Decyzja, że to właśnie parafia Świętej Rodziny dostąpi zaszczytu przyjęcia Ojca Świętego zapadła w marcu 1987 r. po analizie 7 propozycji. Za tą kandydaturą przemawiała wielkość terenu (56 ha) oraz dogodność pod względem komunikacyjnym. Teren wymagał jednak wielkich nakładów adaptacyjnych. Do pracy przystąpiły poszczególne sekcje Komitetu Organizacyjnego. Plac został podzielony na 146 sektorów (każdy mógł pomieścić od 6 do 8 tys. ludzi). Utworzono w ten sposób teren gotowy przyjąć około 1,5 mln osób. Długość drewnianych ogrodzeń wyniosła ok. 20 km. Pomiędzy sektorami utwardzono prawie 1400 m prowizorycznych dróg, umożliwiających w razie potrzeby szybkie dotarcie do poszczególnych sektorów. Powstało 14 zespołów sanitarnych i 17 punktów poboru wody. Ułożono 2 km prowizorycznej sieci wodociągowej. Obok budującego się kościoła zostało wzniesione podium i ołtarz o pow. 1250 m2 i wysokości 3,5 do 5,5 m. Mieszkańcy Czubów z wielkim zaangażowaniem pomagali w tych pracach, które z Komitetem Organizacyjnym koordynował proboszcz, ks. Ryszard Jurak.
We wtorek, 9 czerwca, od wczesnego rana na teren głównej celebry na Czuby udawali się pielgrzymi z naszej i sąsiednich diecezji. Czas oczekiwania na przyjazd Ojca Świętego wypełniały modlitwa oraz śpiewy, prowadzone przez orkiestry i chóry. O godz. 16.00 na teren kościoła Świętej Rodziny wjechała kolumna papieska. Wierni pozdrawiali Ojca Świętego brawami i okrzykami: „Niech żyje Papież!”. Przed rozpoczęciem liturgii Jan Paweł II poświęcił dzwony parafialne oraz kamienie węgielne dla nowo powstających kościołów w diecezji. Następnie udał się na podium polowego ołtarza. Oficjalne powitanie zostało wygłoszone przez biskupa lubelskiego Bolesława Pylaka. Uroczystą Mszę św. koncelebrowali z Ojcem Świętym kardynałowie i biskupi. Po Liturgii Słowa zebranym zostało przedstawionych 50 diakonów. Po prezentacji Papież wygłosił homilię na temat kapłaństwa oraz udzielił święceń kapłańskich diakonom reprezentującym wszystkie diecezje.
„Nazwałem Was przyjaciółmi. Dzisiaj na szlaku mojego pielgrzymowania po Ojczyźnie znajduje się Lublin. Raduję się, że znowu mogę być w tym historycznym mieście, z którym pozostawałem związany przez szereg lat pracy na Katolickim Uniwersytecie - powiedział w homilii Ojciec Święty. - Serdecznie pozdrawiam Lublin: miasto i Kościół, który na ziemi lubelskiej spełnia swe posłannictwo. [...] Ileż to wspomnień historycznych przychodzi na myśl, gdy jestem w mieście, w którym chrześcijaństwo ma tysiąc lat tradycji, w mieście, które było miejscem Unii Polski z Litwą w 1569 r., w mieście, które przeżyło tyle wojen, najazdów i zniszczeń. Ich symbolem jest Majdanek, gdzie miałem okazję zatrzymać się dziś rano z głębokim przejęciem. Wyrażam radość, że Lublin żyje, że się rozwija; powstają w nim nowe dzielnice i nowe kościoły”.