Ten zasłużony dla Kościoła łódzkiego kapłan urodził się w ziemiańskiej rodzinie 28 marca 1880 r. w Pisarzówce na Podolu. Rodzicami jego byli Michał i Laura z Przesmyckich. Po ukończeniu Klasycznego Gimnazjum w Kijowie wstąpił na Wydział Chemiczny Politechniki Kijowskiej. Po roku studiów na tej uczelni, idąc za głosem powołania i po odbyciu rekolekcji zapukał do furty Seminarium Duchownego w Żytomierzu. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk Biskupa łucko-żytomierskiego 2 maja 1902 r. Przez pięć lat był wikariuszem i prefektem w Winnicy. W 1911 r. wyjechał na studia teologiczne do Zurychu, a następnie do Francji, Belgii i Anglii. Po powrocie w 1918 r. pełnił przez dwa lata obowiązki prefekta i wikariusza w Owruczu, a następnie w Ołyce. W latach 1921-25 zajmował stanowisko kanclerza Kurii Biskupiej w Łucku. Później przeniósł się do nowo powstałej diecezji łódzkiej, gdzie kolejno pełnił funkcje: wikariusza parafii św. Anny w Łodzi, kapelana łódzkich domów zakonnych i prefekta szkół średnich. W roku 1931 został wizytatorem nauki religii w łódzkich szkołach powszechnych, a w 1934 - rektorem kościoła św. Urszuli. W następnych latach pełnił funkcje: notariusza Sądu Biskupiego, dyrektora Unii Bractwa Różańcowego, a także diecezjalnego dyrektora Związku Misyjnego Duchowieństwa. Zmarł 3 września 1941 r. w Szpitalu Świętej Rodziny w Łodzi i został pochowany na Starym Cmentarzu.

Rodzina ks. Męcińskiego znana była z przywiązania do Kościoła i kraju. Z niej pochodzi wielebny o. Wojciech Męciński, męczennik japoński w roku 1643. Na początku XVIII w. dziedzic Kurozwęk i kasztelan bracławski Męciński ofiarował Ojcom Paulinom opuszczony w Leśniowie przez Karmelitów Bosych klasztor z cudowną figurą Matki Bożej. Na Jasnej Górze znajduje się płyta grobowa tej rodziny z bardzo obszernym rodowodem.