Żyć w Chrystusie to znaczy trwać w miłości, w Jego miłości (por. J 15,9). I nie znaczy to tylko, że w naszym postępowaniu mamy naśladować Jego miłość, choć naturalnie powinniśmy. My mamy udział w Jego miłości. Gdy kochamy prawdziwie, tak jak On chce, kochamy nie tylko jak On, ale kochamy Jego miłością. Została ona wlana w nas we chrzcie. Bo miłość, a szczególnie miłość, którą Bóg nas miłuje, to siła stwórcza. Ona w nas ustanawia stan miłości, to jakby nasza nowa natura. A wyzwaniem danym nam przez Chrystusa jest, by wytrwać w wierności temu, czym staliśmy się mocą miłości Bożej. Jest to swoiste noblesse oblige nam rzucone.
Spełnienie tego zadania wymaga, byśmy byli wolni od zniewolenia przez „antymiłość”, tę miłość siebie, która dochodzi aż do pogardy Boga. Ten stan zniewolenia Ojcowie Kościoła opisują jako uleganie trzem tendencjom, by nadać im ich współczesne miano: hedonizmowi - gdy przyjemność jest celem, a cierpienie traktujemy jako największe zło; konsumpcjonizmowi - pragnieniu posiadania, opieraniu szczęścia na tym, co mamy i używamy; i zadufaniu we własną moc - gdy wydaje się nam, że nie potrzebujemy Boga, by osiągnąć szczęście, że możemy być sobie sami „sterem, żeglarzem, okrętem”. Tak Ojcowie rozumieli, słusznie czy nie, te trzy rzeczy, które pochodzą nie od Ojca, ale od świata: „pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia” (1 J 2,16). Te trzy cechują i współczesną nam cywilizację śmierci. Jej musimy mówić „nie”.
To „nie” zawarte jest już w naszych przyrzeczeniach chrzcielnych, ale - jak pisał Liebert: Uczyniwszy na wieki wybór,/ W każdej chwili wybierać muszę (Jeździec). Jakże często staje przed nami ta alternatywa: w pracy, przy urnie wyborczej, w osobistych decyzjach życiowych. Albo w nich powiem „tak” Bogu, jak Chrystus w Getsemani, albo Mu powiem: „moja, a nie Twoja wola niech się stanie”. Czy jestem gotów wziąć krzyż i iść za Jezusem? Bo to może nas prowadzić do krzyża w sensie prześladowania, odrzucenia przez innych, czy rezygnacji z kariery, dobrobytu, popularności.
Lecz jest to też sprawa przezwyciężenia własnej słabości. Bo linia między państwem Bożym i państwem szatana przebiega przez każdego z nas. Dobrze to wyraził św. Paweł w tych przejmujących słowach: „nie czynię tego, co chcę, ale to, czego nienawidzę - to właśnie czynię” (Rz 7,15). Na tym właśnie polega doskonałość chrześcijańska, by umieć czynić to, co chcę w Pawłowym sensie. To temu celowi służy asceza chrześcijańska, sztuka panowania nad sobą. Zwróćmy uwagę, że tradycyjne umartwienia, każde na swój sposób wymaga od nas powiedzenia „nie” jednej z wymienionych „światowych” tendencji. Gdy teraz idziemy przez Wielki Post, okres pokuty, patrzmy na te tradycyjne praktyki i inne możliwości nie jako na symboliczne „ofiarki” nic nas nie kosztujące, lecz jako trening, by być człowiekiem silnym, atletą Chrystusowym. A że wymagają one od nas czegoś, co nie jest wymagane „pod grzechem”, pamiętajmy, jak sławny biegacz australijski ćwiczył, biegając przez plażę ze stosem kamieni w plecaku. I zdobył rekord świata, i złoty medal. Atleta, powiada św. Paweł, wszystkiego sobie odmawia, by zdobyć nagrodę. A my, chrześcijanie, ubiegamy się nie o laur, który przemija, lecz o wieczny wieniec chwały (por. 1 Kor 9,25).