Red. Lidia Dudkiewicz: - Od najdawniejszych czasów ludzie byli i są spragnieni autentycznej przyjaźni, ale też ciągle doświadczają tej prawdy, że między ludźmi mało jest szczerej przyjaźni.

Br. Stanisław Rybicki FSC: - O tym właśnie przekonuje nas nie tylko Ennius (239-169 przed Chr.), poeta rzymski popularyzujący filozofię grecką. Omawiany tu aforyzm brzmi dosłownie tak: „Pewnego przyjaciela poznasz w sytuacji niepewnej”. Polskie brzmienie - ogólnie znane - zawdzięczamy Adamowi Mickiewiczowi w dowcipnej satyrze pt. Przyjaciele: „Nie masz teraz prawdziwej przyjaźni na świecie”. Satyrycznie o braku szczerej przyjaźni mówi też biskup - bajkopisarz, Ignacy Krasicki: „Wśród serdecznych przyjaciół psy zająca zjadły”.
O rzetelnej albo fałszywej przyjaźni poucza nas przekonywająco Biblia, zwłaszcza w księgach wzywających do postępowania według reguł mądrościowych. I tak na przykład Syrach przestrzega przed tragedią będącą następstwem wyboru „przyjaciół z imienia”, którzy są niebezpiecznymi, bo trudnymi do rozpoznania wrogami. Sprawdzianem czyjejś przyjaźni jest jego postawa w okolicznościach dla nas krytycznych. Każdy przyjaciel mówi: „Ja także jestem ci przyjacielem! (...) Zły to przyjaciel, który spoziera na stół, a w czasie przeciwności trzyma się z daleka” (Syr 37, 1-4).

- Prawdziwa przyjaźń jako cnota nie jest walorem odizolowanym, lecz wiąże się z zaletami całej osobowości.

- O tym poucza nas św. Piotr w swoim liście: „Dodajcie do wiary waszej cnotę, do cnoty poznanie, do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości pobożność, do pobożności przyjaźń braterską, do przyjaźni braterskiej zaś miłość” (2 P 1, 6-7). Przeciwieństwem prawdziwej przyjaźni jest postawa zdradziecka, o której mówi Psalm 41 i do której nawiązuje Chrystus, mając na myśli Judasza: „Nawet przyjaciel mój, na którym polegałem i który chleb mój spożywał, podstępnie przeciw mnie wystąpił” (Ps 41, 10). Jezusowa Ewangelia utożsamia przyjaźń z miłością, z taką miłością, której ideałem jest „oddać życie za braci” (J 15, 13). Trwając w zjednoczeniu z Mistrzem, uczniowie Jego zasługują na zaszczytne miano Jego przyjaciół (J 15, 13-15). Pełen dowód tej przyjaźni dadzą wykonując polecenia Jezusa nie jako rozkaz zwierzchnika, ale jak najgłębsze pragnienie swej duszy, zespolonej wewnętrznie z pragnieniami i dążeniami PRZYJACIELA.

- Dziękuję za rozmowę.