Adres: Karwowo 12, 72-005 Przecław, tel. (0-91) 311-77-70
Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek - Samarytanek Krzyża Chrystusowego
Dyrektor: s. Edyta Barbara Piotrowska OSB (przełożona)
s. Augustyna Ziobro (pedagog)
s. Bogna Nakielska (księgowa)

Karwowo jest niewielką wsią zamieszkałą przez ok. 50 osób. Położone jest przy zachodniej granicy Polski, 5 km na południowy zachód od Szczecina, na trasie Warzymice - Kołbaskowo. Już w średniowieczu wybudowano tu kościół. Użyty granit wskazuje na jego powstanie ok. 1250 r. (przebudowano go w 1896 r.). Kościół obecnie jest nieużytkowany, został zrujnowany po II wojnie światowej (są zamiary jego odbudowy).
W Karwowie mieści się jeden z dwóch istniejących w naszej archidiecezji Domów Samotnej Matki (drugi znajduje się w Poczerninie).
„Latem 1981 r. bp Stanisław Stefanek przedstawił naglącą potrzebę diecezji szczecińsko-kamieńskiej: opiekę i apostolat wśród dziewcząt i kobiet zagrożonych moralnie” - podaje kronika domu. W polskim Kościele pracę na tym trudnym polu „szukania zawsze tych, co giną”, podejmowały niektóre żeńskie zgromadzenia zakonne (przykładem Siostry Pasterki, założone przez bł. Marię Karłowską). Bp Stefanek wybrał Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek - Samarytanek Krzyża Chrystusowego. Założyła je w 1926 r. w Warszawie sługa Boża matka Wincenta od Męki Pańskiej Jadwiga Jaroszewska. Założycielkę cechowała samarytańska miłość do ludzi błądzących. Spośród nich szczególną troską obejmowała ona dziewczęta i kobiety wymagające wsparcia w ciężkich życiowych doświadczeniach.
„Pod koniec lata 1981 r. bp Stefanek przyjechał do Samarii (Niegów) i prosił Matkę Generalną Divina Korda, by nie wahała się z podjęciem decyzji co do pracy zgromadzenia wśród nieletnich matek, często wyrzucanych z rodzinnych domów” - czytamy w kronice. Jej odpowiedź była pozytywna. 4 września 1981 r. z inicjatywy szczecińsko-kamieńskiej Kurii Biskupiej zgromadzenie otrzymało na własność położone w Karwowie prywatne gospodarstwo rolne Anny Kosobuckiej. Siostry przejęły dom oraz 5,26 ha ziemi. Pierwszą przełożoną została s. Assunta Sasadeusz. Zaczęła przystosowywać dom do nowych zadań. Początkowo warunki były prawdziwie spartańskie. Dwa lata trwał remont. Podniesione zostało poddasze, gdzie powstały pokoje dla mieszkanek. Wybudowano kaplicę, służącą również mieszkańcom wsi. We wszystkich poczynaniach s. Assuntę wspierał bp Stanisław Stefanek. W trakcie remontu nieodpłatnie na rzecz domu działały firmy i zakłady pracy oraz osoby prywatne z kraju i z zagranicy. W pomoc angażował się Szczeciński Klub Katolików z ówczesnym prezesem Edmundem Bilickim. Jego członkowie społecznie pomagali przy remoncie, wykonując prace fizyczne. W pomoc włączał się ks. kan. Edmund Cybulski, kanclerz Kurii. Ważną datą stał się 3 listopada 1984 r. Zgromadzenie otrzymało wówczas zezwolenie ówczesnego ordynariusza diecezji - bp. Kazimierza Majdańskiego na założenie placówki apostolskiej. 18 listopada 1984 r. bp Majdański poświęcił kaplicę domu.
Pierwsza podopieczna w ciąży została przyjęta do domu w 1983 r. Urodziła ona pierwsze uratowane dziecko - Agnieszkę, którą w uroczystość Chrystusa Króla ochrzcił bp Stefanek. Ojcem chrzestnym został Edmund Bilicki. Do dzisiaj z pomocy domu skorzystało ok. 500 kobiet, urodziło się 298 dzieci. W 1983 r. z pomocy skorzystały 3 osoby, w 1990 r. - 26 osób. W kaplicy znajdują się tablice z imionami dzieci, które skorzystały z gościny domu.