Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Kramsku, 30 września, Msza św. o godz. 11.00. Przy bocznym wejściu do kościoła ministranci i młodzież ze sztandarami szykują się do procesyjnego wejścia. W głównych drzwiach zator. Wchodzę do środka. W ciasnocie znajduję stojące miejsce obok ławki. Czekam. Z kruchty dochodzi głos proboszcza ks. dr. J. Radkiewicza: "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Wierni w skupieniu odpowiadają na wezwanie swego pasterza. Nad schodami prowadzącymi na chór wisi tablica upamiętniająca postać śp. Teodora Spiralskiego - pochodzącego ze Starego Kramska rolnika, działacza narodowego, który urodził się w 1868 r., uczestnika wielu akcji przeciwko polityce germanizacyjnej; jednego z organizatorów Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół", które powstało w Nowym Kramsku po I wojnie światowej; orędownika przyłączenia ziemi kramsko-babimojskiej do Polski; uczestnika konferencji pokojowej w Spa i w Paryżu; założyciela szkoły polskiej w Starym Kramsku; syna polskiej ziemi.

Po uroczystym odsłonięciu i poświęceniu tablicy, procesja wchodzi do kościoła. Wejściu towarzyszy śpiew chóru Cantus z Babimostu, który intonuje Rotę. Wszyscy wierni stoją, gdzieniegdzie słychać pojedyncze głosy włączające się w czterogłosowe brzmienie hymnu...

Postawa życiowa Teodora Spiralskiego koresponduje z czytaniem z Pierwszego Listu św. Pawła do Tymoteusza (1 Tm 6, 11-16). Paweł nawołuje do sprawiedliwości, pobożności, wytrwałości, wiary, łagodności. Te cechy odnajdujemy w życiu śp. Teodora. Spiralski spełniał istotną funkcję społeczną, był doradcą, powiernikiem ludu. Jego charyzmat, jak mówił ks. Proboszcz, to m.in. umiejętność przemawiania do ludzi. Dzięki wrodzonej życzliwości zjednywał wielu zwolenników sprawom, o które zabiegał i o które walczył. Ludzie ufnie powierzali mu swoje problemy i polskość naszej Ojczyzny. Przeżywszy zdradę 20 grudnia 1939 r. w swojej rodzinnej wsi, został osadzony w więzieniu w Kargowej, potem przewieziony do Cottbus, a następnie do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, gdzie zginął 5 stycznia 1940 r. Jego prochy spoczęły na cmentarzu nowokramskim obok grobów innych bojowników o polskość naszej ziemi. Umarł w obozie, jak dzisiejszy Łazarz opuszczony przez ludzi, a jednak pełen bliskości Boga.

Być Łazarzem w oczach pazernych i łakomych władców tego świata to kolejne świadectwo wielkości ducha nad materią. Nie samym chlebem żyje człowiek, żyje sercem, którym obdarza innych. Dlatego niech nie pozostaną puste słowa Księdza Proboszcza: "utrwalić w sercu i kamieniu", abyśmy umieli docenić wagę zasług tych, którzy niosąc nam wiarę i polskość "czuli więcej, patrzyli dalej, kochali mocniej i cierpieli dłużej".

Pamiątkowa kamienna tablica - myślę, wychodząc z kościoła - pozwoli odwiedzającym naszą świątynię wczytać się w zasługi Teodora, a nam, synom tej ziemi, niech będzie drogowskazem, jakim być chrześcijaninem, kramszczaninem, Polakiem, obywatelem świata.

Inicjatorem wmurowania i poświęcenia tablicy był proboszcz ks. dr Jan Radkiewicz. Tablicę ufundowali zaś potomkowie Teodora Spiralskiego, którzy przybyli na tę uroczystość z całej Polski.