31 sierpnia obchodziliśmy 25. rocznicę powstania „Solidarności”. Wracamy pamięcią do tamtego niezwykłego dla całego świata czasu, rozpoczynającego się zasadniczo 16 października 1978 r., kiedy to papieżem został wybrany polski kardynał Karol Wojtyła. Niedługo potem zaczęła się nowa rzeczywistość, nazwana później czasem „Solidarności”.
Świętując dziś tę piękną rocznicę, związaną z odzyskaniem naszej wolności, przyglądamy się - teraz już z pewnego dystansu - temu wszystkiemu, co się wtedy w Polsce wydarzyło. A jest wśród nas ogromna rzesza ludzi, którzy przyczynili się do sukcesu tego społecznego ruchu, który ogarnął miliony.
Przypomnę początki „Solidarności” w naszym mieście, w Częstochowie, kiedy to robotnicy zebrali się w klubie MPK „Ikar” i podjęli strajk. Pewnej niedzieli zjawiła się w kościółku akademickim w III Alei Najświętszej Maryi Panny ich delegacja z prośbą, bym odprawił w „Ikarze” Mszę św., bo ludzie są sami, nie przyszedł nikt z władz państwowych i powoli się załamują. Udałem się niezwłocznie do bp. Stefana Bareły i przedstawiłem mu problem. Ksiądz Biskup zgodził się, by iść do robotników. I tak na terenie MPK w Częstochowie po raz pierwszy odprawiona została Msza św., a jej uczestnikami byli strajkujący robotnicy. Kiedy wychodziłem z klubu, w przejściu spotkałem pewnego pana - był to wiceminister ochrony środowiska Henryk Jabłoński (zbieżność nazwisk z ówczesnym przewodniczącym Rady Państwa przypadkowa), który rozpoczął pierwsze konsultacje ze strajkującymi w Częstochowie. Później już na sposób stały odprawiałem codzienną Mszę św. w sali „Ikara”, czekając z wszystkimi, co będzie dalej.
Dla Częstochowy również był to czas niewątpliwie rewolucyjny, ale była to rewolucja bez rozlewu krwi, która doprowadziła do oczyszczenia sytuacji. Były to także dni nadziei, czuliśmy, że „idzie nowe”, które przyniesie lepsze, niezakłamane życie. To miasto, które skupiało tak wielu robotników, pracujących uczciwie i chcących uczciwie żyć, odzyskało świadomość.
Teraz patrzymy na przeszłość, podsumowując tamten czas.
I musimy stwierdzić, że chociaż wiele rzeczy nam się nie udało, to jednak przyszła wolność, a z nią możliwości tworzenia lepszej przyszłości. Pamiętam, kiedy Ksiądz Prymas Józef Glemp poświęcał pewne urządzenia techniczne w naszej redakcji, zauważył, że w tych trudnych czasach można jednak coś zrobić, można do czegoś dojść. To, że Częstochowa ma Niedzielę, której nakład wynosi ok. 200 tys. egzemplarzy i która jest największym tygodnikiem w tej części Europy, to jest także osiągnięcie czasu „Solidarności”, bo wtedy właśnie podjęliśmy starania o reaktywowanie pisma. Dziś możemy je tworzyć dla całej Polski i dla Polaków na świecie.
Podobnych owoców tego czasu jest wiele, do wielu tak przywykliśmy, że wydaje nam się dziwne, iż mogłoby być inaczej. Tak jest np. z wolnymi sobotami - dawniej i dzieci chodziły w soboty do szkoły, i rodzice do pracy; tak jest z radiową Mszą św. - dawniej coś takiego nie mieściło się w głowie; tak jest choćby z posiadaniem paszportu i możliwością swobodnego wyjazdu za granicę - wcześniej staranie się o paszport było okazją dla pracowników SB do inwigilacji człowieka itd. „Solidarność” przywróciła nam godność, tchnęła życie i choć wiele jeszcze musimy w naszym kraju poprawić, czujemy się jego gospodarzami, podmiotami, a nie przedmiotami jak wcześniej. Dlatego dziękujemy Panu Bogu za łaskę, jaką dał naszemu narodowi, i prosimy o mądrość i roztropność, byśmy te Jego dary umieli dobrze zagospodarować.
Polecamy też Dobremu Bogu tych wszystkich, których cierpienia i ofiary przyczyniły się do lepszej przyszłości nas wszystkich. Polecamy zabitych, pokaleczonych fizycznie i psychicznie, wszystkich internowanych i ich dzieci pozbawione beztroskiego dzieciństwa, polecamy śp. ks. Zenona Raczyńskiego z parafii św. Józefa - kapelana częstochowskiej „Solidarności” i inicjatora naszych Mszy św. za Ojczyznę i ze swej strony obiecujemy, że ich ofiary nie sprzeniewierzymy, a ich pamięci nie damy umrzeć. Zobowiązuje nas do tego właśnie Solidarność.