Z ks. kan. Stanisławem Jasionkiem - proboszczem parafii pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Częstochowie przygotowującej się do nawiedzenia relikwii Patronki - rozmawia ks. Paweł Maciaszek

- Księże Proboszczu, okazją do naszej rozmowy jest fakt, iż parafia pw. św. Teresy w Częstochowie-Dźbowie będzie gościła w swej świątyni (17 czerwca br.) peregrynujące po Polsce relikwie św. Teresy. Jest to wydarzenie niezwykle ważne dla wspólnoty parafialnej i wielce zaszczytne.

- Tak, tym bardziej, że od początku istnienia parafii, św. Teresa jest przez wiernych czczona i kochana.

- Jeśli już mowa o początkach to wiemy, że już przed II wojną światową istniała wspólnota parafialna, a w czasie wojny wsławiła się bohaterskimi czynami. W dokumentach kurialnych widnieje jednak dzień 4 marca 1957 r., jako data powstania parafii.

- Pierwszy biskup częstochowski Teodor Kubina tworzył nowe placówki duszpasterskie w niejednolitej formie. Jednak najwięcej erygował placówek w formie ekspozytur. W związku z licznym ich utworzeniem powstały sporne kwestie odnośnie ich stosunku do macierzystych parafii. Stanowisko prawne ekspozytur określały dekrety erekcyjne, ale nie było w nich wzmianki o stosunku ekspozytury do macierzystej parafii. W większości wypadków bp Kubina sam erygował nowe placówki, ale niekiedy zlecał to swemu wikariuszowi generalnemu biskupowi pomocniczemu Antoniemu Zimniakowi. Tak było w przypadku ekspozytury Dźbów.

- Wspomniał Ksiądz o bohaterskich czynach, które miały miejsce w czasie okupacji niemieckiej na terenie parafii.

- Pozwolę sobie wymienić dwa. 26 listopada 1943 r. w Dźbowie powieszono 10 więźniów. Jak wynika z treści raportu szefa Gestapo w Opolu - Stubera, egzekucja ta została zatwierdzona jako „środek odwetowy” za zabicie niemieckiego osadnika.
Po drugie warto wspomnieć o pierwszym proboszczu dźbowskiej parafii ks. Stanisławie Guziku, który był gorliwym patriotą i żarliwym działaczem społecznym. Wyczulony na sprawy narodu, w czasie II wojny światowej brał również udział w ruchu oporu. Był przyjacielem i opiekunem konspiratorów i partyzantów. Udzielał im schronienia i pożywienia. Przypadkowo, czy - co jest bardziej prawdopodobne - na skutek denuncjacji, żandarmi przeprowadzili w październiku 1944 r. rewizję na plebanii. Nie zastali obcych ludzi, ale odkryli na strychu podejrzane ślady: lampę naftową, naczynia po jedzeniu, niedopałki papierosów. Księdza Proboszcza jednak nie zatrzymano, choć niebezpieczeństwo aresztowania było realne. Doradzano mu, aby natychmiast uciekał, ponieważ Niemcy mieli przyjść powtórnie. Ks. Guzik jednak nie podjął takiej decyzji. Przypłacił to życiem. Zmarł w obozie 10 marca 1945 r.

- Powróćmy jednak do pierwszego pytania. Powiedział Ksiądz, że św. Teresa, od samego początku swego istnienia była przez parafian czczona i kochana.

- Tak, wskazuje na to bardzo ważne wydarzenie w życiu parafii. 17 października 1937 r. nastąpiło przyniesienie do Dźbowa obrazu św. Teresy, ufundowanego i ofiarowanego przez członków i zwolenników endecji. Obraz wykonał malarz z Krakowa - W. Radoliński. Na Jasnej Górze, podczas uroczystej Mszy św., odprawionej w kaplicy Matki Bożej przez o. gen. Piusa Przeździeckiego obraz został poświęcony. Następnie kilkutysięczna procesja na czele z ks. Marianem Rzeszewskim z parafii pw. św. Barbary, wyruszyła z obrazem do Dźbowa. W Dźbowie przekazano wizerunek ks. Stanisławowi Guzikowi, wniesiono go do kaplicy i umieszczono na ołtarzu, a Ksiądz Ekspozyt odprawił przed nim uroczystą sumę. Obraz jest przez parafian czczony i traktowany jako swoistego rodzaju łącznik z Jasną Górą.

- Tych dowodów łączności z Jasną Górą udało by się nam pewnie znaleźć jeszcze więcej. W drugiej połowie XV w. Dźbów przeszedł wraz z uposażeniem pod zarząd Ojców Paulinów.

- Tak. Dlatego m.in. wieś była zobowiązana do dostarczania żywności na rzecz klasztoru. Takie przypuszczenia nasuwają się, gdyż na nazwę miejscowości powołuje się Henryk Sienkiewicz w Potopie. Być może czytając o oblężeniu Jasnej Góry, natknął się gdzieś w źródłach na tę właśnie nazwę i używając zwrotu: „swój ze Dźbowa!... Przywiozłem dobrodziejom zwierzynę”, umieścił ją w swojej powieści.

- Jak św. Teresa od Dzieciątka Jezus, jako patronka parafii, pomaga kształtować życie wiernych.

- Pragniemy się od niej nauczyć żyć intensywnie we wspólnocie z Tym, który sam jest Życiem; nauczyć się od niej wiedzieć, że się jest kochanym i samemu rozdawać miłość. Ona zrozumiała, że wszystkie jej powołania, wszystkie drzemiące w niej możliwości, które tak bardzo chciała urzeczywistnić w swoim życiu, znajdują się w jednym słowie: „Miłość”. W miłości Teresa odkryła swoje główne powołanie, będące podstawą wszystkich innych. Wokół miłości ogniskuje się całe jej myślenie i działanie. Mottem swego życia uczyniła słowa: „W Ciele Kościoła chcę być sercem”. Miłość jest jej „małą drogą”, drogą pełną ufności w miłość Boga, drogą którą można iść, niezależnie od warunków zewnętrznych, w każdym miejscu i w każdym czasie.

- Kościół parafialny pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus jest bardzo „ascetyczny”. Wnętrze nie posiada „ozdobników”, jest kolorystycznie stonowane; dominują brąz i żółć. Przebija prostota karmelitańska, która przyciąga i nastraja do modlitwy.

- Bardzo efektownie wyglądają abstrakcyjne witraże ze szkła łupanego, spajanego zaprawą cementową. Równie pięknie na świeżym tynku wykonana jest polichromia Drogi Krzyżowej.
A także sceny z życia św. Teresy wraz z napisami z jej książki pt. Mała Droga. Wierni modlą się często słowami Świętej Patronki podczas specjalnych, czwartkowych nabożeństw, a wyrazem ich miłości do Świętej jest hymn parafialny napisany przez s. Joannę Osuch - karmelitankę od Dzieciątka Jezus do muzyki parafialnego organisty Tomasza Łękawy.

Ks. kan. Stanisław Jasionek wraz z wikariuszem ks. Rafałem Praskim oraz Radą Parafialną i Akcją Katolicką, bardzo serdecznie zaprasza wszystkich do świątyni dźbowskiej 17 czerwca br. Tego dnia o godz. 15.00 nastąpi powitanie relikwii, natomiast o godz. 18.00 zostanie odprawiona przez abp Stanisława Nowaka dziękczynna Msza św.