Religijne zaangażowanie w życie ekonomiczne - podkreśla Synod - powinno być nacechowane przestrzeganiem i realizowaniem zasad odpowiedzialności, uczestnictwa, twórczości i przedsiębiorczości. W ocenie aktywności społeczno-gospodarczej nie wolno zapominać, że "Bóg przeznaczył ziemię ze wszystkim, co ona zawiera, na użytek wszystkich ludzi i narodów, tak aby dobra stworzone dochodziły do wszystkich w słusznej mierze - w duchu sprawiedliwości, której towarzyszy miłość" (KDK 69). Tak sformułowana zasada powszechnego przeznaczenia dóbr nie sprzeciwia się moralnemu zaakceptowaniu własności prywatnej. Własność prywatna i społeczna powinny wzajemnie się uzupełniać. Człowiek ma prawo do własności prywatnej, ma prawo i obowiązek do uczestnictwa w życiu społecznym, wynika stąd też obowiązek świadczenia ze swej własności na rzecz dobra wspólnego.

U podstaw etyki ekologicznej leży zrozumienie człowieka w dziele stworzenia. Człowiek jest współpracownikiem Boga i nie może samowolnie rozporządzać ziemią, podporządkowując ją bezwzględnie własnej woli. Wyznawcy Chrystusa powinni przyjmować postawę bezinteresowności, szlachetności i wrażliwości wobec piękna i harmonii naturalnego środowiska człowieka, postawę, która pozwala odczytywać w rzeczach widzialnych przesłanie niewidzialnego Stwórcy.

Jan Paweł II podczas nawiedzenia Zamościa 12 czerwca 1999 r. powierzył nam troskę o środowisko naturalne w duchu odpowiedzialności za człowieka i jego życie. W kontekście współczesnych postaw ludzkich, które są przejawem braku poszanowania praw natury i zaniku poczucia wartości życia, Ojciec Święty wzywa nas do poszanowania prawa, które zostało wpisane w naturę przez Boga: "To prawo wyznacza pewien wewnętrzny porządek, który człowiek zastaje i który powinien zachować. Wszelkie działanie, które sprzeciwia się temu porządkowi, nieuchronnie uderza w samego człowieka". Papież dodaje równocześnie, że ochrona środowiska naturalnego jest ściśle złączona z obroną życia ludzkiego. "Jak można skutecznie stawać w obronie przyrody, jeśli usprawiedliwiane są działania bezpośrednio godzące w samo serce stworzenia, jakim jest istnienie człowieka? Czy można przeciwstawiać się niszczeniu świata, jeśli w imię dobrobytu i wygody dopuszcza się zagładę nienarodzonych, prowokowaną śmierć starych i chorych, a w imię postępu prowadzone są niedopuszczalne zabiegi i manipulacje już u początków życia ludzkiego? Gdy dobro nauki albo interesy ekonomiczne biorą górę nad dobrem osoby, a nawet całych społeczności, wówczas zniszczenia powodowane w środowisku są znakiem prawdziwej pogardy dla człowieka".