Adres: ul. Wieniawskiego 5, 71-142 Szczecin tel. 487- 49-05, fax 487-33-24, czynne pon.-pt. godz. 9.00-15.00
Dyrektor: ks. Piotr Pryma
Zastępcy: ks. Roman Kuchmistrz, Mirosław Zieziula
Pracownicy biura: Bożenna Lassota - sekretariat, Krystyna Żyngiel, Anna Butrymowicz - księgowość
Formy działalności: Parafialne Zespoły Caritas, Placówki Opiekuńcze i Centra Socjalne: ogniska dla ubogiej młodzieży, schroniska, noclegownie, jadłodajnie, świetlice środowiskowe, obiekty kolonijne, ośrodki wspierania rodziny

Rozpoczynając na naszych łamach nowy cykl artykułów prezentujących instytucje, ruchy, wspólnoty, referaty duszpasterskie naszej archidiecezji, pragniemy przyjrzeć się działalności jednej z największych form wcielania w życie ewangelicznej cnoty miłości i niesienia pomocy ludziom najbiedniejszym, czyli wskrzeszonej od niedawna, a mającej w historii polskiego Kościoła niebagatelną rolę - Caritas. Poprzedzając przegląd obecnych struktur działalności charytatywnej, warto sobie uświadomić, że próby jej ujednolicania i centralizowania zaczęto podejmować na przełomie XIX i XX wieku. W Polsce do powołania ogólnokrajowego organu pod nazwą Instytut Caritas doszło w 1929 r. Instytut ten koordynował działalność Caritas diecezjalnych, powstających sukcesywnie na przestrzeni lat 30. Diecezjalne Caritas obejmowały wszystkie podmioty kościelne pracujące na niwie charytatywnej, a więc instytucje zakonne, stowarzyszenia, sodalicje, bractwa. Działalność dobroczynna Kościoła kontynuowana była także w warunkach okupacji niemieckiej, a w pierwszych latach powojennych nastąpił jej burzliwy rozwój. Przerwały go w 1950 r. dekrety władzy komunistycznej likwidujące Caritas kościelną i przekazujące cały jej majątek podporządkowanemu państwu Zrzeszeniu Katolików Świeckich „Caritas”. W ograniczonym już zakresie na niwie charytatywnej pozostały wtedy tylko zakony. Nieprzerwanie jednak organizowano Tygodnie Miłosierdzia i wiele osób otrzymywało konkretną pomoc w ramach parafii. Szczególnym czasem tej aktywności był okres stanu wojennego i całokształt pomocy przekazywanej Kościołowi w Polsce przez zagraniczne organizacje charytatywne. Ważnym etapem na drodze do odrodzenia działalności społecznej Kościoła było powstanie - zgodnie z instrukcją Episkopatu z 1986 r. - parafialnych zespołów charytatywnych. Powstały one w większości parafii w kraju i wychodząc od rozdawnictwa darów zagranicznych, stopniowo ewoluowały w kierunku społecznej samopomocy. Caritas jako oficjalna instytucja Kościoła powróciła do życia, począwszy od 1989 r. We wszystkich 39 wówczas diecezjach powstały autonomiczne Caritas diecezjalne. Nieco później, bowiem 10 października 1990 r. powołano krajowy organ koordynacyjny pod nazwą Caritas Polska. Struktury Caritas w większości diecezji tworzone były praktycznie od zera, gdyż niemożliwe było przejęcie od państwa w drodze rewindykacji majątku zagrabionego po 1950 r. Warto również dodać, że obok diecezjalnych agend działają także równorzędne do nich: Caritas Archidiecezji Przemysko-Warszawskiej i Diecezji Wrocławsko-Gdańskiej Obrządku Greckokatolickiego, Caritas Ordynariatu Polowego i Caritas Zakonu Bonifratrów. Ciekawostką jest to, że w niektórych diecezjach istnieje szczebel pośredni między centralą diecezjalną a parafią, tzw. okręgi lub regiony Caritas, również dekanalni duszpasterze charytatywni, jak i dekanalne instruktorki charytatywne.
Jak wygląda posługa Caritas Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej?
Została ona powołana do życia 23 stycznia 1990 r. dekretem bp. Kazimierza Majdańskiego, a więc niedawno obchodziła XV-lecie swej działalności. Przed formalnym powołaniem trudną działalnością charytatywną w stanie wojennym i tuż po nim zajmowali się ks. kan. Ireneusz Antkowiak, a następnie śp. ks. prał. Tadeusz Ciepłuch. Centrum Caritas były dolne pomieszczenia kościoła Świętego Krzyża w Szczecinie, które stanowiły ogromny w swej powierzchni magazyn różnorakich darów. Przez jakiś czas Caritas znajdował się w dawnych pomieszczeniach Kurii Biskupiej przy ul. Królowej Korony Polskiej. Od kilku lat instytucja znajduje się ponownie na Pogodnie i zajmuje budynek tuż obok świątyni i plebanii. Tam też spotykam niezwykle oddanych całej sprawie pracowników, którzy wraz z ks. Piotrem Prymą - dyrektorem i jego zastępcami - ks. Romanem Kuchmistrzem i Mirosławem Zieziulą dbają o to, by pomagać wszystkim, którzy tego najbardziej potrzebują. Z rozmowy z nimi wyłania się niezwykle szeroki zakres zadań stojących przed biurem diecezjalnym i wszystkimi zespołami parafialnymi. Nie wszyscy może do końca uświadamiamy sobie, jak duże jest to pole działalności i jak szeroka jest gama niesionej pomocy. Samo prześledzenie głównych zadań, jakie realizują diecezjalne Caritas, budzi szacunek. Należą do nich: współpraca z Caritas Polska, inicjowanie i koordynowanie akcji Caritas, formacja i edukacja wolontariuszy, prowadzenie placówek pomocy, powoływanie Parafialnych Zespołów Caritas, powoływanie szkolnych kół Caritas, przeprowadzanie kwest w kościołach na cele charytatywne, na rzecz poszkodowanych przez kataklizmy i potrzebujących w tzw. Trzecim Świecie, organizowanie kolonii i półkolonii dla ok. 1000 dzieci z terenu Szczecina i diecezji w turnusach 14-dniowych z terapią. Natomiast do głównych zadań Parafialnych Zespołów Caritas należy: rozpoznawanie potrzeb i możliwości pomocy na terenie parafii (bez uwarunkowań wyznaniowych), prowadzenie ewidencji potrzebujących pomocy, współpraca z MOPR, OPS i radami osiedli, świadczenie pomocy w zakresie żywności, leków i odzieży, przygotowanie paczek z okazji świat Bożego Narodzenia i Wielkanocy, organizowanie Dnia Chorych, dodatkowa aktywność w Tygodniu Miłosierdzia, mobilizacja charytatywna wspólnoty parafialnej, rozprowadzanie świec w ramach akcji „Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom” i „Chlebków Miłości”, opieka nad świetlicami parafialnymi i typowanie dzieci na kolonie Caritas.