu zła, jaki przyniósł miniony wiek, nie lękajmy się świętości i doskonałości życia chrześcijańskiego" - zakończył Ksiądz Infułat.

Podczas konferencji kończącej uroczystości szacownych Jubilatów niespodziewanie nawiedził biskup legnicki Tadeusz Rybak. Jeszcze raz, tym razem osobiście, złożył życzenia Kapłanom posługującym już nie tylko na obszarze diecezji legnickiej, ale i archidiecezji wrocławskiej oraz zielonogórsko-gorzowskiej. Zwracając się do zebranych, Pasterz diecezji legnickiej podkreślił, że czas i moment przeżywanych jubileuszy osób konsekrowanych, to chwila niepowtarzalna dla podsumowania kapłańskiego biogramu, ożywienia uczuć głębokiej miłości i wdzięczności Ojcu za trud dotychczasowej posługi pasterskiej oraz wezwanie do dziękczynienia Bogu za wielki dar, jakim jest Kościół. Ćwiczenia rekolekcyjne z kolei inspirują do wzmożonej modlitwy o dalszy rozwój Chrystusowego Kościoła, zanoszenie próśb o owoce Jego misyjnego posłannictwa i wypraszanie łask Bożych dla ustawicznego szerzenia Dobrej Nowiny w duchu miłości, nadziei i umacniania w wierze Ludu Bożego.

Kapłani, którym dane było doczekać jubileuszu 40-lecia, swoją posługę zaczynali w okresie, kiedy obrady Soboru Watykańskiego II zbiegły się w czasie z przeżywaną w Polsce tzw. Wielką Nowennę przygotowującą Polaków na Milenium Chrztu Polski. Świadectwa wiary, wierność nauczaniu Chrystusowemu czy zdolność pokonywania trudów życia konsekrowanego oparte były na łasce powołania kapłańskiego w czasach wyjątkowo nieprzychylnych Kościołowi w Polsce, uciemiężonego przez ateizm epoki totalitarnej. Wówczas młodzi kapłani weszli w orbitę trudnych zadań, jakie od początku swojej posługi duszpasterskiej musieli realizować w warunkach dyktowanych przez wyjątkowo trudną i skomplikowaną ówczesną rzeczywistość społeczno-polityczną. Jednak owoc formacji seminaryjnej swoim bogactwem i nadprzyrodzoną mocą pozwolił zrozumieć neoprezbiterom, że człowiek jest drogą Kościoła, a tylko Jezus Chrystus potrafi poprowadzić każdego z nas ku nowemu życiu. Powołania kapłańskie mrocznych czasów totalitarystycznej dominacji przepojone były odwagą, gotowością i dyspozycyjnością czynienia dobra, nawet w warunkach zagrożeń różnego rodzaju. Minione lata kapłaństwa Księży Jubilatów to ewangelizowanie współczesnego świata, ciągłe zwracanie uwagi wspólnocie Ludu Bożego na najprostsze prawdy, które leżą u podstaw naszej wiary, na prawdy, które powinny być przyswojone przez wszystkich, nawet i nieochrzczonych. Dorobek 40 lat posługi kapłańskiej to wiele łask dla Kościoła, dla diecezji, w których pracują i służą swoim powołaniem.

Na zakończenie spotkania bp Tadeusz Rybak przypomniał, że czas jubileuszy to okazja, aby pamiętać o tym, że trud codziennej posługi kapłańskiej oparty na posłuszeństwie Duchowi Świętemu to droga do świętości, a świętość to komunia z Bogiem, wierność Ewangelii i miłość do braci. Kapłaństwo na ziemi to prowadzenie Ludu Bożego ku świętości przez życie naznaczone krzyżem, a po przejściu którego pozostaje już tylko udział w zmartwychwstaniu w niebie.