Ojciec Święty w homilii poświęconej ogłoszeniu 108 nowych polskich błogosławionych powiedział w Warszawie: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią... Ze słowami tego Chrystusowego błogosławieństwa zatrzymuję się na moim pielgrzymim szlaku pośród was - Ludu Bożego...” (Warszawa 15 czerwca 1999 r.).
Nowi błogosławieni to ludzie różnego stanu i wieku: duchowni, siostry zakonne, świeccy, młodzi i starzy, mężczyźni i kobiety, także matka, która oddała swe życie za brzemienną synową. Wszyscy oni, jak mówił Ojciec Święty, wytrwali w posłudze miłości i w ofiarowaniu udręk za bliźnich. Wszyscy oni nosili w swych sercach i wprowadzali w życie piąte błogosławieństwo Jezusowe: „Błogosławieni miłosierni...
Miłosierni to ci, którzy widzą i odczuwają potrzeby, dramaty i cierpienia innych ludzi i spieszą im z pomocą. Ci, którzy cierpienia i potrzeby innych uważają niejako za swoje i starają się je usuwać. Cierpienia ludzkie mogą być różne. Fizyczne, gdy brak pożywienia, choroby, bezdomność, klęski żywiołowe, bezrobocie, wypędzenia... Mogą też być umysłowe, takie jak ciemnota, analfabetyzm, wiara w zabobony, fanatyzm... A także moralne - życie w grzechach, nałogi i uzależnienia, brak wiary... Wszystkie te potrzeby i cierpienia są przedmiotem błogosławieństwa: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5, 7). Pan Jezus za wypełnienie tego błogosławieństwa obiecuje wielką nagrodę w przyszłym życiu - dostąpienie niepojętej miłości Bożego miłosierdzia.
Wzorem miłosierdzia dla nas wszystkich jest Jezus. Miłuje wszystkich bez wyjątku, także grzeszników, odpuszcza grzechy, uzdrawia chorych, karmi głodnych, każdemu przychodzi z pomocą, przechodzi przez swe życie, wszystkim dobrze czyniąc. W przypowieści o bogaczu i Łazarzu (Łk 16, 19-51) Pan Jezus przestrzega przed brakiem miłosierdzia. Bogacz nie miał miłości i miłosierdzia, nie chciał się podzielić chlebem, którego miał nadmiar z biednym Łazarzem. Za to po śmierci został pogrzebany w piekle, a Łazarz przeniesiony na łono Abrahama. W tej przypowieści oraz piątym błogosławieństwie Jezus wzywa nas do pełnienia miłosierdzia, do uniknięcia losu bogacza.
Niedawno wyniesiony na ołtarze papież Jan XXIII był uosobieniem miłości i dobroci. Odwiedzał szpitale, więzienia. W jednym ze szpitali powiedział: „Dziwię się bardzo, że tyle hałasu robi się wokół tego, co czynię. A ja nic nie czynię, tylko trochę miłosierdzia”. Kiedyś udał się do więzienia. Największych zbrodniarzy, morderców trzymano zamkniętych, nie pozwolono im spotkać się z Papieżem. Jan XXIII kazał ich wypuścić. „Oni też są dziećmi Bożymi” - powiedział. Posłuchano Papieża. Jan XXIII rozmawiał z nimi, kładł im ręce na ramiona, nie robiąc żadnego wyjątku. Po skończonej wizycie ktoś ze służby więziennej powiedział: „Ten człowiek może jeszcze doprowadzić do tego, że wszyscy zbrodniarze znikną”. Papież, odwiedzając więźniów, nie przywiózł im swoich darów, czy skrócenia odbywanej kary. Przywiózł im coś więcej - miłosierdzie, dobroć dla każdego, nie wyłączając zbrodniarzy.
Nie każdego z nas stać na materialne wspomaganie biednych, potrzebujących pomocy, ale wszystkich nas stać na okazanie drugim miłosierdzia, dobroci, uprzejmości, uśmiechu.
Kanonizowana 18 maja 2003 r. w Rzymie s. Urszula Ledóchowska uczy nas uczynków miłosierdzia dostępnych dla każdego: grzeczności, uprzejmości, uśmiechu. Mówiła: „Uśmiech rozprasza chmury nagromadzone w duszy. Uśmiech na twojej twarzy pozwala bez obawy zbliżyć się do ciebie, o coś zapytać, poprosić. Nieraz twój uśmiech może wlać do duszy zniechęconej jakby nowe życie, nadzieję, że nastaną lepsze czasy, że nie wszystko jest stracone, że Bóg czuwa”.
Praktykujmy apostolstwo uśmiechu, ale nasza radość niech nie będzie zewnętrzna, hałaśliwa, ale płynąca z głębi serca, oparta na Bogu. Nośmy w sercach Jezusowe wezwanie do miłosierdzia, dobroci, pamiętając zarazem o Jego słowach: „Taką miarą, jaką wy mierzycie, wam odmierzą” (Mt 7, 2).