Pierwsze nawiedzenie

„Parafia jest instytucją społeczno-religijną, głęboko wrośniętą w pejzaż miasta lub wsi, jednocześnie wspólnotą i podstawową instytucją kościelną, poprzez którą dokonuje się inicjacja religijna oraz nawiązana zostaje łączność pomiędzy człowiekiem a Kościołem” - napisał w jednej ze swoich książek wieloletni proboszcz i budowniczy świątyni parafialnej, ks. Z. Lipski. To „wrośnięcie parafii” w historyczno-kulturową rzeczywistość podlubelskiej Dąbrowicy podkreślały i tym razem grupy formacyjno-duszpasterskie, modlitewne i wokalno-muzyczne, kapela i ludowy zespół pieśni i tańca w strojach regionalnych, siostry ze zgromadzenia Służebnic Matki Dobrego Pasterza i Franciszkanki Misjonarki Maryi oraz osoby związane z archidiecezjalnym „Domem Spotkania” Caritas. O wielkiej pracy, poświęconej w rodzinach i we wspólnocie parafialnej inicjacji żywego uczestnictwa w życiu religijno-duchowym, świadczyło uczestnictwo w peregrynacji scholi dziecięcej, scholi młodzieżowej, grup ministranckich i lektorskich, młodzieży szkolnej, studenckiej i pracującej zawodowo.
Kilkutysięczna rzesza parafian i gości, rozmodlonym, rozśpiewanym i barwnym korowodem oczekiwała na Jasnogórską Ikonę przy trasie z kościoła parafialnego do Płouszowic. Rokrocznie, nieraz po kilka razy, wierni z Dąbrowicy pod kierunkiem duszpasterza uczestniczą w pielgrzymkach do Częstochowy i maryjnych sanktuariów archidiecezji lubelskiej. Dzisiaj Maryja „po górach, dolinach” i słonecznych wąwozach przybyła jakby z rewizytą. Radni parafialni, ojcowie, matki, przedstawiciele młodzieży i ministranci przynieśli Jasnogórską Ikonę do świątyni. Należy podkreślić, że była to pierwsza peregrynacja w Dąbrowicy i w niedawno konsekrowanej świątyni.
Peregrynację bezpośrednio poprzedziło nabożeństwo oczekiwania, które poprowadził ks. prał. Józef Szczypa, wprowadzając nie tylko w religijny i podniosły nastrój rozmodlenia, ale także w historyczny dorobek i tradycje miejscowej społeczności. Ewangelię o Nawiedzeniu odśpiewał ks. kan. Stefan Czerniej, który przed trzydziestu laty, jako wikariusz parafii Krężnica, odczytywał ją w zupełnie innej rzeczywistości. Wędrujące wówczas ramy i świeca, jako wymowne symbole, a zarazem dowody signum temporis reżimowych ograniczeń, są obecnie przywoływane jako memento. Miało to miejsce podczas nabożeństwa w przeddzień dąbrowickiego nawiedzenia.

Aby szarość wypełnić Bogiem...

Abp J. Życiński pogratulował miejscowym parafianom podniosłej i historycznej chwili, w której mogli brać udział i wyśpiewać Magnificat swoich serc. Przypomniał zebranym, że podejmują obraz Bogurodzicy w doniosłym momencie konklawe, które postanowi o wyborze nowego następcy św. Piotra. Pasterz archidiecezji w języku francuskim powitał gości przybyłych z ks. Krzysztofem Kwiatkowskim i ks. Bernardem z Francji. Zapowiedział, że wkrótce odprawi Mszę św. w parafii św. Idy w Münster, z którą parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Dąbrowicy od trzynastu lat współpracuje.
Nawiązując do odczytanej Dobrej Nowiny z Kany Galilejskiej, Arcypasterz zachęcał wiernych do naśladowania Maryi „w Jej umiłowaniu szarości dnia wypełnionego Bogiem”. Przywołując przykłady z rzeczywistości Kościoła w różnych częściach świata, mówił, że najtrudniejsze bywają najmniej efektowne, drobne czyny, jak choćby czytanie i stosowanie papieskich encyklik. Na tym jednak, a nie tylko na wzniosłych gestach i nośnych medialnie hasłach, polega żmudne budowanie europejskiej wspólnoty ducha. Metropolita Lubelski przestrzegał przed obojętnością na bliźniego i na Chrystusa, nawołując do odpowiedzialnego określania stylu, w którym będzie miejsce na to, co wspólne, budujące i piękne, gdzie nawet bolesne doświadczenia z męczeńskiej historii będą służyły otwieraniu się na szerszą chrześcijańską wspólnotę.

Na szlaku zawierzenia i świadectwa wiary

Szczególne miejsce w programie peregrynacji zajęło nabożeństwo wdzięczności za dar przekazanej wiary. Przywołano w nim pokolenia duszpasterzy i praojców, którzy w ekstremalnych nieraz warunkach dziejowych budzili wiarę i zapalali życie pełne chrześcijańskiej miłości i nadziei. Modlitwą otaczano byłych duszpasterzy parafii, ojców: Sylwestra Tomaszewskiego, który posługiwał w miejscowej społeczności w latach 1950-51, Franciszka Siemianowicza (1951), Józefa Macha (1951-57), Mariana Spytkowskiego (1957-61) oraz księży proboszczów diecezjalnych: Antoniego Pereta (1961-74), Stanisława Flisa (1971-79), Jana Sobczaka (1979-81), Jana Wielgusa (1981-84), Piotra Kurowskiego (1984) oraz wikariusza w latach 1980-81 ks. Jerzego Wnuka.
Mszy św. o północy i dziękczynnym modlitwom za dar powołania kapłańskiego i zakonnego przewodniczył franciszkanin, o. Ryszard Żuber z Niepokalanowa, pochodzący z tutejszej parafii. Modlono się w intencji i przy współudziale księży, którzy pracowali na praktykach w parafii i u posługujących na terenie parafii sióstr. W każdym momencie nawiedzenia Matki Jezusa obecne były siostry, pracujące z młodzieżą i potrzebującymi w Dąbrowicy. W wieczorne czuwanie i oprawę liturgii Mszy św. wplatały się modlitwy i śpiewy 49-osobowej delegacji katolików z Francji. Przybyli oni ze swoimi duszpasterzami z diecezji, z której pochodzi św. Teresa z Lisieux.
Czas refleksji i modlitwy poświęcony był także osobie i nauczaniu Ojca Świętego Jana Pawła II, który wiele razy podkreślał, że jest człowiekiem zawierzenia, którego uczył się u stóp Jasnogórskiej Matki Kościoła. Poświęcony papieskiemu „Jestem - pamiętam - czuwam” montaż, wraz z osobistym świadectwem, przedstawił ks. Wojciech Szlachetka. Ksiądz Wojciech z wielkim autentyzmem dokonał pogłębionej refleksji nad ostatnim trzydziestoleciem, które zapisało się mocno w jego życiu i powołaniu, a także odmieniło całe pokolenie „Jana Pawła II”. Również świadectwa przywołane przez o. Hieronima, paulina, kustosza częstochowskiej Ikony, jak Boża rosa z nieba użyźniały zasiew wiary na niwach ludzkich serc. Podkreśleniem tego faktu był wieczorny deszcz, który nastał po słonecznym dniu dąbrowickiej peregrynacji.