Do zapoznania się z treścią tej książki zachęca już to, że nie jest ona jakimś opasłym „buchem” teologicznym, ale dość skromną pozycją, liczącą zaledwie 108 stron poręcznego, zeszytowego formatu. Przede wszystkim jednak do jej przeczytania zachęca treść, zawierająca zwięzłe wyjaśnienie poszczególnych artykułów najstarszego symbolu wiary chrześcijańskiej, zwanego Składem Apostolskim. Wprawdzie jesteśmy przyzwyczajeni do recytowania Symbolu Nicejsko-Konstantynopolitańskiego, szczególnie podczas Eucharystii niedzielnej, ale żadnego z symboli, powstałych w kolejnych etapach życia Kościoła, nie możemy traktować jako przestarzałego i zbędnego (por. KKK 193). Symbol Apostolski jest przecież uważany za wierne streszczenie wiary Apostołów, jest starożytnym symbolem chrzcielnym i dlatego w pewnym sensie stanowi „najstarszy katechizm rzymski”, na którym jest oparty także współczesny Katechizm Kościoła Katolickiego.
Wyjaśnienia poszczególnych artykułów Składu Apostolskiego Ksiądz Arcybiskup przedstawia w prostym języku teologicznym, nie zawierającym ścisłych, fachowych terminów, używanych w wielu naukowych dziełach teologicznych, które dla przeciętnego czytelnika, zwłaszcza świeckiego, nie zawsze są zrozumiałe. Autor książki jest wprawdzie emerytowanym profesorem teologii dogmatycznej, ale język jego najnowszej książki jest prosty, przystępny i zrozumiały właściwie dla każdego czytelnika, nawet gdyby nie miał on żadnego kontaktu z dziełami teologicznymi. Wydaje się, że ze względu na to, nowa książka Księdza Arcybiskupa może być polecona jako lektura także dla młodzieży klas licealnych. Tym bardziej, że wyjaśnienie artykułów Credo może być pomocne młodym ludziom, którzy zazwyczaj przeżywają młodzieńczy kryzys wiary. Lektura omawianej książki może im pomóc zwycięsko przeżyć czas tego kryzysu.
Obserwacja zjawisk, jakie zachodzą we współczesnym świecie i w życiu współczesnego Kościoła, ukazuje, że jednym z nich jest kryzys wiary. Kryzys ten przejawia się w tym, że w życiu społeczności Kościoła rzadko można dzisiaj zobaczyć znaki wiary, to znaczy znaki miłości i jedności, o jakie modlił się Chrystus podczas Ostatniej Wieczerzy (J 13, 34 i J 17, 21). Z woli zaś Chrystusa znaki te, widoczne we wspólnocie Kościoła, mają pobudzać innych do wiary. Tylko przez te znaki współcześni ludzie będą mogli zobaczyć, że w Kościele rzeczywiście żyje i działa Chrystus Zmartwychwstały. Tylko w tych znakach współcześni ludzie, jak niedowierzający Tomasz, będą mogli niejako „dotknąć” Ciała Chrystusa, jakim jest Kościół, i tak jak Tomasz zawołać: Pan mój i Bóg mój” (J 20,28). Ludzie bowiem będą mogli przezwyciężać kryzys wiary tylko dzięki temu, że zobaczą prawdziwych chrześcijan, dojrzałych w wierze.
Książka Księdza Arcybiskupa może być wielką pomocą w procesie dojrzewania w wierze. Z książki tej szczególnie powinni być zadowoleni członkowie wspólnot neokatechumenalnych. Oni, na drodze swego dojrzewania w wierze, mają specjalny etap zwany Traditio. W czasie tego etapu dana wspólnota, zwykle w obecności swego biskupa, gości u siebie wspólnotę bardziej dojrzałą w wierze. Wspólnota ta przez uroczysty śpiew przekazuje im Apostolskie Wyznanie Wiary. Wspólnota, która ten symbol wiary otrzymuje, potem bardzo starannie go studiuje w oparciu o Katechizm Kościoła Katolickiego i o inne książki omawiające Skład Apostolski. Z wynikami tego studiowania każdego artykułu Symbolu Apostolskiego wspólnota zapoznaje się przez miesiąc, podczas cotygodniowych liturgii. Książka abp. Pylaka będzie z pewnością pomocna w tym studiowaniu i umożliwi lepsze poznanie oraz zrozumienie poszczególnych artykułów naszego pacierzowego wyznania wiary. Neokatechumeni będą też, z pewnością, zadowoleni widząc, że na okładkach książki Księdza Arcybiskupa zostały umieszczone reprodukcje ikon Jezusa i Maryi, namalowanych przez Kiko Arguello, inicjatora Drogi Neokatechumenalnej.
Czytelnik może mieć jednak pewien niedosyt, szczególnie, gdy chodzi o artykuł dotyczący życia wiecznego. Brakuje tu bowiem szerszego omówienia możliwości posiadania życia wiecznego już tu, na ziemi. Oczywiście, pełnia życia wiecznego będzie dla nas dostępna dopiero po zmartwychwstaniu. Cudowną jednak rzeczą w chrześcijaństwie jest możliwość zapoczątkowania tego życia wiecznego podczas naszego doczesnego życia. Chrystus bowiem wyraźnie mówi o takiej możliwości. Świadczą o tym chociażby Jego słowa: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: „Kto we Mnie wierzy, Ma życie wieczne” (J 6, 47) i „Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, Ma życie wieczne” (J 6, 54). Ksiądz Arcybiskup wprawdzie wspomina o tym na stronie 14 i na stronie 57, a także na stronach 90 i 95, ale byłoby chyba bardzo pożyteczne, gdyby ten temat szerzej rozwinął. Tylko nieliczni ludzie bowiem zdają sobie sprawę z możliwości przeżywania już tu, na ziemi, początków życia wiecznego. Przeszkadza im to w naprawdę radosnym przeżywaniu swojego chrześcijaństwa. Można się też trochę „przyczepić” do zdania, zamieszczonego na stronie 96: „Warto jeszcze pamiętać, że stopień szczęścia wiekuistego będzie wprost proporcjonalny do wielkości zasługi, zapracowanej przez człowieka na ziemi” bo, jak mówi św. Paweł, Bóg „odda każdemu według uczynków jego” (Rz 2, 6). Wydaje się bowiem, że brakuje tu przypomnienia o tym, co Ksiądz Arcybiskup zaznacza na stronie 13, cytując św. Pawła: „Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od nas, lecz jest darem Boga” (Ef 2, 8). Nie cytuje jednak dalszego ciągu tego tekstu, gdzie św. Paweł mówi, że zbawienie nie pochodzi z uczynków, wyjaśniając przy tym, że „Jesteśmy stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili” (Ef 2, 9-10). Wydaje się, że trzeba to podkreślić, bo wielu ludzi nie docenia prawdy o darmowości zbawienia i sądzi, że Chrystus przez swoją śmierć na krzyżu tylko otworzył bramę do nieba, zaś reszta zbawienia zależy już od człowieka, od jego starań i wysiłków. W rzeczywistości bowiem Bóg odda nam według uczynków, ale tylko tych uczynków, które wypłyną z przyjęcia zbawienia za darmo, z łaski, przez wiarę. Wydaje się jednak, że te niedomówienia są usprawiedliwione szczupłością omawianej tu książki. Ze względu na to pewne zagadnienia nie mogły być szerzej omówione.
Trzeba zatem powiedzieć, że najnowsza książka abp. B. Pylaka jest, ze wszech miar warta tego, żeby prędko wziąć ją do ręki i uważnie przestudiować. Tę książkę Ksiądz Arcybiskup napisał jako człowiek, który ma 84 lata. W tym wieku mógłby on już odpocząć od swoich trudów wieloletniego wykonywania funkcji profesora teologii i wieloletniej posługi biskupiej. Jednak „nie spoczął na laurach”, ale pracuje dalej, dzieląc się, na łamach swoich książek, swoją wiedzą teologiczną i doświadczeniem duszpasterskim. Można więc powiedzieć, że w życiu Księdza Arcybiskupa staje się ciałem słowo psalmu, mówiącego o sprawiedliwych ludziach zasadzonych w domu Pańskim, którzy wydadzą owoc nawet i w starości (Ps 92,15).