Urodził się 22 listopada 1908 r. w Mysłowicach. W 1934 r., w Poznaniu, przyjął święcenia kapłańskie. W tym samym roku został wikariuszem bazyliki gnieźnieńskiej, pełnił także funkcję notariusza w Kurii Metropolitalnej. 6 lat później został aresztowany przez gestapo i więziony w Szczyglinie. Trzy dni później osadzono go w obozie koncentracyjnym w Oranienburg-Sachsenhausen, a 13 grudnia 1940 r. przetransportowano go do Dachau. W obozie był poddawany eksperymentom medycznym. W 1945 r. VII Armia Amerykańska gen. Pattona wyswobodziła ks. Palewodzińskiego. Wkrótce potem zlecono mu funkcję delegata Misji Katolickiej w Paryżu w Związku Byłych Więźniów Politycznych. W tym samym roku został kapelanem SacreM Coeur w Montpellier. Równocześnie pełnił funkcję prefekta Internatu Polskiego w Nimes oraz Duszpasterza Obozu Polskiego w Couiza.

Rok później wrócił do Gniezna, gdzie ponownie posługiwał jako wikariusz bazyliki gnieźnieńskiej. W tym samym roku został też notariuszem Trybunału Metropolitalnego, kapelanem hufców harcerskich oraz kanclerzem Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie. W 1947 r. został penitencjarzem przy bazylice gnieźnieńskiej.

Od 1950 r. włączył się w działalność Archidiecezjalnej Komisji do Spraw Budowy i Konserwacji Kościołów i Budynków Kościelnych. Przez wiele lat w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym wykładał konserwację zabytków. W 1952 r. otrzymał tytuł kanonika gremialnego kolegiaty w Kruszwicy. W 1958 r. z nominacji kard. Stefana Wyszyńskiego został kanonikiem gremialnym Kapituły Bazyliki Prymasowskiej w Gnieźnie. Rok później został egzaminatorem prosynodalnym, a w 1962 r. egzaminatorem synodalnym.

1 stycznia 1988 r., w wieku 80 lat, przestał pracować w Kurii Metropolitalnej i przeszedł na emeryturę. Rok później został kustoszem Kapituły Prymasowskiej.

13 października br. zmarł w Domu Księży Emerytów w Gnieźnie. Trzy dni później, w katedrze, odbyła się pogrzebowa Msza św. Trumna została złożona na cmentarzu św. Piotra w Gnieźnie.