„On odszedł.
Kiedy odchodzi człowiek,
bliskość ulatuje jak ptak,
w nurcie serca zostaje wyrwa,
w którą wdziera się tęsknota.
Tęsknota - głód bliskości”.
(Karol Wojtyła, „Odkupienie”)

On odszedł. Tak wielu ludzi odchodziło przed Nim. Wśród nich były to osoby tak nam bliskie i drogie, jak ojciec, matka, siostra, brat... Wraz z ich odejściem traciliśmy oparcie, grunt, pewność, bliskość. Na samo ich wspomnienie wdziera się do serca tęsknota, smutek i ból, a do oczu cisną się łzy. Pozostawili po sobie wyrwę w naszym sercu, której po ludzku rzecz biorąc, nic nie jest w stanie zapełnić. Ale On był dla nas Skałą - Opoką (por. Mt 16, 18). Wbrew prawu przemijania i logice dziejów sądziliśmy, że będzie z nami zawsze. Tak podpowiadało nam serce. Podobnie jak Polacy sądziły także miliony ludzi na całym świecie. Kiedy nam mówił o swoim odejściu, gotowi byliśmy protestować tak, jak Piotr wobec zapowiedzi męki i śmierci Chrystusa: „Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie” (Mt 16, 22). A jednak przyszło!
Kiedy umierał Chrystus, to „ziemia zadrżała i skały zaczęły pękać” (Mt 27, 51). Również w dzisiejszych czasach ziemia drży, i to nieustannie. Nie tylko od startujących statków kosmicznych, samolotów odrzutowych, pędzących z zawrotną szybkością samochodów, ciężkich pojazdów mechanicznych czy pracujących turbin i maszyn, ale także od uderzenia stóp śpieszących się, nie wiadomo dokładnie dokąd, ludzi. Skały są rozsadzane w celu poszukiwania i eksploatacji bogactw naturalnych. Wydawać by się mogło, że nic nie jest w stanie zatrzymać tempa współczesnego świata. „On odszedł. Kiedy odchodzi człowiek, bliskość ulatuje jak ptak”. Jego śmierć nie tylko wyciszyła ludzkie serca, ale je skruszyła, w wielu wypadkach podobnie jak skały Golgoty. Nikt nie wstydził się łez. Zwariowany dotąd świat jak gdyby się zatrzymał, a przynajmniej zwolnił tempo. Ludzie na całym globie nagle uświadomili sobie, Kogo tracą i jak wielka „wyrwa” powstała po Jego odejściu, „w którą wdziera się tęsknota”.
„Tęsknota - głód bliskości”. Ten głód sprawił, że spontanicznie zaczęliśmy gromadzić się w świątyniach i modlić w miejscach związanych z Jego lub przed Jego wizerunkami. Zapewne „głodem bliskości” powodował się student, który przy aprobacie pozostałych słuchaczy, a także mojemu wielkiemu zbudowaniu, taktownie przerwał mi wykład i zaproponował: „Pomódlmy się za Niego”. Z podziwem patrzyłem, jak młodzi ludzie klęczeli zatopieni w modlitwie na bazaltowej, ostrej kostce przed Jego pomnikiem usytuowanym przy zamojskiej katedrze. Kiedyś na modlitwy za zmarłych zapraszano za pośrednictwem obrazka, który na wioskach przekazywano z domu do domu. Dziś młodzież na modlitwę zapraszała się za pośrednictwem telefonów komórkowych lub internetu. Chcieli być we wspólnocie, a tym samym z Nim. Sprawiał to „głód bliskości”. Ten głód bliskości odczuliśmy w pełni dopiero po Jego śmieci, bo: „Jeśli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie tylko samo jedno, ale jeśli obumrze, przynosi plon obfity” (J 12, 24).
„Kiedy odchodzi człowiek (...) w nurcie serca zostaje wyrwa, w którą wdziera się tęsknota”. Natura nie znosi próżni. Wyrwa może być zapełniona nawet śmieciami, a serce może ogarnąć tęsknota za złem. Dlatego za życia często pytał, zwłaszcza ludzi młodych, kto jest w stanie zapełnić głód bliskości ludzkiego serca? Biblijny Mojżesz, do którego często się Go porównuje, tuż przed śmiercią ukazał Narodowi Wybranemu Ziemię Obiecaną jako cel jego wędrówki. Natomiast Jego śmierć w pierwszą sobotę miesiąca, poświęconą kultowi Niepokalanego Serca Matki Najświętszej, a zarazem w wigilię Święta Miłosierdzia Bożego, jasno potwierdza to, w co głęboko wierzył i nieustannie głosił, o czym pisał w jednym z utworów poetyckich tuż przed wyborem na Stolicę Piotrową: „ODKUPIENIE jest nieustanną bliskością TEGO, KTÓRY ODSZEDŁ” (Karol Wojtyła, tamże).
Odkupicielowi człowieka poświęcił pierwszą, programową encyklikę. Nieustannie podkreślał rolę Matki Bożej w dziele Odkupienia. Nasza tęsknota - głód bliskości instynktownie zbliżają nas do Chrystusa i Jego Najświętszej Matki. W czasie ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny wskazywał na Miłosierdzie Boże jako jedyną szansę dla ludzkości: „W miłosierdziu Boga świat znajdzie pokój, a człowiek szczęście!”. Już w 1944 r. pisał: „Miłość mi wszystko wyjaśniła,/ miłość wszystko rozwiązała -/ dlatego uwielbiam tę Miłość,/ gdziekolwiek by przebywała” (Karol Wojtyła, Pieśń o Bogu ukrytym). Tylko Miłość płynąca z krzyża jest zdolna wypełnić wyrwę powstałą w nurcie naszych serc po Jego odejściu.