Pod muszyńskim "Szczytem"

"Wakacje z Bogiem" w domu wypoczynkowym "Szczyt" planowane były przez Akcję Katolicką przy parafii Świętej Rodziny w Lublinie od wielu miesięcy zanim nabrały realnych kształtów i stały się rzeczywistością dokonaną. Pracowała na ich zorganizowanie spora grupa oddanych tej sprawie ludzi pod przewodnictwem asystenta POAK ks. Wiesława Cieszko.

Wyjeżdżające na kolonie dzieci w liczbie 91 w wieku od 9 do 17 lat otrzymały fachową opiekę pedagogów i lekarza - członków lub sympatyków AK. Kierownictwa kolonii podjęła się nauczycielka matematyki mająca wieloletni staż pracy na dziecięco-młodzieżowych obozach i koloniach w Polsce oraz za granicą, zaś grupę wychowawców stanowili: nauczyciel akademicki, nauczycielka przedszkola, dwoje katechetów, instruktor -ratownik i opiekunka scholi. Głównym motywem zajęć było formowanie chrześcijańskiej duchowości dzieci. Temu celowi służyła modlitwa, udział w Eucharystii, treść pieśni, przedstawień, nawiedzanie sanktuariów, znajdujących się na szlakach wędrówek oraz rozmowy z obecnym na koloniach księdzem. W gościnnym dla nas muszyńskim kościele dzieci uświetniały niedzielną i świąteczną Mszę św. oprawą liturgiczną. Po Mszy św. w złockiej cerkiewce na życzenie miejscowej ludności uczestniczącej w nabożeństwie do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy koloniści odśpiewali wiele pieśni przed świątynią. Miłym akcentem była wieczornica z udziałem miejscowych duszpasterzy.

Dzieci w okresie od 23 czerwca do 7 lipca miały okazję zwiedzić Muszynę, Krynicę, Szczawnicę i Stary Sącz. Były też na Słowacji, gdzie obejrzały Pieniny od strony tego kraju, zwiedziły Czerwony Klasztor oraz polski zamek Lubomirskich Stara Lubowla i korzystały z gorących basenów siarkowych w Vrbovie. Czas poświęcony był również wspinaczkom górskim w malowniczym Beskidzie Sądeckim, zwiedzaniu ziemi sądeckiej oraz ćwiczeniom fizycznym. Kadra wychowawców tryskała - jak dzieci - radością i życiem Znajdowała łatwo wspólny język z podopiecznymi. Zabawa, nauka, modlitwa w naturalny sposób łączyła wszystkich. W "trudnych sytuacjach" (bolący brzuch, otarta noga itp.) spieszyły z odsieczą panie w wieku emerytalnym - wczasowiczki (w tym jedna członek Akcji Katolickiej). "Kolonijne babcie" stroiły na występy "aktorów" w swoje, odpowiednio do odtwarzanej postaci dobrane ubrania, opowiadały bajki, pomagały w praniu, prasowaniu, przyszywaniu guzików. Wracały do wspomnień ze swojego życia, które przypadło na trudny czas naszej historii, tej dalszej i bliższej. Z "babciami" łatwiej rozmawia się o swoich problemach, chętniej otwiera się serce i słucha. Jedna z "babć" ofiarowała napisany przez siebie scenariusz poetycki o "Królewnie Śnieżce" pełen współczucia dla pokrzywdzonych, uczący prawdy i wierności szlachetnym ideałom, a dzieci z zapałem wystawiły tę inscenizację na ostatnim spotkaniu przed wyjazdem do domu. Radosną niespodzianką było pozdrowienie dla kolonii od spotkanej w Krynicy przełożonej Instytutu Prymasowskiego. Wyraziła Ona swoje uznanie dla kierownictwa i kadry wychowawczej, która stworzyła kolonie aż dla dziewięćdziesięciorga dzieci.

Dzisiaj pobyt w Muszynie jest już miłą przeszłością. Były to naprawdę "Wakacje z Bogiem". Koloniści mogli podziwiać piękno Bożego stworzenia: góry, lasy, hale, potoki i rzeki. Uczyli się samodzielności, wytrwałości w trudzie męczących wędrówek, współżycia w grupie.

Jak zwykle po odbytych koloniach rodzą się refleksje. Po tych również. Oto niektóre z nich: Czy zrobiono wszystko, aby na takie kolonie jechały przede wszystkim dzieci najbiedniejsze? Czy przygotowano rodziców i dzieci w stopniu dostatecznym, aby cel kolonii i sposób życia na nich był właściwie rozumiany? Czy zwrócono uwagę na to, iż człowieka obowiązuje wdzięczność wobec Boga i ludzi za czas dany ku wypoczynkowi? A skoro o wdzięczności mowa, może na koniec tej wypowiedzi przytoczyć trzeba wiersz, który kadra wychowawcza wręczyła jako gest podziękowania panu Antoniemu Jeżowi, właścicielowi i pracownikom domu wczasowego"Szczyt".

Dobrze nam tu było, gościnnie i miło/ Słońce nam gorące/ nad górą świeciło.

Czasem czarna chmura/ zza wierchu wyjrzała/ i strugami deszczu/ sobie zapłakała.

Górale życzliwi/ jeść nie żałowali/ i spod nóg nam kurze/ ciągle wymiatali.

U stóp góry naszej/ Muszynka szumiała/ Płynęła pospiesznie/ Popradu szukała.

Matki Boskie z góry/ wciąż nas pilnowały/ Od niedobrych przygód/ dzieci ochraniały.

Niech Wam Bóg Wszechmocny/ zawsze błogosławi/ Z gościny pod szczytem/ my jesteśmy radzi.