„Kościół Cię nie ogarnie, wszędy pełno Ciebie i w otchłaniach i w morzu, na ziemi i w niebie” - śpiewamy w pieśni Jana Kochanowskiego. W świecie istnieje stała komunikacja istot żywych z roślinami i zwierzętami, a nawet z kosmosem. Komunikacja w wymiarze ponadnaturalnym dokonuje się pomiędzy istotami duchowymi. Należą do nich czyste duchy czyli aniołowie oraz ludzie, którzy stworzeni zostali na obraz Boży. Aniołowie i ludzie, posiadając Boże podobieństwo, mogą się jednoczyć ze swoim Stwórcą przy pomocy rozumu i woli, które są narzędziami Ducha. Bóg łączy się z aniołami w sposób doskonały. Aniołowie będąc czystymi duchami, mogą w sposób bezpośredni nawiązywać kontakt z Bogiem i oddawać mu chwałę. Są, jak mówi Pismo Święte, pośrednikami - posłańcami wypełniającymi wolę Bożą w stosunku do stworzeń i człowieka.
Ludzie po grzechu pierworodnym utracili bezpośredni kontakt z Bogiem. Tracąc pierwotna doskonałość jaką mieli w raju zostali pozbawieni komunikacji bezpośredniej ze swoim Stwórcą i Panem. Pomimo tego grzechu, Bóg nie przestał komunikować się z człowiekiem. Szukał różnych sposobów, aby na nowo nawiązać z nim kontakt. Cały Stary Testament jest napełniony Bożą tęsknotą i szukaniem człowieka, który oddalił się od swojego Stwórcy. Bóg posyłał swoich posłańców i tak przez nich nawiązywał kontakt z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem. Objawiał się prorokom i patriarchom, aż na koniec, gdy nadeszła pełnia czasów, Bóg zesłał Swojego Syna. Dopiero Jezus nawiązał w pełni utraconą komunikacje z Bogiem Ojcem. Przywrócił na nowo człowiekowi Synostwo Boże, czyli właściwy wymiar jego Ducha. Jezus w imieniu człowieka przeprosił za grzechy Boga Ojca swoją doskonałą ofiarą na krzyżu. Z tej Miłości wypływa siła, która zdolna jest zwrócić wszystkich ludzi ku Bogu. Grzechy wiążą człowieka z całym światem zła ziemskiego i pozaziemskiego, tj. z aniołami złymi. Miłość Chrystusa daje możliwość zerwania tych fatalnych więzów. Przez miłość okazaną w męce i śmierci krzyżowej Jezus dał nam możliwość przezwyciężenia w nas fatalizmu. „Kto miłuje w duchu Chrystusowym, już nie jest niewolnikiem zła” - mówi św. Paweł. Wielkość miłości Chrystusowej nie przygniata człowieka i nie niweczy ludzkiej miłości, ale domaga się z jego strony współdziałania. Bóg nie czyni tak, jak to czynią ludzie, którzy nie mogą znieść obok siebie wielkiej osobowości. Chrystus pozwala rosnąć, rozwijać się człowiekowi na miarę jego Miłości. Jezus cieszy się, że są wielcy chrześcijanie, którzy współpracując z łaską Bożą, osiągają wymiary ducha Chrystusowego. Takim mocarzem Chrystusowego ducha był Jan Paweł II. Jego życie pełne miłości do człowieka wyzwoliło w ostatnich dniach wielką falę dobra. Ta fala dobra nie może być zatrzymana żadnymi przeszkodami, które rzucają Kościołowi nosiciele zła i nienawiści. Ogień miłości, który rozniecił Jan Paweł II nie będzie zagaszony w sercach tych, którzy go kochają. Papież czerpał wszystko od Chrystusa zmartwychwstałego, którego moc miłości rozlewa się po całym świecie od 2000 lat. Zawsze podkreślał, że to dzięki Chrystusowi otrzymywał dary wzrastania w Jego w łasce. Współpracując z łaską Bożą my możemy również rozwinąć ludzkiego ducha do wymiarów Bożych. Boski zaś Duch jest nieograniczony, a Jego istotą jest Miłość.
Kościół jest społeczna formą współpracy z Chrystusem. Współpraca ta uwidacznia się pięknie w liturgii Mszy św., sprawowanej dzięki inspiracji i obecności Ducha Świętego. Współdziałanie z Chrystusem, który ofiarowuje się we Mszy św. w sposób niekrwawy, polega na tym, że chrześcijanie przynoszą na ołtarz wszystko to, co w ich czynach pochodziło z miłości, wszelkie dobro praktykowane w życiu codziennym, jak również swój żal za braki występujące w ich moralnym życiu. Dobro przyniesione i połączone z miłością Chrystusa coraz bardziej z Nim jednoczy i jest siłą rozbudowująca cały Kościół, który jest Jego Ciałem Mistycznym. Nie trzeba lękać się o rozwój Kościoła, ani trwożyć się z powodu tzw. kryzysów i niedorastania do miary miłości Chrystusowej. Kościół czerpie swój rozwój nie z ludzkich wymiarów ducha, które są ułomne i często uwikłane w słabości, ale z Bożego skarbca Chrystusowej miłości. Zadaniem naszym jest współpraca i rozwój na miarę miłości naszego Pana Jezusa Chrystusa. Jan Paweł II w Redemptor Hominis, pytał jaką miara mierzyć człowieka, czy miarą zmysłów, rozumu, inteligencji, czy siły mięśni? Ta miarą jest Jezus Chrystus. On sam jest doskonałą miarą, która należy przykładać do każdego człowieka, będącego w ciągłym procesie rozwoju. Miarą zaś współpracy człowieka z Jezusem są Jego słowa: „jaka miarą mierzycie taką wam odmierzą” i „cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych Mnieście uczynili”.