- Ludzie dojrzali, odpowiedzialni, jeśli się kochają, planują wspólną przyszłość, to powinni rozpocząć współżycie już przed ślubem. Potem są różne rozczarowania, gdy się okazuje, że stanowią niedobraną parę - ogłosił na przyjęciu imieninowym u naszych przyjaciół jeden z gości, rzecz chyba zadziwiająca, pan ponadczterdziestoletni.

- Głupstwa pan opowiada - zaoponował młody mężczyzna, nie mający jeszcze trzydziestki, żonaty, ojciec jednego dziecka. - W życiu są rzeczy ważne, niepowtarzalne, których nie da się przeżyć na próbę.

- Pan jest jeszcze młody... Pożyje pan... zobaczy - tonem mentora ripostował czterdziestolatek.

- Dziwię się, że pan, starszy ode mnie, wygaduje takie androny - młody ojciec nie dał się zbić z tropu. - O Dekalogu pan nie słyszał? Tam jest wyraźnie powiedziane: nie cudzołóż!

- No wie pan! Tak dosłownie nie można brać religii!

- Taak? - zapytał przeciągle trzydziestolatek. - Myśli pan, że Bóg się pomylił, gdy dawał przykazania, czy rzeczywiście chciał chronić człowieka przed złem?

- Dobrześ pan to ujął! Gratuluję wiary, młodzieńcze! - z końca stołu odezwał się jowialny dziadek gospodarza. - A ty, Władziu, nawróć się i przestań pleść byle co! - dodał, zwracając się do czterdziestolatka.

Wymagania oraz ideały katolickiej etyki seksualnej są często uznawane za "staromodne", konserwatywne. Przeciwstawia się im rzekomą "postępowość", nowoczesność. Dramat tzw. rewolucji seksualnej polega na tym, że postępowanie złe, grzeszne, wstydliwe, ukrywane zaczęto lansować błędnie jako normalne, pozytywne, wręcz zasługujące na pochwałę. Typowy przykład zła jawiącego się jako pozorne dobro.

Pogmatwany świat ludzkich dążeń, namiętności, uczuć nieustannie wymaga przypominania fundamentalnych prawd odnoszących się do struktury człowieczej duchowości: rozum ma kierować wolą, której powinny być poddane emocje. Grzech pierworodny zachwiał tą rzeczywistością, ale jej całkowicie nie zniszczył. Chrześcijanin powołany jest do zmagania o przywrócenie tej pierwotnej harmonii, zaplanowanej przez Stwórcę.

Dla człowieka wierzącego oczywiste jest to, że życie należy traktować poważnie, że nie ma ani czasu, ani miejsca na próby. Małżeństwo - to instytucja wyjątkowa nie tylko dlatego, że najściślej wiąże dwoje ludzi, ale także dlatego, że stanowi sakrament, wyjątkową Bożą rzeczywistość.

Nasze popularne określenie - o tym, że to ksiądz "daje ślub" - fałszuje godność sakramentu małżeństwa, bowiem to małżonkowie udzielają sobie ślubu, a znakiem sakramentu jest ich miłość. Wobec takiej rzeczywistości nie wolno eksperymentować - albo się na nią decyduje, albo nie. Ewangelia oraz moralność chrześcijańska nie zna miłości na próbę.

Aż dziw bierze, że ideały tak oczywiste jak czystość i wierność trzeba dziś przypominać. Świadczy to o jakimś naszym zagubieniu i konieczności nieustannego nawracania się.