O. Dariusz Kowalczyk od 2003 r. jest przełożonym prowincji wielkopolsko-mazowieckiej Towarzystwa Jezusowego. Studiował na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Studia ukończył w 1998 r., uzyskując stopień doktora w zakresie teologii dogmatycznej. W Rzymie pracował jako dziennikarz w Radiu Watykańskim, jest wykładowcą na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie. Publikuje swoje teksty w „Życiu Duchowym”, „W drodze”, „Więzi”, „Przeglądzie Powszechnym” i „Tygodniku Powszechnym”. W 2001 r. wydał książkę Bóg w piekle, a 2 lata później Między dogmatem a herezją. Podczas spotkania prezentowano książki Między dogmatem a herezją oraz Pięć słów Kościoła, której nasz Gość jest współautorem. Książkę wydało wydawnictwo „Rhetos” w Warszawie.
Na wstępie swojego wykładu o. Kowalczyk podzielił się refleksjami ze spotkania Prowincjałów Zakonu Jezuitów z Europy Środkowowschodniej w Brukseli. Wyjaśnił też, że temat wykładu Co z tym Kościołem... zapożyczył od redaktora Tomasza Lisa. Podkreślił, że jest to temat bardzo pojemny, wywoławczy. Gość Spotkań podzielił się przemyśleniami dotyczącymi teraźniejszości Kościoła, przyszłości i tym, jak on sam rozumie dzisiejszy Kościół. Jezuici Europy Wschodniej bardzo różnią się w rozumieniu Kościoła, ale mimo wszystko pragną budować go i tworzyć jego przyszłość. Mówiąc o Kościele stajemy przed bardzo trudnym zadaniem, bo jest to instytucja Bosko-ludzka. Kiedy się mówi o Kościele, jaki powinien być, jakim powinien mówić językiem, to mówi się, że powinien mieć na uwadze współczesnego człowieka, ale nie istnieje coś takiego jak jeden „współczesny człowiek”. Każdy człowiek jest bardzo różny i różnie myśli o Kościele, różnie Kościół postrzega, ma bardzo różne poglądy. Nie ma też definicji, kim jest współczesny człowiek. Kościół w każdym czasie próbuje do każdego człowieka dotrzeć i pomagać mu w poznaniu Boga. Jeśli pada pytanie, jaki Kościół powinniśmy budować, to trzeba pamiętać o tym, co pisze Jan Paweł II w Novo millennio ineunte. „To jest swoisty testament Ojca Świętego na trzecie tysiąclecie Kościoła - uważa Ojciec Prowincjał.
- W tym liście Papież mówi, że nie zbawi nas jakaś magiczna formuła, nie znajdziemy jakiegoś programu, jakiejś strategii; ostatecznie zbawi nas osoba Jezusa Chrystusa. Wszelkie programy mają sens, ale w jakimś stopniu i w pewnym sensie relatywizują się. Trzeba o tym pamiętać. Chodzi ostatecznie o osobę Jezusa Chrystusa, a nie o ideologię, ideę, myślenie, jakiś system moralny czy filozoficzny”. Gość nawiązał też do wywiadu, jakiego udzielił jeden z belgijskich kardynałów dla miesięcznika „W drodze”. Na pytanie, czego potrzebuje współczesny Kościół, który w wielu krajach Europy zdaje się umierać, powiedział: Kościołowi trzeba świętych, jak św. Franciszek z Asyżu czy św. Katarzyna ze Sieny. Ale na razie takich świętych nie widać w tych krajach, o których myślał kardynał.
O. Kowalczyk przytoczył też opinię Generała Jezuitów o współczesnym Kościele, który zauważył, że jest w nim przerost akcji nad kontemplacją. Dużo mówimy, dużo planujemy, a za mało się wspólnie modlimy. Gość Spotkań nakreślił dwie opcje myślenia o Kościele. Pierwsza opcja - Kościół jako poszukujący pracy pokorny sługa. Druga opcja - Kościół jako świadomy swej wyjątkowej misji prorok. Następnie rozwinął tę myśl, podkreślając, że należy bronić się przed triumfalizmem Kościoła. Mówił też o ekspansji muzułmanów w Europie i o swobodach dla nich ze strony rządów europejskich przy równoczesnym braku tolerancji dla chrześcijaństwa w krajach muzułmańskich. Podczas dyskusji pytano o rolę Kościoła w Polsce w obecnym czasie, podkreślano wielką rolę, jaką Kościół odegrał w walce z komunizmem.
Pytano o rekolekcje i spowiedź przez internet, poruszono problem Komunii św. podawanej na rękę i spraw dotyczących współczesnego Kościoła na świecie, w Europie i Polsce. Pytano również o możliwe kierunki rozwoju ruchu ekumenicznego, m.in. o dialog z Kościołami Wschodu, wspólnotą anglikańską, luteranami oraz wyznawcami islamu.
Spotkanie uświetnił występ kameralnego chóru „Sine Nomine” pod dyrekcją Joanny Makijonko.