Bezpośrednio ze wzgórza kazimierskiej fary procesja z Ikoną Matki Bożej przeszła przez Rynek na miejsce kolejnego spotkania Matki ze swoimi dziećmi. Wielowiekowe dziedzictwo tego magicznego miasteczka, tak obecne tutaj na każdym kroku, wzbogaca się o kolejne wyjątkowe doświadczenie peregrynacyjnego nawiedzenia. Nabiera ono szczególnego znaczenia właśnie teraz, z tej racji, iż przypada w okresie bezpośrednich przygotowań do uroczystych obchodów 200-lecia istnienia diecezji lubelskiej. Bolesna śmierć Jana Pawła II, a później wybór jego następcy Benedykta XVI jeszcze silniej wpisują bieżące wydarzenia w kolejne karty naszej historii, ale i historii tego nawiedzenia, którego jesteśmy świadkami i uczestnikami. Na górującym nad Kazimierzem wzniesieniu, po drugiej stronie Rynku, vis-á-vis kazimierskiej fary, jakby spinającym klamrą obszar miasta, wznosi się murowany, barokowy kościół. Już pod koniec XVI w. była tu kaplica, konsekrowana w 1591 r. przez bp. Dembowskiego. W jej wnętrzu od strony północnej znajdują się kaplice św. Rocha i św. Sebastiana. Ołtarze są drewniane, rokokowe z II poł. XVII w. W ołtarzu głównym umieszczony jest obraz Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny z ok. 1600 r., od wieków słynący łaskami, koronowany w 1986 r. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy św. Józefa z Dzieciątkiem i św. Piotra z Alkantary, po lewej - ołtarz z obrazem nauczania Maryi. Już od czterystu lat ojcowie franciszkanie strzegą tego miejsca.
Jakże wymownie w tym niezwykłym miejscu brzmiały słowa powitania, wypowiedziane przez kustosza sanktuarium, o. Konstantego, który jakby w imieniu artystów, tak silnie zakorzenionych w tym mieście, mówił: „Matko, szukam dziś choćby odblasku Twojego spojrzenia. Szukam Cię w kościołach, muzeach i przydrożnych kapliczkach rozsypanych po świecie. Jest tyle wyobrażeń o Tobie, Matko, ale które jest prawdziwe? Nie było chyba kobiety tak pobudzającej wyobraźnię artystów, jak Ty. Patrzę na Królową Częstochowską, wszechwładną cesarzową świata. Bije od Niej blask mocy, powaga królewska, ale czy to jesteś Ty? Jaka więc jesteś, Maryjo, natchnienie setek artystów, próbujących bez powodzenia uchwycić Twoje rysy. Wymykasz się im, nieuchwytna, niepojęta. Jesteś więc częściowo we wszystkich wizerunkach, patrzysz na nas w kościołach i w domach, przydrożnych kapliczkach i galeriach sztuki, wszędzie czekasz na nas, gotowa nam pomóc. Patrzymy na Twój obraz, zawsze ukazujący część prawdy o Tobie i mówimy do niego, poprzez niego do Ciebie. Matko Boża Kazimierska, najpiękniejsza, a przy tym taka człowiecza, taka prosta, taka macierzyńska i serdeczna. Matko Najświętsza, uproś nam, abyśmy, choć trochę tak uwierzyli w Jezusa, choć trochę tak mu ufali, choć trochę tak go kochali, jak Ty”.
W homilii, wygłoszonej podczas uroczystej Mszy św. rozpoczynającej nawiedzenie, bp Mieczysław Cisło na tle historycznych odniesień przybliżył najważniejsze w naszych dziejach wydarzenia, w których Polacy w szczególny sposób dostrzegali przemożne wstawiennictwo Matki Najświętszej. „Tej opieki, którą dostrzegaliśmy zawsze w chwilach doświadczeń dziejowych, tych tragicznych, ale i tych, z których możemy być dumni jako naród. Ona nigdy nas nie opuściła w potrzebie” - podkreślał. Współczesne lata stawiają przed nami nowe wyzwania, którym trzeba dzielnie stawić czoło. Potrzeba dziś przede wszystkim wierności powziętym postanowieniom, wierności przykazaniom z Dekalogu, Ewangelii i konsekwencji w podejmowanych wyborach moralnych. „Wypraszajmy dziś u stóp Pani Jasnogórskiej - prosił Ksiądz Biskup - świętość dla naszego życia i heroiczną wiarę. Wymagania, które stawia przed nami Chrystus, są trudne, ale one mogą nadać sens naszemu życiu”. Wzór Jana Pawła II, który był świadkiem nadziei, powinien być dla nas drogowskazem pokazującym, że chrześcijanin jest człowiekiem nadziei, który nie załamuje się wobec największych nawet trudności. Spotkanie z Matką Jezusa jest okazją do ponownego przemyślenia naszych postaw i wyborów dokonywanych każdego dnia, powierzenia Matce Najświętszej tego wszystkiego, co leży na sercu, co smuci i dręczy sumienie człowieka.