To był czwartek 31 marca 2005 r., gdy naszą Ojczyznę obiegła smutna informacja - Ojciec Święty Jan Paweł II jest chory. Sygnały z mediów, które do nas docierały, nie budziły zadowolenia, toteż księża i wierni z parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Głogowie poczuli w swych sercach naglące wezwanie do modlitwy o zdrowie dla Jana Pawła II. Proboszcz parafii - ks. kan. Janusz Idzik podał komunikat, że trwanie na modlitwie, gdy będzie taka potrzeba serca, będzie przez całą noc. Długo w nocy celebrowano Najświętszy Sakrament. Modląc się, analizowaliśmy swoje postawy w świetle nauki płynącej z krzyża. Smutna historia pogarszającego się stanu zdrowia naszego Ojca Świętego coraz głębiej wlewała się w dusze księży i parafian. Mieszkańcy parafii falą wypełniali kościół. Najważniejsza była wspólna modlitwa. Trwaliśmy na modlitwie różańcowej, prosiliśmy o uzdrowienie Ojca Świętego. Pochyleni przed ołtarzem, wsłuchani w komunikaty płynące z mediów, ciągle oczekiwaliśmy na cud, ale niestety usłyszeliśmy, że Ojciec Święty Jan Paweł II stoi już u drzwi Boga Ojca. Była to godz. 21.37 - sobota, wigilia Miłosierdzia Bożego, w przeddzień naszego parafialnego odpustu.
Po oficjalnych informacjach odbyła się dla nas bardzo smutna Msza św. za spokój duszy Ojca Świętego. Modlitwy trwały całą noc. Do kościoła wierni przynosili kwiaty, świece i znicze, które płonęły na wymownym znaku krzyża. Płonęły przez cały czas symbole naszej pamięci, wdzięczności, miłości. Padały indywidualne intencje modlitewne od rodzin, dzieci i młodzieży, duszpasterstwa nauczycieli, duszpasterstwa służby zdrowia, wspólnot modlitewnych.
W sobotnią noc 2 kwietnia śpiew chóru parafialnego na kanwie Koronki do Miłosierdzia Bożego wyciskał głęboki żal w sercu. O północy na Mszę św. wspólnotową zaproszono wiernych z innych parafii. Codziennie pod kierunkiem naszych księży i indywidualnie każdy mógł modlić się według wielkości swego serca i wrażliwości.
Kolejny dzień pielgrzymowania z Ojcem Święty oddany był przede wszystkim dzieciom i młodzieży uczącej się w szkołach w obrębie parafii. Kolejne Msze św. gromadziły na modlitwach uczniów Szkoły Podstawowej nr 14, Szkoły Podstawowej nr 3, Gimnazjum nr 2 i Zespołu Szkół Rolniczych. Było to wymowne dziękczynienie Pawłowi Janowi II za ojcowską opiekę. Istotnym akcentem w tym dniu był montaż poetycko-muzyczny w wykonaniu uczniów Gimnazjum nr 2 wyreżyserowany przez nauczycielkę Barbarę Kozdraś. W tymże dniu na pogrzeb Jana Pawła II do Watykanu ze wspólnotą Drogi Neokatechumenalnej wyruszył ks. kan. Janusz Idzik.
W przeddzień pogrzebu Jana Pawła II z placu kościoła na plac Jana Pawła II wyruszył Biały Marsz, który zgromadził ogrom młodzieży, dorosłych i dzieci. Pielgrzymując, modliliśmy się za Ojca Świętego, odmawialiśmy Koronkę do Miłosierdzia Bożego, a młodzież ze scholi przypominała fragmenty książek Tryptyk rzymski oraz Pamięć i tożsamość. Ks. Marek Bodziony poprowadził Apel Jasnogórski a młodzież z KSM-u pod kierunkiem prezesa Leszka Drankiewicza poprowadziła czuwanie modlitewne. Przepiękny śpiew scholi z naszego kościoła pod kierunkiem Marty Florczak wyciskał zgromadzonym łzy. Spotkanie modlitewne podarowane Janowi Pawłowi II było współorganizowane przez Starostwo Powiatowe w Głogowie. Na plac Jana Pawła II przybyły władze gminy miejskiej Głogowa, starostwa powiatowego oraz ościennych gmin. W symbolicznej łączności z Ojcem Świętym zapalono setki świec i zniczy.
W kościele w modlitewnym zamyśleniu modlili się i czuwali nauczyciele głogowscy z duszpasterzem - ks. Tadeuszem Wołoszynem. Rozważania, modlitwa, słowa testamentu Ojca Świętego, przeplatane śpiewem pieśni, i Msza św. dopełniały to przeżywanie ostatniej drogi z Ojcem Świętym.
W wyłożonej księdze kondolencyjnej płynął potok podziękowań i strumień ogromnego żalu - proste z serca płynące słowa kierowane do Jana Pawła II i do Boga tworzyły i zapamiętywały historię tych trudnych chwil.
Jeszcze cały piątkowy wieczór i noc już po pogrzebie Ojca Świętego modliliśmy się w kościele w jego intencjach, a zwieńczeniem modlitwy była Msza św. za Ojca Świętego od kapłanów. Nasi księża: ks. kan. Janusz Idzik, wikariusze ks. Tadeusz Wołoszyn i ks. Marek Bodziony mogli w tych dniach ujrzeć piękną twarz swojego Kościoła, mimo że była bardzo zbolała.
Znicze zgasną, ale zapewne zdaliśmy sobie sprawę, że prawdziwym znakiem wdzięczności i miłości do Ojca Świętego Jana Pawła II może być tylko nasze codzienne życie, które się będzie działo na Jego oczach.